B.Dünya...

Troilus and Cressida

2011-04-08T12:59:00.004+03:00

-Derler ki aşıklar yapabileceklerinden çok fazlasına yemin ederler de yapabilecekleri şeyi bir türlü yapmazlar..
Aslanlar gibi bağırıp da tavşanlar gibi davranmak korkunç değil mi?

-Böyleleri var mı? Böylesi değiliz biz. Troilus öyle bir biçimde davranacak ki Cressida'ya karşı, kıskançlığın söyleyebileceği en kötü şey onun doğruluğuyla alay etmek olacak ve gerçeğin söyleyeceği en gerçek söz Troilus kadar gerçek olmayacak...

...

-They say all lovers swear more performance than they are able and yet reserve an ability that they never perform, vowing more than the perfection of ten and discharging less than the tenth part of one. They that have the voice of lions and the act of hares, are they not monsters?

-Are there such? such are not we: praise us as we are tasted, allow us as we prove; our head shall go bare till merit crown it: no perfection in reversion shall have a praise in present: we will not name desert before his birth, and, being born, his addition shall be humble. Few words to fair faith: Troilus shall be such to Cressida as what envy can say worst shall be a mock for his truth, and what truth can speak truest not truer than Troilus.

İşsiz, Aşık, Umutlu, Farklı, Mutlu...

2011-02-08T00:42:00.011+02:00

Bu akşam buluşulan ve uzun zamandır görülmeyen bir dost, uzun zamandır neden yazmadığım sorusunu sordurttu bana...

Ben mezun olmuştum, o ise hala öğrenciydi..
O çalışıyordu, bense işsizdim..
O sevgilisinden ayrılmaya gidiyordu bir başka şehre, üstelik sevdiği halde.. Bense sevgilimi ona ilk kez tanıştırıyordum..

Bunca tezat arasında uyumluluk gösteren tek şey birbirimizi çok sevmemiz ve birlikte mutlu oluşumuzdu.. Eski günlerdeki gibi ama eski günlerde kalmayan, aradan yıllar geçse ve biz hiç görüşmesek de onu gördüğümde yine aynı ben olacağıma inandıran bir mutluluk...

Sonra üzerinden çok zaman geçmese de çok geride kaldığını hatta hatırladıkça masal gibi geldiğini farkettiğim öğrencilik günleri geldi aklıma.. Öğrencilik yıllarında akşam 4'te uyanıp sabah 6 da eve dönen, sabah kahvaltısını akşamın 5'inde sınırsız pizza ve kola ile yapan, sabahlara kadar dans edip, her gece aynı tempoya dayanabilen, aynı şarkıları haftanın 5 günü dinlemekten bıkmayan, aynı içkileri her gün tüketebilen, Ekim'de botları çıkarıp denize girebilen, dünyanın tüm kilo aldırıcı yemeklerini yemesine rağmen yaşadığı hayatın hareketliliğine vücudunu da uydurup, bir de üzerine kilo veren bir kişiliktim ben..

Ancak etrafımda biyolojik yaşı ilerlemiş olan herkesin söylediği gibi bir gün sen de bıkacaksın lafı doğru çıktı.. Etrafımdaki herkes çalışmaya başladı, Taksim geceleri belli bir saatten sonra keyif vermemeye hatta yormaya başladı, sabaha kadar yüksek bir müzikle tepinmek yerine sevdiğim adamla film izlemek, bir günlüğüne şehir dışına kaçmak, hatta yemek yemek bile daha çok keyif vermeye başladı..

Geçtiğimiz yıl çok fazla şey değişti hayatımda, bir aşk, iki iş, bir mezuniyet, pek çok karar ve bir sonuç...

Önce bir aşk.. Hayatıma bir aşk girdi, haftalık ya da günlük flörtler gibi değil, beni kimsenin yapamayacağı bir şekilde yalnızca onunla olma isteğine iten bir aşk olarak geldi hayatıma o adam.. Çoğu zaman tehlikeli olan bu durum bu kez tehlikeli değil, çok içten, çok çıkarsız, çok gerçek ve çok tereddütsüzdü...

Sonra bir iş.. Önce mükemmel bir iş yerinde harika günler geçirdiğim ve harika insanlarla tanıştığım Coca-Cola günleri.. Sonra çalışmaktan kendimi aynada görmeye zor fırsat bulduğum bir medya ajansı.. Ve bu tempoda tez yazmanın imkansız olduğu gerçeğinin yüzüme vurması ile okuldan atılmamak için istifa edişim geldi ardından... Yani sonuç yeniden işsizlik..

Ve mezuniyet.. İstifam işe yaradı ve yaklaşık 1,5 ay boyunca her gün tez yazılarak bitirildi.. Artık bir yüksek lisans mezunuydum..

Şimdi yeni bir hayat, yeni bir ev, yeni bir iş ve yeni bir dünya sahibi olma yolunda ilerliyorum.. İlerlerken de karşıma pek çok paylaşılacak şey çıkıyor.. Bu nedenle yeniden yazmaya karar verdim.. Tam bir yıl önce yazdığım bir söz bana bu kararı verdirtti..

Bu yıl bana daha önceden bildiğim bir şeyi daha yoğun olarak hissettirdi.. Yaptığımız herşeyin aslında tek bir nedeni var.. Mutlu olmak.. Mutlu olduğunuz kişiyle olun, sizi mutsuz eden insanları hayatınızdan çıkarın, ne kadar hafiflediğinize inanamayacaksınız.. Mutlu oluyorsanız 5 kuruş paranız yoksa bile ne yapıp edip sevgilinize o çok istediği hediyeyi alın.. Yüzündeki mutluluğu görmek herşeye değiyor.. Sizi mutlu eden insanlara vakit ayırın.. Mutlu olduğunuz işte çalışın, mutlu değilseniz, mutlu olacağınız bir tanesini arayın.. Kendinizi iyi hissedeceğiniz bir evde yaşayın, sevdiğiniz eşyalar alın, hepsi aynı anda olmak zorunda değil, yavaş ilerlemek sürekli beklemekten iyidir..

Nasihat, bilmişlik ya da ukalalık ediyorum sanmayın, aslında bunların hepsi kendime söylediğim sözlerdir.. Çabalamayı bırkatığımı hissettiğim anda kendime söylediğim tüm sözler...

foto-1: hope by barary
foto-2: balloon by LolaCraven

Bir Adım Sonrası Hep Vardır

2010-12-26T15:23:00.007+02:00

İnsan zamanı olduğunda daha çok sorgulamaya başlıyor, sorguladıkça düşünüyor.. Düşündükçe acaba ve belkilere çıkıyor yolu... Zamanın olması mı daha iyi yoksa bir an bile bulamamak ve yaşamın akışına kapılıp akıp gitmek mi karar veremiyorum...
Sanki düşünmeye vaktiniz olmadığında sorgusuzca ve daha mutlu yaşıyorsunuz. Kendinize ayıracak vakit yaratmak için çabalayıp dururken, dinlenmek için bir durak yalnızca bir an ararken yine kendinize soracak ve neden, nasılları sorgulayacak sorulara vakit kalmıyor.. Galiba sorgulama, bilme isteği insanı daha mutsuz eden birşey. Hani hep derler ya cahil insan mutlu insandır diye onun gibi..

Yaşamın belli dönemleri ve zamanları var, bu zamanlarda hep farklı destekleriniz, farklı elinizden tutanlar oluyor yanınızda ve zaman öyle nankör ki, hayatımızdan çıkıp gittiklerinde sanki hiç olmamışlar gibi.. Dün gece lise yıllarımın geçtiği, her gün üzerinden binlerce kez geçtiğim yollardan geçerken çok değil birkaç yıl öncesini hatırladım.. İnsan gerçekten unutmaya çok meyilli bir varlık, belki de hafızamı bilerek boşaltıyorum kimbilir..

Seneler önce izlediğimiz, hani çok beğendiğimiz, etkilendiğimiz, salon bomboş kalıncaya dek perdeye baktığımız filmin sonunda söylendiği gibi...

"Hayatımızdan çıkıp giden herkes bizde kendisinden birşey bırakıyor.. Hafızanın sırrı bu mu?"

İnsan çok çabuk değişiyor.. Doğru zamanlı sözcükler doğru zamanda bulur doğru insanları.. Ben de öylesine bakınırken karşıma şu sözler çıkıverdi...

...

Yaşamında hep 'sahici olmaya, yaşadıklarını 'sahiden' yaşamaya -- yaşamı 'sahi' yaşamaya -- çalışacaksın; ama yaşadıklarında hep bir sahtelik arkaplanı, bir yapmacıklık çizgisi, bir uydurulmuşluk havası boy gösterecek.

...

Yaşamında en zor işin, kendi yolunu yürümek olacak --ve, ilişkin olan, önem ve değer verdiğin kişilere, bunu anlatmak: Yaşamının, yaşadığın kadarıyla, yalnızca senin yaşamın olduğunu; aynı şeyin onlar için de geçerli olduğunu; ilişkide olmanın da, bu temel gerekliliği engellemediğini, engellememesi gerektiğini...
Ama, anlatamayacaksın ki...
---Çünkü, daha kendin bile gereğince anlamamış olacaksın bunu...

...

Yaşamında, yürüyüp yürüyüp, bir an durunca, çevrene bakıp göreceksin ki, yürüyüşüne şu ya da bu noktada katılmış, bir süre seninle birlikte yürümüş kişilerden hiçbiri yok yanında:--
Sen, bir an, 'Buradayım' demek için durunca, onlar, artık, 'orada' olacaklar-- 'buradayım artık' bile demeyeceler sana, 'orada'larından seslenerek...
'burada'nda kimse bulunmayacak ---'orada'ndan kimse seslenmeyecek sana...

yaşamda kimse paylaşmayacak -paylaşamayacak- senin tutkularını: onları, hep, yaşayıp, yaşayıp, unutacaksın.

yalnız, yaşayacaksın;
yalnız yaşayacaksın...

...

yaşamın da, budur işte:–
yaşamın, yaşadıklarındır
— yaşamaya 'karar' verdiklerin,
ya da yaşamak 'istedik'lerin değil...

-Oruç Aruoba-

*photo by Chibasenka

Gündüz Rüyası

2010-12-20T00:42:00.002+02:00

Şimdi bir hikaye duymak istesem, yalnızca dinlemek istesem senin sesinden... Öylece uykuya dalmak istesem, hani yanımda yoksun ya varmışsın gibi..
Çok mu şey istiyorum?
Bazen düşünüyorum da acaba çok mu oluyorum, acaba çok mu yoruyorum?..

...

Güneşli günler karanlık gecelerden sonra başlar,
Zamana yenilmiyorum, bekliyorum...
Beklemek yetmez, yürüyorum..
Dünyanın en güzel hissi bu olsa gerek,
Gelenin sen olduğunu bilerek beklemek..
Yolun sonunda sen varken yürümek...

*photo by nonnetta

Kendime Sordum...

2010-10-28T20:16:00.005+03:00

Dünya bazen boş, bomboş görünüyor gözüme,
Yükü ağır, taşıması zor...
Artık küçük bir kız değilsin, büyü diyor bütün teoremler,
yola devam edeceksin dönüşü yok..
Masallara inanmak için fazla gerçek bir hayat...
Tam vazgeçiyorum ki bütün yolculuktan, sen..
Sen beklenmedik bir anda çıkagelen..
Her ne olursa olsun, ne yaşanırsa yaşansın
sen gerçek olduğunu, gerçekten benimle olduğunu,
benim olduğunu bildiğim...
Sen bizim masalımızın kahramanı,
Sen bana güç verensin...
Sen kocaman dünyamın gezgini,
Ellerimin öbür eşi,
İnandığım sözlerin sahibi,
Güvendiğim gözlerin ardındaki...
Sen beni masallara inandıran tek gerçeksin..

Sen benim masalımın gerçeğisin...
Sen benim masalımın ta kendisisin...

*fotoğraf: Metin Demiralay

Zaman Aktı Akacak Felan...

2010-09-25T22:02:00.006+03:00

Bazen durağan, başlangıcı bitişi belli olmayan bir gündür.. Güne uyanırsın uyanmasına, diğer günlerden farkı ne getireceğini bilmemendir. Sonra gün akıp gitmeye başlar, yalnıza geçirmeye çalıştığından.. Kafanda düşünceler vardır, sanki bir tanesini çeksen aradan hepsi yıkılıp dağılacakmış gibi...
Sonra bir soru, sonra bir cevap, sonra...

Aslında herşey her zamanki kadar elindedir ya da değildir ama kimi zaman adını koyamadan, nedenini bilemeden da ilerlediğin şeyler vardır...

Sonra bir söz, sonra...

Anlamsızca bakarsın karşında ne varsa, kafanda varlığına emin olmadığın sözler, düşünceler.. Onları dağıtacak başka sözlere, başkalarının hissettiği düşüncelere, kelimelere ihtiyacın vardır..

Birden ihtiyacın olan kelimeler karşına çıkıverir..
İşte öyle bir şey...

"Bir kadının bize her şeyini verdiğini zannettiğimiz anda onun hakikatte bize hiçbir şey vermiş olmadığını görmek, bize en yakın olduğunu sandığımız sırada bizden, bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur olmak acı bir şey.."

"Bütün yakınlaşmalar, bütün birleşmeler yalancıdır. insanlar ancak muayyen bir hadde kadar birbirlerine sokulabilirler, üst tarafını uydururlar; ve günün birinde hatalarını anlayınca, yeislerinden herşeyi bırakıp kaçarlar. halbuki mümkün olanla kanaat etseler, hayallerindekini hakikat zannetmekten vazgeçseler bu böyle olmaz. herkes tabii olanı kabul eder, ortada ne sükutu ne inkisarı kalır..."

"Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. bunun sebebi herhalde, 'bu böyle olmayabilirdi!' düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır...''

"Şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum. Bu eksik sana değil, bana ait... Bende inanmak noksanmış. Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanmadığım için sana aşık olmadığımı zannediyormuşum. Bunu şimdi anlıyorum. Demek ki insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar. Ama şimdi inanıyorum. Sen beni inandırdın. Seni seviyorum. Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum..."

*photo:One_Way_by_pinkparis1233

Rengarengarenk

2010-07-14T14:36:00.006+03:00

Ben suysam o ateş
Ruhu var ruhuma eş
Griler hep düşmanım
Kırmızılar bana kardeş!

İstediğiniz an çekip gitme hissini bilir misiniz? İşte ben tam da öyle hissediyorum şimdi. Sanki dünya elimden kayıp gidiyormuş ama aslında dünyayı elimde tutuyormuş gibi. Sanki dünya benimmiş gibi.. İnsanın kaybetme korkusunun olmaması nasıl birşeymiş biliyorum artık..

Gözüm kara, kalmadı yara
Oldum rengarengarenk..

Hayat size birşeyler fısıldıyorsa kulaklarınızı kapamayın, dinleyin, belki de doğruyu söylüyordur.. Belki dinlediğinizde daha iyi hissedersiniz. Bazen herşey kötüye gider, bazen kötü giden birşeyin içinde bir tek şey iyi olsun istersiniz olmaz, bazen dibe batarsınız ama sonrası? Sonra ötesi yok, mecbur çıkacaksınız..

Süper bir film fragmanı keşfettim : "Kağıt"

"Bir sabah uyandınız ve birileri diyor ki size;
Sabah kahvaltısında zeytin yemek yasak!
Ne olurdu?"

"Her yasak kendi isyancısını yaratır, zeytinseverler bir örgüt kurarlar, üzerinde zeytindalı olan bir bayrakları olurdu. Zeytinlere özgürlük diye bir marşları olurdu belki.."

Sinan Çetin güzel iş çıkarmış gibi görünüyor..
Filmin fragmanını aşağıda görebilirsiniz:

Bazen sınırlar sarar dört yanınızı, ama sıkışıp kaldıktan sonrası yok, ya kabullenip boğulup gideceksiniz, ya kaçıp kurtulacak, ya savaşıp yorulacak, ya geri dönüp baştan başlayacaksınız..

Günün şarkısı tabi ki budur..

Bazen herşey sararıp solar
Biz hep rengarengarenk...

Yarat, Jelibon Ye, Kazan, Mutlu Ol!

2010-07-12T13:12:00.012+03:00

Yıllarca okuduğumuz okullarda beklenti üzerine beklenti ediniyoruz. Okulu bitirdiğimde şöyle olacak, şöyle yapacağım, süper fikirlerim var, fikirlerim değer kazanacak vs.. Her zaman yeni bir hedefe kilitlenmişken sonunda büyük bir ödülün bizi beklediği düşüncesi motive ediyor bizi. Anadolu lisesi, üniversite, yüksek lisans.. Ancak kanımca bir insanın yaratıcılığının üniversiteye girdikten sonra hızla azaldığını-azaltıldığını düşünüyorum. Kalıplaşmış ezberden okuma dersler, ezberlenip girilen sınavlar, ezbere yapılan işler, kurallar üzerine kurulmuş bir iş dünyası..
"Çarkı döndürenleri yap yeter" mantığını sevmiyorum, bu nedenle de mutsuzluğum giderek artıyor. Son günlerde ciddi ciddi okula geri dönüp akademisyen olmayı düşünüyorum.

Bir hocam şöyle demişti hiç unutmuyorum: "üniversiteler, metrekare başına en fazla akıllı insan düşen yerlerdir, o nedenle burda mutluyum..."

Yaratıcılığını kaybetmemiş insanlar yok mu? Tabi ki var, o şanslı insanlardansanız ve bunu kullanabiliyorsanız ne mutlu, kıymetini bilin derim. Eğer zaman sizin için sınır değil de daha güzel işlere ulaşmanız için bir yolsa çok ama çok şanslısınız...

Yaratıcılık demişken, gördüğümde hayran kaldığım işlerden birini sizinle paylaşmak istiyorum: Jelibon Avize!

Ve yepyeni bir hediye çekilişi keşfettim. Bu kez Türkçe olmayan farklı bir blogda.. Özellikle güneş gözlüğünü çok beğendim. Hazır doğumgünüm yaklaşırken bir hediye kazanmak hiç fena olmaz..:) Çekilişi şuradaki linkte bulabilirsiniz.

Bol şans, bol zaman, bolca seyahat ve tatil, bol mutluluk dolu bir hayat diliyorum hepinize..

Her Telden Clutch'ım Olsun!

2010-07-08T11:16:00.009+03:00

Aylar önce bir arkadaşımın sitesinde görüp pek beğendiğim clutch'lardan bu sabah karşıma çıktı!

Her sabahki gibi uykumun dibinde, esneye esneye ama gördüğüm eksiksiz herkese günaydın diyerek ofise girdim, ofis ortamı için nefis sayılabilecek bir kahvaltı hazırlayıp, herkesi çağırdım, yemekleri mideye indirdikten sonra bilgisayarın başına geçtim ve sabahları iş stresine girmeden yaptığım gibi içimdeki sönmemiş dijitalci ile friendfeed, bloglar, facebook, twitter vs. ne var ne yoksa dolaştım.

Şu an bilgisayarımın sağ alt köşesinden çıkan "şu tabloyu yapar mısın?" mail uyarısına aldırış etmeyerek yazıma devam ediyorum.

Siteleri dolaşırken karşıma şu site çıktı. Hediye çekilişi yapıyor, hem de mis gibi bir hediye veriyor, ama çoktan yorumlar yapılmış hediye kapılmıştır dedim içimden. Ama bir baktım hediye hala benim olabilir... Üstelik 15 Temmuz doğum günüm, süper bir hediyem olabilir de dedim..

Çekilişe ulaşmanızı istemem ama yok illa da ulaşacam derseniz şurada bulabilirsiniz :)

Bir ses beni çağırıyor, tablolar, analizler beni bekler, gitmek gerek...

Beklerim Gücüm Var İnanmazsam Bulamam

2010-06-26T12:05:00.009+03:00

"Küçüktüm sevdiğim adamlar da kadınlar da büyüdüğümde sanki yalan olmuşlardı...
Büyüdüm sevdiğim adamlar da kadınlar da gördüğümde sanki masal olmuşlardı...
Masallar içinde kaybolup gidenleri sevmek için mağlup olmuşlardı..."

Kabullenip sabretmek ile mutsuz olmak arasında ince bir çizgi var. Çok tehlikeli, görünmez bir çizgi.. Çıkış yolu ararken kaybolmak da var, sıkılıp vazgeçmek de, sonuna kadar direnip başarmak da..

"Karanlıkta daha ne kadar bekler insanoğlu yeter,
Tanrı bunun için yaratmış, gel düş kurmaya..."

Küçükken herşey başka geliyor insana, hayallere dalmak kolay oluyor, henüz gerçeklere yaklaşmadığınızdan belki de.. Hayaller kurmaktan vaz mı geçtim? Hayır, mutluluğun vazgeçilmez bir parçası umut ama artık hayallerimi ayaklarım yere basarken kurmak zorunda olduğumu anlatıyor hayat bana...

Neden mi? Cevap çok basit büyüyoruz, büyüyorum.. Büyümekten hem korkuyorum hem de kaçamayacağımı biliyorum..

"Ruhumda bir yarasa uçar çarpar kalbime..."

Biraz karmaşığım şu sıra, garip...

...Ve beni büyüten kadın. Doğum günün kutlu olsun hayatımın kadını... Benim annem olduğun için her gün bir kez daha teşekkür ediyorum hayata...

Depresif Yazı

2010-06-23T15:11:00.004+03:00

Şu an içimden deliler gibi buraya yazmak gelse de iş hayatı bazı şeyleri kaldırmıyor. Dijitalci olmak dünyanın en güzel işiymiş bunu şimdi daha iyi anlıyorum. Yazı yazmayı, en azından birilerinin hissettiklerimi gördüğünü bilmeyi özledim. Sevgilim dünyanın bir ucuna gitti, dışarda deli gibi yağmur yağıyor, ne yapıyorum ben burda diye düşünmeden edemiyorum ve burada kaçak göçek yazı yazmaya çalılşıyorum...

Sesimi duyuyor musunuz? Sanırım buna ihtiyacım var...

Kelamettin#11

2010-05-23T22:36:00.003+03:00

İnsanlar sizi siz olduğunuz için sever ve gün gelir yine sizden siz olduğunuz için nefret etmeye başlarlar...

Gözlerimi Kapatsam...

2010-05-23T19:29:00.000+03:00

Zamanla yarışır buldum kendimi...

Hep bir koşturmaya çıkıyordu yol ama nedense hiçbir yere varmıyordu. Bunda benim de uzun dinlenceler edinmemin payı büyüktü kuşkusuz ama hayatı böyle yaşamayı seviyordum, ne yapayım? Sonuna kadar yavaş yavaş yürüyerek, hatta belki bazen durarak, ama kaybetmeye az kala yakalamak için koşup çabalayarak…

Hızla ilerleyen hiçbir şeyden mutlu olmamıştım ki şimdiye dek.. Neden bitirip tüketsindi insan alel acele son damlasına kadar her şeyi? Zaman diye bir şey yoktu benim için, hiç olmamıştı.. Oysa şimdi…

Kocaman bir hayat, başına buyruk, inat, bir sürü sevilen, bir de sen .. Değişmeye gösterdiğim direnç, hayatımı elimden uçurup gitmeme çabam, anlamak istememem bazı şeyleri ve aslında yoklarmış gibi davranmam ne zor, ne kadar yorucu bilsen… Kocaman bir asansörün içinde durmaksızın yükseliyorum ama aslında gitmek istediğim yalnızca bir kat var, yükselmeyeyim diye ağırlaştırıyorum kendimi, ağırlaştırıyorum, ağırlaştırıyorum.. Nafile bu yola girdin mi dönüş yok, en yükseğe kadar çıkacaksın, ya da acaba çıkacak mısın? Sonrası… kim bilir sonrasını?

Bir kitapçıda kitap kokusunu, denizi, yolların gürültüsünü, karmaşayı, kalabalığı bu kadar özleyeceğim kimin aklına gelirdi? Zaman nedir bilmezdim ki ben…

Olmak istediğim yalnızca bir yer var oysa.. Zamanın olmadığı, gerçekliğin olmadığı, yarın ne olur düşünmeden, paranın, üzüntünün, kavganın, hırsın, işin, gücün, derdin, küskünlüğün, yanlış anlaşılmaların, başkalarının düşüncelerinin, yalan sözcüklerin, tereddütlerin olmadığı, işte neresiyse bütün bunlar orası..

Tüm bu yoklukların içinde bir sen varsın, sende bir ben.. Hiçbir şey bulamamışız tutunacak, birbirimizden başka. O kadar sıkı tutmuşuz birbirimizi, başka tanıdık yok etrafta.. Ben yüzüne dokunuyorum, sen avuçlarımı öpüyorsun, öyle sıradan değil bu, sen varsın avuçlarımın içinde.. Sonra bakmışız sabah olmuş, rüya bitmiş, gerçeğe dönmüşüz yine.. Yine zaman, yine gerçeklik… Dönmesek?

Bir resim çizerim güneş yansırken yüzümün sağ yarısına, sol yanımda sen… Keşke diyorum bazen, keşke hiç gitmesek, keşke hiç bitmesek, keşke kalabilsem, keşkelerden dönüş yok dersin şimdi sen, bunu bir de ben anlayabilsem…

Lingo Lingo Şişeler...

2010-04-29T20:25:00.007+03:00

Biliyorum, çok büyük eşşeklik ediyorum.. Ne kadar zaman oldu yazmayalı, bakıyorum 1 ayı geçmiş.. Neden yazmıyorsun diye soranlar oluyor, burayı bunca boşlamama rağmen izleyici sayım artıyor, daha da mahçup oluyorum.. Ama hayatımda ilk kez, 10 dakikalık bir boşluğun nasıl altın değerinde olduğunu anlıyorum..

Sabahtan işe, ordan okula, ordan eve, aralarda sevdiğim adamı, özlediğim arkadaşlarımı, görmediğim ve yeter artık nerdesin diye soranları görme, buna rağmen aslında çok da görememe durumu.. Bitirme projeme 1 aydan az bir zaman kalmışken henüz başlamamış olmam, ama yine de teslim etmek için büyük bir umudumun olması (bu özgüven nerden geliyor inanın ben de bilmiyorum).. Uzun bir zaman sonra ilk kez kendi bilgisayarımın başına geçiyorum ve geçer geçmez size dönüyorum :)

Birlikte çalıştığımız ajanslardan biri olan 41-29'un "Binboa Kendi Şişeni Kendin Yarat" kampanyası için yaptığı bir çalışmayı görünce, hem fotoğraf çeken(ki uzun zamandır çekemeyen), hem de stop-motion hastası bir insan olarak, inanılmaz güzel bir iş çıkarmışlar dedim içimden. Çizilebilir şişe fikrini, stop motion filme dönüştürerek çekmek.. Zaten sanki ne kadar acayip fikirli adam varsa burda toplanmış, ajanstan içeri girdiğinizde sıra sıra oyuncaklar duran bir raf, kendisini "Chief Happiness Officer" olarak tanımlayan bir ajans başkanı, isteklerinizi anında gerçeğe dönüştüren insan değil de power-rangers olması daha muhtemel kişilerle karşılaşabilirsiniz.

Çalışma için 550 şişe kullanılarak 5.000 kare fotoğraf çekilmiş ve çekimler 100 saatten fazla sürmüş.. Ve bu çalışma sonunda işte ortaya çıkan şahane iş... Keyifli seyirler..

Hiç Böyle Çıkma Teklifi Gördünüz mü?

2010-03-16T13:58:00.006+02:00

Sevgililer günü ile ilgili duygu ve düşüncelerimi daha önce şurada dile getirmiş ve sevgililer gününü güzel ve anlamlı kılabilecek tek şeyin -bana göre- yaratıcılık olduğunu söylemiştim.. Üzerinden 1 ay geçti ama sevgililer günü konsepti ile hazırlanmış çok güzel bir reklam ile karşılaşınca sizinle paylaşmadan geçmek istemedim.

Reklam görseli bir deterjanın lekeye çıkma teklifi etmesi fikrinin üzerine kurulmuş. İşte deterjanın ağzından leke için yazılmış duygu yüklü mektup :)

Bu reklamın yaratıcı ajansı daha önce de işlerini görüp, beğenip, aradığımda karşıma çıkan Alaaddin Adworks.. Ajansın diğer işlerini görmek ve hakkında daha çok bilgi almak isterseniz buradan ilginç tasarımlı internet sitesine, buradan da bloguna ulaşabilirsiniz.

Uykulu Gözlerle Döndüm Rüyamdan...

2010-03-15T15:51:00.004+02:00

Farkında olmadan 100. yazımı geride bırakmışım ve yine farkında olmadan 100. yazımı MFÖ için yazmışım ki buna sevindim. Kalkıp da dandirik bir yazı olsa üzülürdüm ama 100. kaydı yaptığımın farkında olarak yazmayı da isterdim.. Neyse 101. kaydımı bilerek yazıyorum ya bu da birşeydir.. Size 101. kez gösteriyorum yüzümü, kalbimi, sözlerimi.. Gözlerinize dokunuyorum, minik kabloların içindeki tellerden geçip ekranınıza ulaşıyorum ne garip değil mi?? :)

Bu kez affınızı isteyip 1 defalık sadece kendim için yazacağım yazımı...

Bu kadar zamanda çok fazla şey değişti benim hayatımda, ama değişen en güzel şey bana aşk nedir, aşk diye birşey var mı? diye sorduğunuzda yüzünüze inanmayan gözlerle, aptal aptal bakmayışımdır artık.. Neslinin çoktan tükenmiş olduğuna inandığım bir adamla karşılaşmamdır. Kendinden emin bir adamla, benden emin, daha da güzeli kendindeki benden emin bir adamla... Çekip gidelim dediğimde, benimle gözünü kırpmadan gelen bir adamla.. Elini tuttuğumda kalbime dokunduğunu hissettiğim, başımı göğsüne koyduğumda kalbinin atışını duyduğum, bir sabah elinde tek bir çiçekle çıkagelen, sözleri gerçek bir adamla..

Gerçek miyiz diye sormuştun bana,
Beni bilmem ama sen
gerçek olamayacak kadar güzelsin
sevgilim...

101. yazım senin olsun
Seni seviyorum...

MFÖ'ye Hissettiğim Aşksa?

2010-03-12T10:04:00.009+02:00

Size daha önce dünyadaki en büyük MFÖ hayranlarından birinin ben olduğumu söylemiş miydim? Bugüne kadar bunca yazı yazıp nasıl MFÖ hakkında iki kelam etmemişim şaştım kendime.. Üç adam, üçü de birbirinden yetenekli, birbirinden eğlenceli, biribirinden yaratıcı.. En fakir zamanımda bile aynı ay içinde birden fazla kez bir yerlerden para bulup buluşturup konselerine gidip, her seferinde aynı tadı nasıl alıyorum diye hem kendime hem onlara şaşıyorum. Üç farklı sesten şarkı söyleyip nasıl bu kadar uyumlu, eksiksiz bir müzik yaptıklarına şaşıyorum. Şaşıyorum da şaşıyorum bu adamlara kısacası :)

Yıllardır müzikte takip ettikleri yeniliklere zaten alışmıştım artık. Mazhar Alanson yine mükemmel bir şarkı yapmış ama bu kez sosyal medyanın gücünü keşfeden biri olarak, şarkısını twitterda yayınlamış. Şarkıyı istediğiniz sosyal medya sitesinde paylaşabiliyorsunuz. Şahsen ben bayıldım, ne çok hayali, ne çok agresif, ne aşırı duygusal, yine çok gerçek, yine çok yaşanmış bir şarkı yapmış Mazhar abi..

Yanına gelmesem, sesini duymasam, sana dokunmasam
Bu aşk olur mu?
Yüzüne bakmasam, elini tutmasam, sana sarılmasam
Bu aşk olur mu?

Şarkıyı dinlemek isteyenler için, buyrun:

Aşksa..

Böyle adamlar sonsuza dek yaşasın istiyor insan...

Absolut: Her Kokteyl Sıradışı Bir Deneyim

2010-03-11T09:28:00.009+02:00

Pazarlama İletişiminin daha çok çok çok başlarında biri olarak zaman zaman reklam ve pazarlama dünyasından güzellikler paylaşıyorum sizinle. Bu dünyanın içinde kendisine ayrı bir dünya kurmuş bir marka var ki yaptıklarıyla beni benden alıyor.. "Absolut"... Fikir, metin, yaratıcılığı geçtim görselleriyle bile çekiyor beni, bakasım geliyor, yine ne yaptılar diye merak ediyorum..

Bu sabah yine birkaç görsel çarptı gözüme, ne kadar güzel olmuş, nedir bu diye bir bakayım dedim ki yine Absolut çıktı.. Bakınız:

Her ürün için ürün içeriğine göre farklı bir konsept oluşturulmuş, ne var bunda diyebilirsiniz, olan şu ki birbirine bağlantılı bir şekilde görseli göreni Absolut dünyasının içine çekiyor marka. Nasıl mı? Öncelikle bir facebook adresi çıkıyor karşımıza, orda bir "dünyamıza hoşgeldiniz" yazısı ile karşılanıyoruz. Absolut'un bugüne kadarki kampanyalarını görebiliyoruz, bu sayfadan Absolut'un bütün sosyal medya sitelerine erişebiliyoruz. Yani öncelikle artık pazarlama ve iletişim dünyasında varlığının gerekliliği inkar edilemeyecek kadar önemli olan "sosyal medya"yı çok güzel kullanıyor marka.

Asıl can alıcı nokta ise, bu sayfadan markanın kendi sitesine yönlendirildiğinizde, klasik bir marka ana sitesi yerine, sizi site içinde tutmaya yönelik çalışmalarla da karşılaşıyor ki online mecra için çok önemli birşey bu.. Binlerce site içinde, kullanıcı neden bir tıkla çekip gidebilecekken sizi tercih etsin?

Absolut bu tercihi elinde tutmak için farklı oyunlar, ilginç süprizlerle çıkıyor. Mesela şuraya tıklayarak bunlardan birini görebilirsiniz. Her çekim sonrası kokteyl tarifine bir malzeme daha..

Absolut, "Absolut dünyasında sonsuz sayıda olasılık sizi bekiyor" diyecek kadar emin kendinden. Yarattığı dünyada yeni ve sıradışı deneyimlerin öneminin farkında.. İnsanların farklı bir dünya beklediklerinin de.. Bu dünyayı yaratmak için Mars'a gitmek gerekmediğinin de...

15 Dakikalığına Şöhret Olmak İster misiniz?

2010-03-09T09:14:00.006+02:00

Süpper bir kampanya ile karşınızdayız beyler bayanlar!! Bugün şöhret olmak gittikçe kolaylaşırken aslında gittikçe zorlaştığının farkında mısınız? Evet televizyona çıkmak, albüm çıkarmak, gelişen teknoloji ile artık evde bile kayıt yapmak çok kolay olabilir ama mantar gibi biten onca ünlümsü arasından sıyrılmak, düzgün işler yapmak gittikçe zorlaşıyor.

...diyorsanız size iyi bir haberim var! Artık şöhret olmak çok kolay, 15 dakikalığına da olsa internet sitelerinde reklamınızın yapılacağı, yüzünüzün milyonlar tarafından görüleceği bir şöhret olmak isterseniz, aşağıdaki linke tıklayıp, fotoğrafınızı yüklemeniz yeterli!

Peki ünlü olmak neden iyidir? Çünkü...

-Ünlüler çalışmaz, çalıştırır
-Ünlüler hesap vermez
-Ünlüler kovalamaz, kovalanır
-Ünlülerin arkadaşları da ünlüdür

Devamı şurada...

Hadi durmayın, tıklayın, 15 dakikalığına şöhret olmanın keyfine varın.. Kolay gelsin...

Gidene Ağıt...

2010-03-05T09:00:00.005+02:00

Bugün çok çok çok mutlu bir sabaha açtım gözümü, birkaç gündür olduğu gibi.. Sonra işime geldim, masama oturdum, bilgisayarımı açtım ve çok sevdiğim bir sesten, çok vurucu bir ağıt çarptı gözüme, bir gidenin ardından söylenmiş..

Bugün sizinle onu paylaşmak istedim.. Belki size birini hatırlatır diye...

oğlum,
sana bu mektubu bizim cehenemden yazıyorum.
bir yaşıma daha giricem nerdeyse.
tabi bundan haberin yok senin.
kronomometreye erken bastığın için
beni hep yakışıklı hatırlayacaksın.
bizi bırakıp gittiğin yerde eski güzel günleri düşünüp hayıflanıcaksın.
ama dur
sen hatırlıyor musun beni?
peki sen herhangi birşeyi hatırlıyor musun?
ben 20'ydim tanıştığımızda,
sen beni en son 35'imde gördün istanbul'da.
sonra sen kaş'ta öldün
o akşam aynı anda geldik antalya'ya.
sen beni görmedin ben sana bakıyorken .
ben sana öyle dikkatli baktım ki oğlum ayrılırken
sen iyi ki görmedin beni.
yoksa gözgöze gelir gülerdik
eskisi gibi.
olmadık biyerde gülerdik ya hani.
öyle olurdu yine.
gözlerimizi kacırırdık ciddiyeti bozmamak için.
hani sahnede olduğu gibi.
sen ağlarken bakamazdım ya sana.
sinirimi bozardın gülerdim .
çünkü sen her boktan şikayet ederdin oğlum.
öyle cok şikayet ederdin ki .
sonunda sıkılır gülerdim.
sonra sen de sıkılırdın kendinden
başkası gibi olmak isterdin.
mutlu olan bir başkası gibi...
dert etmeyen biri..

hani benim gibi biri....

bir şey diyeyim mi sana oğlum?
şimdi dönsen buralara
ne gidilecek bir yol
ne uğruna ölünecek bir kadın
her neyse...

ama kadınları çok dert ederdin sen...
ama onlar seni severdi oğlum..
ama sen çok ağlardın onlar için...
sevemezdin kendini bir türlü onlar seni çok sevse de .
senin gibi olmak istemezdim o zaman...

daha çok sevin beni... daha çok gülün bana...
beni daha çok isteyin...daha çok...
ama seni en cok ben...!

bişey diyeyim mi sana oğlum ?
şimdi dönsen buralara
ne gidilecek bir yol
ne uğruna ölünecek bir kadın
ne de sabahlara kadar konuşarak sana vaadettiklerim...

kandırdım seni oğlum.
parayı dert etme diye.
yok oyle bir sey, başarısızlık diye,
illa da bir başkası olmaya calışma salak gibi,
bir kadın için ölme diye..
kandırdım!!
artık umurunda değil mi bunlar?
artık bozulmuyor musun bu işlere?
aşkın da bi önemi kalmadı mı yoksa?
o kadın için ölmez misin bir daha?
ne var bir kere daha ölsen...
değmez mi o kadın buna?
hani ..
hani değerdi?
çıplak ayaklarıyla yürürken mezarının üstünde
keyiflenmeyecek misin toprağın beş kat altında?

öyle de oldu zaten...
vasiyet ettiğin gibi çıplak ayaklı kıza....

bıraktın değil mi oğlum?
bıraktın...
gittin...
peki...

ama ben burdayım hala..
ben devam ediyorum...
peki sen bakıyor musun bana ordan,
gülüyor musun bana,
sanıyor musun ben aynı sarkıyı söylüyorum?

beni daha cok sevin...
daha cok gülün bana...
beni daha çok isteyin...
beni daha çok özleyin...

ama seni en çok ben....
ben...
hayır ben çok değiştim oğlum
bir başkası değilim artık.
vazgeçtim maymunların dünyasından
bıraktım alkışları
istemiyorum kahkahaları
istemiyorum bir aptal gibi yaşlanmak...
işte belki de bu yüzden seni en çok ben ,
en cok ben
özlüyorum...

Bu harika şiiri harika bir sesten dinlemek isterseniz burada bulabilirsiniz.

Photoshopta Yemek Yapılırsa...

2010-02-23T10:45:00.009+02:00

Fotoğraf çeken bir insan olarak photoshop başucu programı gibi birşey benim için, özelliklerini tam tamına çözememiş ve gurme kıvamında kullanmıyor olmakla birlikte zaman zaman kendi fotoğraflarımdaki eksikleri gidermek, zaman zaman eğlenmek için sık sık photoshop kullandığımı, yaratıcılarına minnet duyduğumu ve photoshopa aşkla bağlı olduğumu söyleyebilirim.

Öte yandan yine aynı şekilde gurme kıvamında olmasa da yemek yapmayı da seviyorum, vakit buldukça ve sakarlığım elverdiğince mutfağa girip yemek yapıyor hatta zaman zaman küçük kız çocukları gibi annemin yaptıklarını izliyorum. Zaten annem gibi bir yemek dehası dururken bana pek de sıra gelmesine gerek kalmıyor mutfakta.

Photoshop ve yemek ne alaka diyorsunuz belki şimdi.. Öyle değil işte. Yaratıcılık sınır tanımıyor. Birileri bu ikisini benim için birleştirse hayatımın her dakikasını yemek pişirerek geçirirdim herhalde diyordum ki, aşağıdaki videoyu buldum.

Bayıldım!!

Teknolojinin sınırlarıyla damak tadının sınırlarını zorlamak üstelik bunu eğlence katarak yapmak harika bir fikir.. Daha fazla fikir edinmek isteyenler şuraya tıklayabilir.

Gece Masalcısı

2010-02-22T14:42:00.004+02:00

Korkunun olmadığı bir yer mutlaka var
Kaybetmenin olmadığı
Tereddüt edilmeyen, acabalarla gölgelenmeyen
Şimdi inanıyorum,
Şimdi daha mutluyum, huzurluyum..
Orası var biliyorum bunu ben
Tılsımı sönmeden de sonuna gelinebilen
bir hikaye var...

Uçmak için rüzgarları beklemem ben
Şimdi senden duymak istiyorum,
Hadi bana o hikayeyi anlatıver...
Kalbinde kocaman bir dünya
Hadi bana o dünyayı göster...

B.

Beş Dakikada Değişir Bütün İşler

2010-02-17T13:23:00.012+02:00

Sabah kalktığınızda o günkü ruh halinizin, enerjinizin düşük olduğunu hissettiğiniz oluyor mu hiç? Ben ne zaman böyle uyansam, bilirim ki o günüm berbat geçecek, daha doğrusu bilirdim...

Dün okulumun başlamasıyla, sabah 7.30 akşam 11.30 arası süren koşturma, gece yarısı eve geliş, sabah yine iş, arada proje yazma, arada sevdiklerini görebilme arzusuyla daha çok koşturma konseptli günlerim de başlamış oldu.

Takip edenler ve tanıyanlarınız bilir, genelde ilginç insanlarla karşılaşılan, garip şeyler yaşayan, süprizlerle dolu,eğlenceli bir hayat yaşadığım için kendini şanslı sayan, bunun için her fırsatta yetkili merciye teşekkürü bir borç bilen biriyim ben. Belki de küçük ve saçma sapan şeylerden mutlu olduğum için böyle hissediyorum, bilmiyorum.

Şurdaki yazımda da anlattığım üzere daha önce çalıştığım yerde hayatımın ilginç parçalarından biri olan bir iş arkadaşıyla birlikte çalışıyor, her sabah işe geldiğimde masamın üzerinde kaçık çizimler, notlar içeren post-itler, soru cümleleri yazan kağıtlar buluyordum...

Bu sabah dünkü yorgunlukla kalkıp suratsız suratsız işin yolunu tuttum, oturdum tam bilgisayarımı açacağım, o da nesi?, bilgisayarımın önünde kağıttan yapılmış, küçük mavi bir bir kuğu duruyor. İşte dedim tarih hakikatten tekerrürden ibaretmiş.. Bu kuğuyu buraya kim bıraktı bilmiyorum ama suratsız yüzümde kocaman bir gülümseme yarattığı için çok teşekkür ederim. Eğer bu yazıyı okuyorsa "Malkoçoğlu benim" diye bir mesaj atsın yeter :)

Anafikir: İş hayatı çok sıkıcı olabilir ama eğer sıkıcı bir hayatın içinde güzel insanlarla berabersen her yer güzeldir. Önemli olan mekan değil, o mekanda beraber olduğun insanlar, yaşadığın hayattır.

Çok özlü bir söz oldu değil mi?
Bugün sosyal medyadan birşey yok mu diyenler.. Olmaz mı? Bir önceki yazımda artık hayatın, dünyanın, insanların değiştiğinden bahsetmiştim, özlü söz demişken, acar bir interaktif medyacı olarak artık özlü sözlerin bile sosyal medyaya ayak uydurduğunu bilmenizi isterim.

İnanmıyor musunuz?
İşte ispatı...

Hayat değişiyor evet ama bazı şeyler hiç değişmiyor ve iyi ki de değişmiyor...

B'nin hissiyatı: Bugünkü yazımı öncelikle tabi ki kağıtların efendisi kuğu yaratıcısına, masamın yanına her geldiğinde kırdığım süper potlar üzerine küsüp giden kişiye ve başlıktaki sözlerin sahibi olan,hayranı olduğum MFÖ'nün bir parçası Mazhar Alanson'a(çok da umrundaydı ya) ithaf ediyorum..

Değişmeyen Tek Şey Değişimse..

2010-02-15T10:57:00.007+02:00

Öğrencilik günlerim için çok erken ama bundan sonrası için iyi sayılabilecek bir saatte yazıyorum bu kez. Eskiden olsa uykuya yeni geçmiş olabilecekken şimdilerde bu saatte ilk iki işimi tamamlamış, bütün sitelerimi kontrol etmiş, twitter, facebgook, friendfeed, tumblr'da neler olmuş bitmiş, kim ne demiş, ne eklemiş hepsini gözden geçirmiş oluyorum.

Hayat değişiyor..

Bu sabah her zamanki gibi (sıkıldım İstanbuldan:) başlayan bir günüm, sosyal medya dünyasına göz atarken sıranın Facebook'a gelmesi ve yukardan görülen iki kırmızı baloncuk ile değişti.

Dünya değişiyor..

İlki çok eski bir arkadaşımın, artık buluşuyoruz yeter, ayın 27'si mi 28'i mi mesajıydı. İkincisi ise daha yeni bir arkadaştan ama daha çok iz bırkan bir mesaj.. Bir site linki verilmiş ve "bak burda senin için birşey var" yazmıştı. Siteye girdiğimde bilmeden de olsa ona o siteyi açtırdığımı, özlendiğimi öğrendim. Zamanında gereksiz kırgınlıklar yaşamıştık ama şimdi o beni özlüyordu ben de onu..

İnsan değişiyor..

Ve büyüyor insan, daha iyi görüyor zamanla hayatı, dünyayı, insanı.. Kötü olan şey ise gördükleri karşısında tüm bunlar gittikçe değer kaybediyor. İnancını yitirmemeye çabalarken, daha da güvensizleşiyor birşeylere karşı ama o az sayıdaki sevdiklerine, güvendiklerine daha da sıkı sıkı sarılıyor..

Hayat değişiyor, dünya değişiyor, insan değişiyor.
Herşey değişiyor..
Ben değişiyorum..

Not: Birkaç haftadan beri her mutsuz anımda mutlu olmama sebep olan kişiye de burdan kocaman bir teşekkür...

Bir Gün Değil Her Gün Mest Etmeli

2010-02-14T19:14:00.007+02:00

Sevgililer gününe ezelden beridir bir türlü anlam veremeyenlerdenim ben. Neyin nesi bu diye hala düşünüyorum ama hiç öyle "ay sevgililer günü hediye alınsın diye icat edilmiş bir gün" klişesine girip başınızı şişirmeyi de düşünmüyorum.

Sevgililer gününü kutluyorsak her sevdiğimiz için bir gün yaratablirmişiz gibi geliyor bana, komşular günü, kuzenler günü(bak bu çok anlamlı geldi), dayılar günü, hatta ben abartıp mantılar gününü de listeye eklemek istiyorum. Hem madem işimiz ticaret, mantılar günü yaptığımızı düşünsenize, herkes birbirine mantı hediye ediyor, o gün herkes mantı yiyor, kıyma satışı patlar, soğan stokları tükenir, un, yumurta, yağ, oklava vs. hepsinden biraz alsa insanlar, piyasalar bayram eder. Hem karnımız doymuş olur hem de kimse birbirinin sarımsak kokusundan şikayet etmez! Fakirlere mantı dağıtılır, hem hediye hem sevap, iki kat mutluluk...

Şaka bir yana, gerçekten çok gereksiz bulduğum bir gün bu, hele sevgililer gününü kırmızı gül ve kalpli yastık konsepti ile kutlayanların yaratıcılığına diyecek söz bulamıyorum. Hadi sevgililer gününü kutladın, bari kalpli yastık alma. Hadi duvarı yıktın bari pirketleri kırma.. Sözü getirmek istediğim yer aslında yaratıcılık. Sevgililer gününü güzel kılan az sayıda şeyden biri yaratıcı fikirler sunması bence. Sevgili olgusu üzerine çok fazla fikir yaratılabilecek bir konu olduğundan, firmalar da o gün pastadan paylarını almak için farklılaşmaya çalışıyor.

Bu yıl en sevdiğim kampanyaları Mest rakı yaptı. Rakıyı kadınlara sunmayı kafaya koyan Mest önce şişesiyle işe başlamıştı. Daha çok kadınlar için ortaya atılmış bir konsept olan sevgililer gününü iyi kullanması gerekiyordu, öyle de yaptı bana kalırsa. Önce sosyal medyayı çok güzel kullandı. Bloggerlara kartlar göndererek, sevgililer gününde rakıyı hatırlamalarını sağladı, bir facebook hayran sayfası açarak, bu sayfa üzerinden yarışma düzenledi ve 3-13 Şubat arası her gün farklı bir saatte sorulan soruya ilk doğru cevabı veren Facebook kullanıcısına süpriz hediye paketleri göndereceğini söyledi.

Bütün bunlardan sonra bir arkadaşım aşağıdaki kartı gönderince, tamamdır dedim. Bu sevgililer gününün en mest edeni belli oldu.

İçinizdeki sevgiyi sevdiklerinize yalnız bir gün değil her gün gösterin. Bazen binlerce hediye, bir sözü telafi etmeyebilir. Sevdiklerinize değerli hissettirin. Bunu çoğu zaman unutuyoruz ama aslında her zaman ihtiyacımız var. Bazen bir söz binlerce hediyeden daha değerlidir..

Hiç Böyle Şişe Gördünüz mü?

2010-02-10T19:56:00.006+02:00

Bugün, Coca-Cola'nın Çorlu fabrikasındaydım. Çalışmaya başlayalı çok kısa bir süre oldu ama Coca-Cola'nın neden yıllardır bir numara olduğunu, nasıl bir marka değeri yarattığını, nasıl üretim yaptığını içerden gören biri olarak şimdi daha iyi anlıyorum. Bir kere insanların hepsi işini gerçekten çok severek yapıyor, kime sorsanız gururla Coca-Cola'da çalışıyorum diyebiliyor.

Çorlu'daki fabrikanın çok büyük olduğunu zaten biliyordum ama üretim kapasitesini görünce "vay be" diyesim geldi şahsen. Öte yandan bize eşlik eden Kimya Mühendisi "Fethi abi"(kendisine bey demeye dilim varmadı), günümüzü daha da renklendirdi, sanki o anlatınca kolanın üretim sürecini değil de, kolanın kötü kraliçe tarafından bir şatoya kapatılıp, formülünün çalınışını dinliyormuşum gibi geldi.. Araya serpiştirdiği hikayeleri konuşma biçimi, ben böyle gerçek bir adam görmedim..

Bir ara çalışan eşlerinin kurduğu sosyal sorumluluk projeleri bazlı bir oluşumdan söz etti. Bu grup, kimsesiz çocuklara fabrikayı gezdirirken, annesi ve babası olmayan bir çocuğun 2,5 saat kucağından inmeden, boynuna sarılarak fabrikayı gezdiğini anlatırken, sabahtan beri bize fabrikayı gezdiren o harbi adamın gözleri doldu, anladım ki adamın yalnız dışı değil, içi de gerçek..

Duygusallıktan sıyrılıp gezmeye devam ettik..
Üretimin bir bölümünü de şişe ve form öncesi şişeler oluşturuyor. PET şişeler son şekline gelmeden nasıl görünüyor merak edenleriniz varsa buyrun:

Alakalı-alakasız son söz: Keşke herkes gerçek olmayı becerebilse, ilk anda görüp, anlardık herşeyi.

FIFA 2010'u İzlemek Yetmez Dinlemek Gerek

2010-02-08T14:44:00.003+02:00

Singing forever young
Singing songs underneath the sun!

Fifa World Cup 2010 Song - Anthem South Africa by K'naan
Uploaded by vtechtip. - Music videos, artist interviews, concerts and more.

Sosyal medya-müzik aşkı hiç bitmesin... İkisinin de insanları nasıl yakınlaştırdığı düşünülürse iyi bir çiftler bana kalırsa..

Tweetlemek ya da Tweetlememek İşte Bütün Mesele Bu

2010-02-04T13:17:00.011+02:00

Twitter hayatımıza diğer sosyal medya sitelerinde olduğu gibi, zıpkın gibi bir giriş yapmıştı. Kullanıcılar, merak ve paylaşım duygusundan yola çıkarak 140 karakterlik bir kutuya hislerini, günlerini, anlarını sığdıradursunlar, Twitter gerçekleri de acımasızca karşımıza çıkıyor bazen. Pek çok ünlü, hayranlarıyla buluşmak için sosyal medyayı kullanıyor, peki ya ünlü olmayanlar?

İşim medya, özellikle sosyal medya olunca, daha da fazla ilgilenmeye başladım tüm bu sitelerle. Karşıma çok eğlenceli ve okdukça bir o kadar doğru olduğunu gördüğüm şu site çıkınca da sizinle paylaşmak istedim.

Hayatımız, parmaklarımızın ucunda, tuşlara döküp, paylaşıyoruz. Peki yapmamamız gereken hiç mi bir birşey yok? İşte tweetlememiz gerekenler...

Kimse bunları merak etmiyor, ne diye yazıp duruyorsunuz gibi eğlenceli bir dille yaklaşılmış olaya..

Yoksa içinizden sen neden yazıyorsun bunları, merak ediyor muyuz sanki mi diyorsunuz?
Yazıyorum çünkü yazmadığım zaman kendimi çok mutsuz hissediyorum..

Cevap sanırım bu: Bunları yazdığımda mutlu oluyorum, o yüzden yazıyorum. Nasıl mutluysanız öyle yaşayın, hayatınızda olmadığı için mutsuz olduğunuz insanlar varsa herşeyi bir kenara bırakıp arayın onları çünkü şunu biliyorum ki hayattaki en önemli şey mutluluk...

B.Nerelerde?

2010-02-03T22:32:00.008+02:00

Nerelerde olduğumu merak edenleriniz var mı bilmiyorum. Ama varsa ayrılığa daha fazla dayanamayıp yazıyorum. Geçen zamanda birsürü şey oldu ama şu sıra hayatımdaki en büyük değişim ve beni sizden uzak kılan şey işe girmem oldu.

Medya benden uzak kalamıyor demiştim daha önce, ben de medyayı kendime çektim sanırım. Dünyanın en büyük içecek firmasının medya interaktif işlerinin bir parçası olmak bana nasip oldu(nasip falan pek bir babannem gibi konuştum). Evet Coca-Cola'nın medya departmanında çalışmaya başladım. Yöneticim Türkiye'nin en ünlü kadın blog yazarı, bakınız.
Aynı zamanda şeker ötesi bir insan..

İşim medya, sosyal medya, interaktif mecra, bloglar vs. olunca kendimi bilgisayardan
alamaz oldum. İş yerine gelince, çalışanlarınız bilir, işin ilk günleri herkes birbirini tanırken siz yabancısınızdır, ben de şimdilik biraz garip hissediyorum. Az konuşup çok bakıyorum. Arkadaşlarım bu kadar az konuştuğumu görselerdi herhalde Coca-Cola'ya bir madalya verir, minnetlerini sunarlardı. Ama yavaş yavaş alışıyorum, her gün biraz daha mutlu ayrılıyorum işimden.

Bunları düşünmeden ve üzerinden geçmeden yazıyorum, sadece yazmayı çok özlediğim için... Yakında blogda yenilikler yapacağım, o zaman daha fazla görüşeceğimizden emin olabilirsiniz.

Şimdilik birbirinizi çok sevin diyor ve pelte kıvamına gelmek üzereyken yatıyorum.

B.

KelamEttin#10

2010-01-19T02:32:00.002+02:00

Bir seviyi anlamak, bir yaşam harcamaktır...
Harcayacaksın!

Özdemir Asaf

Sayfa Sayfa Aşk

2010-01-18T02:18:00.007+02:00

En yakın arkadaşım karşıma geçmiş ciddi ciddi aşkın ömrünün 3 yıl olduğunu iddia ediyor.
Bir başka arkadaşımsa yıl 2010, aşk ölmüş diyor...
Bir diğeri fiziksel birliktelik yaşamadığım insana aşık olamam diyor..

Hangisi doğru? Aşk, yaşanması, bulunması öyle kolay bir şey mi?Çok sevmek tamam ama aşk bugün var edilmesi, yaşatılması imkansızlaşmış bir şey bana kalırsa. Yaşatan varsa tebrik ediyorum zira ben aşkı lisede bırakmıştım en son... Hem bence aşk dediğin şey, yaşayamadığın zaman vardır, ne zaman ki kavuşursun günden güne yok olur. Ne zaman ulaşamazsın ömür boyu kalır içinde.

Anlatmak ne kadar zorsa, sembolize etmek o kadar kolaydır biz insanlar için aşkı.. En bilindik sembolü de "kalp"tir. Hele tutkunun rengi kırmızıyla birleştirilir, içinden bir de ok geçirilirse, işte tam aşık bir kalbin tasviridir o..

İşin içine biraz da düşünce payı ve yaratıcılık girdiği zaman ilginç fikirlerle tasvir edilebiliyor aşkı anlatan kalpler.
Sanırım bunlardan en anlamlısı da kitap sayfalarının kalbe dönüşümü.. Hikayenizi anlatan sayfaların tam ortasında bir kalp, kelimeler, söyleyemedikleriniz, o kalbin içindekiler..
İşte farklı bakış açılarından farklı hikayeler, farklı kalpler:

Galiba aşk nedir biz de bilmiyoruz.. Ya da çok iyi biliyoruz da, hani şu dilimizden düşürmediğimiz ama hadi anlat bakalım nedir diye sorulduğunda, donup kaldığımız, kem küm edip anlatamadığımız sözcüklerden "aşk"..

İsterseniz deneyin, sorun kendinize, sizce aşk nedir? Bulursanız bana da deyiverin..

Not: Bugün, günün şarkısı, şiiri ve fotoğrafı da aşktan, gitmeden, sağ üst köşeye uğrayabilirsiniz.

Dedoşuma...

2010-01-17T01:50:00.005+02:00

Bugün benim için çok özel bir adamın doğum günü.. O beni gerçekten çok ama çok sevdiğinden bir an bile şüphe duymadığım adam, 80 yıllık bir hayatın izleyicisi, Atatürk'ün yaşadığını, Cumhuriyet'in ilk yıllarını, darbeleri, grevleri, televizyonsuz, susuz, elektriksiz, tek TV kanallı günleri, Adnan Menderes'i, Deniz Gezmiş'i görmüş; gaz lambasıyla aydınlanmış, 1 Mayıs'ta neler olduğuna bizzat şahit olmuş, yaşayan bir tarih: O BENİM DEDEM...

Doğum günün kutlu olsun dedem, seni çok seviyorum...

Esen Demirci'den Bir Tutam İllüstrasyon

2010-01-14T01:10:00.018+02:00

Bugün odamda oluşan kocaman dergi yığınından biraz olsun kurtulmak için bir dergi ayıklaması yaptım. Elden çıkarılacak dergilerin de içine şöyle bir bakıyordum işe yarar birşeyler, güzel fotoğraflar- resimler çıkar diye. Ben dergileri kesip biçerken, gözüme 2007 yılına ait (o zamandır kenarda kalmış evet) bir dergiden arka arkaya birkaç sayfa takıldı. İllüstrasyon çalışmasıydı bunlar ve gerçekten çok güzel görünüyordu. Eski dergilere bakarken beni en çok etkileyen, o dergideki kahramanların bugün nerede ne yapıyor olduğudur. Bazen üç yıl önce zirvede olduğunu görürsünüz bugün çoktan unutulmuş bir ismin. Ve bu kahramanların hikayesi çeker beni.

Ben de dergiden bu illüstrasyonların yaratıcısının adını alıp küçük bir kuşbakışı yaptım internetten, şimdi nerededir ne yapıyordur diye ve karşıma birkaç sitesi çıktı Esen Demirci'nin..

En beğendiklerimden seçtiklerim şöyle:

Kadın kokusu sinmiş çalışmalara, bakar bakmaz farkediliyor.. Siz de beğendiyseniz, illüstrasyonların devamını şuradaki blog adresinde ve şuradaki deviantart adresinde bulabilirsiniz.

Kişisel web sayfası için ise buyrun burdan yakın..

Reklamlar, Ayak Altında Dolanırsa

2010-01-13T01:44:00.009+02:00

Gerilla pazarlama reklamlarına devam..
Gerilla pazarlamada en fazla kullanılan unsur da rögar kapakları ve mazgallar:

Yeni bir barbeküye mi ihtiyacınız var? O halde buyrun..

Pepsi light reklamı, o kadar inceliyorsunuz ki..

Aynı mantıkla oluşuturulmuş bir başka proje:

Ve yine aynı mantıkla, Sony'nin incecik fotoğraf makinesi Cyber-Shot T1:

En güzelini en sona bıraktım. Gerçekten çok güzel bir fikir, duman çıkan rögar kapağının üzerine kahve fincanı fotoğrafı yerleştirmek..

Verilen mesaj da bir o kadar uyumlu ve güzel: "Şehir asla uyumaz. Uyan!"

Günlük hayatımızın koşturması içinde üzerine basıp geçtiğimiz yerler güzel fikirler-ufak değişikliklerle nasıl dikkat çekiyor değil mi?..

Okumuş Eşekten...

2010-01-11T23:41:00.010+02:00

Engin Ardıç bugünkü "Diplomalı Eşekler" köşe yazısında günümüz gençlerinin "vahim" durumundan söz ediyor. Gençlerin kitap okumamasından, okuyan aptallara dönüşmesinden dem vuruyor ve sözü Geçenlerde, Dr. Cengiz Aktar tarafından Bahçeşehir Üniversitesi'ne konuk edilen Devlet Bakanı Egemen Bağış'ın konuşmasının okul öğrencileri tarafından toplu eylem yapılarak kesilmesine getiriyor. Aynen şu cümlelerle:

"Bağış, Avrupa Birliği'ni ve ilişkilerimizi anlatacak. Konuyla ilgili devlet bakanı.
Ayağına gelmiş, daha ne istiyorsun? Ankara'da peşine düşsen günlerce dolanırsın da işlerinin yoğunluğundan randevu alıp görüşemezsin...
Yuh çekmişler. Konuşturmamışlar....Biliyorsan dinlemezsin, mecbur musun? Git kantinde kızlarla kakara kikiri yap, sinemaya git, çay iç, ne halt edersen et...
Ya da bakan konuşsun, ondan daha iyi biliyorsan meseleyi, kalk soru sor, eleştir, görüşlerini çürüt, adamı müşkül duruma düşür, onu silkele, perişan et!"

Çok iyi, hoş, güzel de gelelim bir gencin gözünden duruma;

Yazının akışında bile gençlere karşı bir önyargı oluşuturuluyor. Ülkemizde bu hep yok mu zaten? Sen gençsin bilmezsin, sus bu yaşta ne anlarsın, genç kantinde kızlarla kakara kikiri yapan kişiye denir, peki bu gençleri yetiştiren kim?

Bakanı konuşturmamış nesildaşlarım, bunun yolunu da toplu eylemde bulmuşlar, güzel güzel konuşsalarmış bakan onlara bakarmış halbuki.. Daha birkaç ay önce üniversitesine gelen konuğu güzel güzel konuşarak silkeleyen bir üniversite öğrencisinin ağzı kapatılmıştı, hangi ülkeydi o yahu hatırlayamadım?

Neden bu tepki acaba, hiç düşündünüz mü? Bakan'a sorsak, Avrupa Birliği nedir, bizden ne istemektedir diye, 9000 sayfalık tasarının kaç sayfasını anlatır bize, inanır mı o öğrenciler, inandıramıyorsa bu kimin eksikliğidir?

İkinci Dünya Savaşı'nda Türkiye zaferden zafere koştu diyen bir genç, hangi ülkenin milli eğitim bakanlığının koyduğu müfredat ile eğitildi, kaç Amerikalı danışman vardı o müfreatı oluşturan kurulda? Milli eğitimde Amerikalının işi ne?

Köşe yazarları bu ülkenin gençlerini eğitmek için, bugün köşelerinden konuk oldukları davetleri, gündelik işlerini, zevklerini ballandıra ballandıra anlatmaktan başka ne yapıyor?

Öğrenciler üniversiteye çağırdıkları konuklardan daha fazla şey biliyorlar mı bilmem ama öğrencilerinin öğretmenlerinden daha fazla bildikleri okullar biliyorum, yeni nesli yaratacak o öğretmenler hangi fakültelerden çıkıyor?

Daha birkaç ay önce milyonlarca insanı Çağlayan'a döken sebebi kim hatırlıyor?

Bu maddeler saymakla bitmez bende.. Ancak kısa bir özet geçeyim, bu ülkenin genciyim ben, ülkenin en iyi okullarında okumuş ve yüksek lisans seviyesine gelmiş bir öğrencisiyim. Okuduğum üniversite Türkiye'nin en köklü üniversitesiydi ve bir gün bir hocamız aynen şunları söyledi:

"Gelmeyin buraya çocuklar, gidin başka şeyler yapın, biz burda 4 yıl yalnızca beyninizi uyuşturuyoruz."

O okulda aldığım derslerden biri de Avrupa birliği dersiydi. Ve o dersten hatırladığım tek şey, ilerleme raporunda çoğu maddenin sonunda şöyle bir ifade geçtiğiydi:

"Türkiye bu konuda bir ilerleme kaydedememiştir."

O dersi 25 soruluk bir "test" ile geçtim ben.

Biz gençler boş dersleri uzun eşek oynayarak geçirdik, bırakın da o kadar eşek olalım değil mi?

Biz gençler için hayat "çok bilen" büyükler tarafından çoktan seçmeli bir hale getirildi. Bizim seçme-seçilme hakkımız var öyle ya, çoktan seçeriz, seçemedik mi?.. Seçemezseniz sallayın gitsin, hoca zaten okumaz!

Rejim Yapınca Beynim Kilo Kaybediyor

2010-01-08T23:50:00.012+02:00

Kadınların derdi çilesi bitmez, yok makyaj, yok saç.. En büyük sorunsallardan birisi de kilo.. Bu kilo var ya bu kilo selülit yapar, çatlak yapar, hadi azmettin verdin o kiloları biter mi çilen? Bitmez! Sarkarsın, o yüzden rejim işkencesi yetmez bir de üstüne spor yaparsın ki biz Türk kadınları genelde spordan nefret ederiz. Bizim annelerin spor alışkanlığı en fazla uzaylı kostümü (o neyse artık) gibi parlayan o zayıflama eşofmanlarını giyip, ev işi yapmak, evi süpürmek, silmektir. Bu şekilde kilo verileceğine inanılır. Ancak ev işi sonrası izlenen yemek programı eşliğinde yapılan börek, çörek, baklava, börek hiç batmaz göze..

Ebru Şallı'nın "şişman kadın güzel değildir" deyip de nasıl bir halt yediğini en başta kendisi de farkedemeyip, sonra Asena misali kıvırma girişimleri yurdum kadınının tüm bu alışkanlıklarının yanı sıra, doğum kilosu, stres kilosu, muayyen gün kilosu vs. kategorilerinden de kaynaklanmaktadır. Ayrıca çalı çırpı gibi kadın mı olur allasen?

Annem de yaklaşık 1 ay önce rejim yapma girişiminde bulundu. Öyle böyle değil, diyetisyen kontrolünde. Kendisini ilk zamanlar çok da motivasyonlu gördüm, sabah kalkıp artık her parkta var olan, teyzelerin yeni oyuncağı fitness aletleriyle çalışıyor, ardından yürüyüş yapıp geliyordu, yemeklerin tadı tuzu kalmadı o 1 ay.. Ve 1 ay sonra sona erdi rejim, (iyi bile dayandı bana kalırsa), bahanesi de neydi biliyor musunuz? "1 ayda anca 4 kilo verdim!" Dört mü? Daha ne yapacaktın, 1 ayda içinden bir Sumocu çıkacak değildi ya! Ama ne bekliyordu annem, tabi ki 1 ayda Çağla Şıkel olmayı ki bunun için zaten 45'inden sonra 30 cm daha uzaması gerekiyordu..
Bugün de en yakın arkadaşım bendeydi, yemek koyacağım, "ay yok yok istemem, rejim yapıyorum" demesin mi? Haydaaa, birinden yeni kurtulmuştuk! Onun bu kararlılığı ne kadar sürecek çok merak ediyorum.

Peki ben hiç mi rejim yapmadım? Ben rejim yaptığımda diğer bütün uzuvlarım yerli yerinde dururken beynimden kilo veriyorum. Bildiğin düşünemiyorum, boş boş bakıyorum etrafa, mutsuz oluyorum. O yüzden ben hayatımda hiç rejim yapmadım, yapmaya karar verdimse Pazartesi başladı Çarşambayı bile bulmadan bitti. Yalnızca kilo almaya başladığımı hissettiğim an her istediğimi yemeye devam ediyorum ancak öküzleme değil insan gibi yemeye başlıyorum. 1 kalıp çikolata yerine ucundan 1 parçasını koparıp yiyorum mesela. Yalnız haftanın en az üç günü 1 saat dans ederim ben ve kilo almaya başladığım anlar, dans etmeyi bıraktığım anlar oluyor hep.

Türk kadınları taş gibi, şişmanı da zayıfı da, git bakalım Avrupa'da bu kalçayı kolay bulabilecek misin? Yalnızca bakmıyorlar kendilerine, çoğu "ohh adamı bulduk" deyip uygun ortamı bulmuş bakteri gibi salıveriyorlar kendilerini.. Boşverin rejimi falan. Önce, zaten güzel olan popolarınıza biraz şekil vermeniz için onları kaldırın derim ben, başkaları kadar kendinize de zaman ayırın, sonra da azıcık kozmetikten yardım alın, ha ille rejim yapacaksanız da işlerin 24 saatte değişmeyeceğini önceden kabul edin ki annem gibi motivasyonunuz ölmesin.

Sallayın adamı falan, nasılsa aynada yalnızız.. Ya gülümseyen bir yüz ya da...

KelamEttin#9

2010-01-07T23:17:00.005+02:00

Her teşhircilik biraz röntgenciliktir...

Marjinal Bir Trakya Düğünü Hikayesi

2010-01-06T20:12:00.015+02:00

"Pek sıkıldım medyaydı, sansürdü, sunumdu, makaleydi, tezdi.. Açtım yanıma bir çikolata, yazdan kalma bir günü hatırladım.. Öyle bikini, deniz, kum, dondurma falan içereninden değil ama, bir köy düğünü anlatacağım bugün.. Bu yaz bu yaz bütün bir hafta içi İstanbul'da koşturup, üşenmeden her hafta sonu Tekirdağ'a gidip geldim, yolculuğun en eğlenceli yanı da yol sonunda bekleyen düğünlerdi tabi..Düğünlerden nefret ederdim ben, hep aynı ritüel üzerine kurulmuş, kapalı mekanlarda aynı müziklerle, en fazla 2 yıl sonra birbirinin yaptıklarına sinir olmaya başlayacak iki insanı aynı eve tıkıştırma olayını kutlama günüydü benim için düğünler, ta ki köy düğünlerini görünceye kadar.. "

Trakya'da olmanın en güzel yanı o harika insanlarla birlikte vakit geçirmektir. Konuşmaları, kapı önü mahelle sohbetleri, 28 (h)arflik alfabesi, düğünleriyle başka bir dünyadır Trakya.. Kadınlarıyla erkekleri beraber içerler düğünlerde mesela, içmiyorlarsa kendi tercihleridir(ki bunu tercih eden pek olmaz), beraber göbek atarlar, kimse de kimseye yan gözle bakmaz ne oynuyor bu diye zira doğduğundan beri herkes böyle yapmaktadır. En basitinden yol sorun, öyle bir tarif eder ki Trakya insanı sanırsınız kırk yıllık dostunuz tarif ediyor yolu, misafirperverdir, komiktir, eğlencelidir, gamsızdır, oynaktır,doğuştan 9/8'liktir burda herkes..

Ve özellikle yazın düğünler eksik olmaz Trakya'da.. Kızlar, ev sahibine yardıma gelir erkenden. Köy kızı deyip geçmeyin, değmemizi parmağında oynatırlar valla, söz konusu düğünse akşama kadar yazmalarını takar, yemek yapar, dolmalar sarar, börekler açar, arada sigaralarını tüttürmekten de geri durmazlar.. Akşam işler bittikten sonra eve gider külkedisi misali sihirli değnek değimişçesine giyinir, süslenir ortaya çıkarlar, gelin arabasıyla birlikte, ince sazlar gelir köy meydanına ve düğün meydanında ölümüne bir göz süzme, oynama, kesişme süreci başlar.

Bir köy düğününe gitmiştik yine bu yaz, herşey gayet normaldi, sıradandı, yukarıda anlattığım süreç her leveli sırasıyla atlamak suretiyle devam etmekteydi.. Tabi ben ortamdaysam atraksiyon eksik olur mu? Hiç olur mu? Gece olup da düğün bittiğinde herkes gelinin kardeşi nerde diye birbirine sordu. Gelinin kardeşi kayıptı, gören bilen yoktu, bir görgü şahidi düğünün ortasında salondan çıkıp gittiğini iddia ediyordu kızın, görseniz ortalık iki dakikada değme kadın programlarına taş çıkarır seviyeye geldi!
Polise mi gitsek, nereye baksak falan diye düşünürken, öyle böyle eve döndük.. İşin aslı o zaman çıktı işte ortaya.. Meğersem gelinin kardeşi Ezel'in dişi versiyonuymuş da aylardır kurduğu planı o gece uygulamış! Bu kızın istediği bir çocuk varmış çocuk da kızı istiyormuş, babası çocuk ipsiz sapsız diye kıza "ben seni bu çocuğa vermem" demiş, kız da vay efendim sen misin beni sevdiğime vermeyen diye sabırla ablasının düğün gününü beklemiş kaçmak için, neden mi? Çünkü herkes düğündeyken eve gidip bütün sandık çeyizini, beyaz eşyalarını ve bilimum eşyasını toplayıp, kendisiyle beraber bunları da götürmüş beyaz bir kamyonete atlayıp (bunu da sonradan bir görgü tanığı söylüyor, o da gördüğünde duruma anlam verememiş ama şimdi anlamış kızın niyeti, vay şırfıntı demek kaçacakmııış!!) Bir anda köydeki herkes Sherlok Holmes olup, köy meydanında parçaları birleştirmeye çalıştı..

Etrafıma baktım o an, gülsem ayıp olacak, ağlamak zaten saçma, aklıma Cem Yılmaz geldi..
"E hani marjinal olan bizdik?"

Güzel bir trakya şarkısı coverı ile veda busemi konduruyorum.. Şuraya tıklamanız yeterli..

Top Kadar Değerin Yok

2010-01-05T22:27:00.007+02:00

Gözümüz aydın ha açıklandı ha açıklanacak derken emekli zamları açıklandı sonunda. Kürsüye çıkıldı ve Amerika'yı yeniden keşfetmişçesine bir tavırla şu açıklama yapıldı:

"İlk 6 ay için emekli aylıklarında en az 63 lira, en yüksek 101 lira artış olacak. 601 lira olan en düşük SSK emeklisi aylığı bu artışla 683 liraya, en düşük tarım SSK emekli aylığı 480 liraya, en düşük esnaf emeklisi aylığı 555 liraya, en düşük BAĞ-KUR tarım emeklisi aylığı da 380 liraya çıkacak..."

Vay be dedim içimden! Demek artık emeklilerimiz bir aylık maaşlarıyla dünya turuna çıkabilecek!! Neden gülüyorsunuz, bu akşam haberlerde bir Meksika vatandaşı maaşına güvenip yolculuğa çıkmış, anlatıyor. Arkasından bizim vatandaşa soruyorlar, kirayı ödedim diyelim ya faturalar, hadi o da oldu, peki ya çocuğumu nasıl okuturum derdinde. Üçyüzseksen lira, bu ne yahu, harca harca bitmez! Üçyüzsekkksenn..senn..sen..
Yani tam 50 orta boy starbucks kahvesi, 25 sinema bileti, 3800 şekersiz ciklet, 760 ufak şişe su parası. Aynı zamanda 1 adet Derimod ayakkabı ve 0.5 louis vuitton çanta parası da..

Ardından başka bir zam haberi, hadi duvarı yıktın bari pirketleri kırma! Bu kez bol keseden atılmış hak yememek lazım, köprü 5 lira olmuş mesela, bir emekli ayda 76 kez geçebilir.. Günde iki kez köprü geçiyorsun daha ne, yemek yemesen de olur! Köprüyü geçecek kadar para veriyorlar, zorla ayıya dayı dedirtecekler ya! Mahkeme açılmış bu zamları geri aldırtmak için, 6 ay içinde sonuçlanacakmış, o zaman ödediğimiz fazla paraları geri alabilecekmişiz. Sorarım size biz milletçe neyi 6 ay hafızamızda tuttuk?

Hop bu haber de bitiyor, sıradaki...

"Kuruluşunun 90'ıncı Yılı Nedeniyle Yapılacak Etkinlikler Kapsamında TBMM, 9 Bin Kırmızı Beyaz Top Asılarak Süslendi."

Her bir top bir vekili tanımlıyormuş, nasıl yani, biz desek içeri atarlar, valla ben topların yalancısıyım! Bir bakana soruyorlar bu konuda ne düşündüğünü, cevap şu: "Valla bence son derece doğal bir olay!" Ben ne diye komedi programı izliyormuşum ki, her akşam stand up gösterisi varmış televizyonda! Toplar tartışma konusu oluyor, yok efendim kırmızı toplar iktidar mı, beyaz toplar neyi simgeliyor, topların neden bazıları küçük bazıları büyük..."

Ee? Zam diyorduk?
Dur yahu o haber geçti, baksana şu topların güzelliğine, ülkenin, meclisin ihtiyacı olan şey işte buydu!

Topların maliyeti sudan ucuz, 9 bin top yalnızca 9 milyona gelmiş.. Böl 9 milyonu 9 bine, ne etti? Tanesi 1000 lira.. En iyi ihtimal emekli maaşı ne kadar? Yaklaşık 700 lira..
Ama bu toplar gerekli, "topsuz kalan bir meclis binasının hayat damarlarından biri kopmuş demektir!", o yüzden diyecek lafım yok..

Da.. Zam diyorduk? Geçinemiyoruz diyorduk?
Dur dur söyleme, cevabı biliyorum;

"Hadi, hadi.. Allah versin!" değil mi?

Üretemiyor Muyuz?

2010-01-04T18:57:00.005+02:00

Okan Bayülgen'i neden çok seviyorum? Çok yakın bir şahidi olarak biliyorum ki kocaman bir ekipler, bir hafta boyu kocaman bir masanın etrafına toplanıp düşünüyorlar, taşınıyorlar, üretiyorlar. Malzemeyi alıp olduğu gibi vermiyorlar, yeniden yorumluyorlar.. Böylece arka arkaya haftada 3 gece program yapıyorlar.. "Lar" diyorum çünkü kocaman bir ekip işi bu, ne yaptığını bilen, yaptıklarına inanan bir ekip işi..

Reklam dünyasını neden seviyorum? Çünkü o dünyada hayatta kalmak istiyorsan üretmek, yaratmak zorundasın, yenilik yoksa, fikir yoksa güle güle şekerim derler insana..

Dönüp dolaşıp aynı filmleri, dizileri, kitap uyarlamalarını, insanları izlemekten sıkılmadık mı artık? Yabancı kökenli filmler, diziler, programlar, yarışmalar leb-i derya iletişim olanaklarıyla anında elimizde oluyor zaten, bir de milyarlarca lira harcayıp yeni birşeyler üretmek yerine evirip çevirip, nasıl yerlileştiririz deyip, yeniden yediriyorlar bize.

En çok da "sihir" ve "büyü" konusu yabancılara has bir konu olacak ki, karşımıza şöyle bir resim çıkıyor:

Oz Büyücüsü(1939)
Çiftliklerinde mutlu bir yaşantısı olan Dorothy, sevimli köpeği Toto ile bir hortuma yakalanır ve kendisini Oz'un renkli dünyasında bulur. Kalpsiz Teneke Adam, beyinsiz Korkuluk ve korkak Aslan, uzun yolculuklarında Dorothy'e yardım eder ve onu korurlar.

Ayşecik ve Sihirli Cüceler (1971)
Çiftliklerinde mutlu bir yaşantısı olan Ayşecik, sevimli köpeği Banju ile bir hortuma yakalanır ve kendisini Rüyalar Ülkesi’nde bulur. Kalpsiz Teneke Adam, beyinsiz Korkuluk ve korkak Aslan, uzun yolculuklarında Ayşecik'e yardım eder ve onu korurlar.

Tatlı Cadı(1964-72)
Genç ve güzel cadı Samantha, ölümlü kocası Darrin, Samantha'nın evliliğini onaylamayan annesi Endora, meraklı komşuları Stephens ailesinin hikayesi..

Sihirli Annem(2003-2006)
Genç ve güzel peri Betüş, ölümlü kocası Sadık, Betüş’ün evliliğini onaylamayan annesi Dudu, meraklı komşuları Avni Bey’in hikayesi..

Sabrina(1996-2003)
16 yaşında cadı olduğunu öğrenen Sabrina, halaları Hilda ve Zelda ile yaşamaktadır. Konuşan kedisi Salem ile birlikte bu evde büyü yapmayı öğrenir. Okulda ise Harvey isimli bir çocuğa aşıktır ancak Valerie sürekli aralarına girer…

Acemi Cadı(2006-2007)
16 yaşında cadı olduğunu öğrenen, Ayşegül halaları Melda ve Selda ile yaşamaktadır. Konuşan kedisi Duman ile birlikte bu evde büyü yapmayı öğrenir. Okulda ise Selim isimli bir çocuğa aşıktır ancak Tuğçe sürekli aralarına girer…

Bu durumda bir "Ah kardeş elin oğlu uzaya gitti biz hala yerimizde sayıyoruz, gavur icat ediyor işte" durumu söz konusu.. Yeter artık, çok rica ediciğim düşünün taşının az biraz, yaratın, üretin az biraz, yeterince homini gırtlak olduk, hap gibi yutturulan bir eğitim sistemimiz var, aynı yemekleri yiyen, aynı giysileri giyen, aynı yerlere giden insanlar olduk da bir türlü aynı dili konuşamıyoruz..

Bill Ölmeden Önce

2010-01-04T00:37:00.012+02:00

Şu başlık altında gerilla pazarlama sevgimden bahsetmiştim. Gerilla pazarlamadan örnekler vermeye devam..

Uzakdoğu kültürünü seviyorum, suşisi, kimonoları, dövüş sanatları, samuraileriyle başka bir dünya orası.. O kültürün tadıyla yapılmış bir film KillBill..

Dövüş sanatlarını, özellikle kılıç ustalıklarıyla, görselliği mükemmel dövüş sahneleriyle süslü filmleri seven ve Tarantino hayranı biri olarak KillBill'i de defalarca kez izledim tabi ki.. Ama filmden önce tanıtım kampanyası bile ben başkayım diye bağırdı..

Bilboardtaki kılıçtan, arabaların üzerine fışkıran kanı görseniz ne olduğuna bakmaz mısınız?

Ya da tuvalete gitseniz, kapının altından sızan kanı merak etmez misiniz?

Asansöre binerken kaçınılmaz olarak göreceğiniz, ikiye yarılmış adam, keskin Hattori Hanzo kılıcının habercisi..

Bence çok yaratıcı ve başarılı bir kampanya olmuş..

Bitti mi? Bitmedi.. Bir filmi daha başka nasıl duyurursunuz? Müzikleriyle.. Müzikleri de çekip çevirmişti insanları o dönem.. KillBill-VOL1 film müzikleri aşağıdaki resimde, bir tıklama yeter..

Yaşamak için savaşmaya değer.. Keyifli dinlemeler..

Ama Benim Adım Bal Böceği...

2010-01-02T01:05:00.005+02:00

Geri sayım falan yapamadım bu sene, televizyon kumandası elimde ne ara girildi o 2010'a hiç anlamadım, bir de baktım bütün kanallar reklama girmiş, piyango biletime amorti bile çıkmadı, Ah be Şerif abi yaktın beni, o kadar yerine Minibüs Kahyalığı bile yaptık, bu muydu yani?

Bütün o yılbaşı ritüelleri bitti, beni eve bırakacaktı, epi topu 5 dakikaydı zaten yolumuz ama nasıl olduysa konuşma vardı bir yere, sanki sormamı bekliyormuş gibi başladı anlatmaya, sağa çekti arabayı, o anlattı ben dinledim.. Hayatımda ilk defa bu kadar suskun kaldım herhalde..
Bir insanı tanıyıp tanımadığınızı nasıl anlarsınız bilir misiniz? Ellerinden.. Eller hiç unutulmaz, hep tanıdıktır, yıllarca görmeyin birini karşılaştığınız gün ben bu elleri tanıyorum dersiniz.. Ben derim, derdim.. Yabancı geldi elleri, demek ki tanımıyordum onu...

Deniz çeker canım benim, aşerir gibi deniz görmek isterim, hayat da bunu bilir gibi denizsiz bırakmadı beni hiç, okullarım, evim hep denize komşuydu.. Dün de değişmedi bu kaide, ikiletmedi bile, 5 dakika sonra Kadıköy'e yaklaşmak üzereydik.. "Nereye gidiyoruz?" diye sordum, "Deniz görmek istemedin mi?" dedi, "Evet" dedim, "Denizi görebileceğimiz en güzel yere gidiyoruz" dedi.. Haklıydı.. O an dünyanın hiçbir yeri aynı etkiyi bırakmazdı üzerimde herhalde, çocukluğumun bitip gençliğimin geçtiği,baktığım her köşesinde bir anı gördüğüm, denize inen o yolu binlerce kez yürüdüğüm, moda sahiline bakan okulumuza götürdü beni..

O kadar özlemişim ki, 5 yıl önce duvarına çizdiğim resim duruyor hala, o yol hala aynı kokuyor, bir öğrenci odasına sınıf arkadaşımın lakabı verilmiş, O bile bu ismin nerden geldiğini bilmiyor, anlatıyorum, bu efsaneyi bilen nadir insanlardan biriyim, penceresine oturup denizi izlediğim sınıf, boyadığımız tiyatro dekorları, koşturduğum merdivenler, hepsi ama hepsi sığdı o 1 saate..

Ayrılırken "iyi geldin" dedi, gariptir, o da bana iyi geldi..

Yılın Son Yazısı..

2009-12-31T17:57:00.003+02:00

Yaklaşık üç dakika sonra bir arkadaşım beni evden almaya gelecek, o yüzden çok acele yazıyorum bu satırları.. Siz bu satırları okurken ben çok uzaklarda ıhım.. neyse, demem o ki gözlerini yorup, yazdıklarımı okuyan bütün ahali, 2010 hepinize çok güzel bir hayat getirsin, sevdikleriniz, dostlarınız, sevgilileriniz, istediğiniz herkes yanınızda olsun, bol bol paranız olsun (parayla saadet olmayabilir ama parasız da olmuyor)..
Bu arada piyango bileti aldınızsa boşuna beklemeyin bana çıkacak ama bütün izleyicilerime beşer onar birşeyler paylaştırmayı düşünüyorum :P
Şaka bir yana, yılın son günü benim için çok güzel bir haberle notalandı, umarım sizin de bütün dilekleriniz gerçek olur..

Yukardaki çam ağacını çok sevdim, paylaşmak istedim, biz her yıl eğlenirken üzerinde bir sürü ıvır zıvır taşıyarak kenarda dikilmekten yorulmuş sanırım :)

Sansür mü? Yok Artık!

2009-12-30T01:44:00.008+02:00

Hayatımızda her an her şeyi kontrol ederek yaşamak zorundayız. Çünkü toplum bunu gerektiriyor, toplum bunu diyor, öpüşmeyeceksin, izin verilenlerin dışında sözler sarfetmeyeceksin, belli kalıpların dışında giyinmeyeceksin, bunlar yasak bunları yapanları sözlü ya da fiziksel taciz etmek yasak değil, mübah, hatta belki bir aferin bile alırsınız!

Hayat böyleyken medya da farklı değil, uymayan giysi giyindin keserler, uymayan laf ettin keserler, uymayan hareket yaptın keserler, hayatımızı okullarda evcilik oynarak geçirmedik beyler kimi kandırıyorsunuz? Bir de şu "Türk Aile Yapısı" olayı var ki beni benden alıyor.. Türk aile yapısı nedir yahu? Böyle bir yapı mı var, kim belirliyor Türk ailesi olmanın sınırlarını, biri gelip de "hayır efendim siz çift olarak çok açık giyiniyor, açık saçık konuşuyorsunuz hatta bunları izlemekten zevk alıyorsunuz, çocuklarınız da çok yaramaz ve isyankar, siz Türk ailesi olmak için geçerli kriterlere sahip değilsiniz, üzgünüz geçemezsiniz, sizden olsa olsa rontgenci, teşhirci, ahlaksız aile yapısı olur" falan mı diyor? Türk ailesi olabilmek için kaç boyunda, kaç kilo olmak, hangi göz rengine sahip olmak, kaç çocuk yapmak, neleri izlemek, neler dinlemek gerekiyor acaba? Bunların aksini yapanlar Marankuaylı bir aile falan mı oluyor?

Sansür fiilen kaldırılalı 100 yılı aştı amma.. Ne dersen de, ben ne dersem diyeyim keserler.. Sansür olmazsa birşeyler varlığını sürdüremez, tabular yıkılır, konuşmayanlar konuşulursa egemenlik sarsılır değil mi? Herşeyi çok bilmek iyi değildir, zaten insanın başına ne gelirse ya meraktan ya BİİİİİİPPP!(bkz. otosansür)

Kuzey Kore, Myanmar(Birmanya), Türkmenistan, Ekvator Ginesi, Libya, Eritre, Küba,Özbekistan, Suriye, Belarus.. Sansürde ilk on ülke, amanda ilk onda değiliz hadi gözümüz aydın.. O halde biz çok özgür bir ülkeyiz, gün geçtikçe daha çok hak ve hürriyet sahibi oluyoruz, şekil bizim ülkede önemli değil, nasılsa beynimizin içi dopdolu!

mu acaba?...

Öyleyse şu iki fotoğraf arasındaki yedi farkı bulun bakalım..

Duyamadım? Yok artık mı dediniz?

"The Rescuers" Beyin Kemirgenleri mi?

2009-12-28T17:35:00.015+02:00

Daha önce şu yazımda bilinçaltı reklmalardan bahsetmiş, biz farketmeden bazı sahnelerin, görsellerin beynimize kazındığını söylemiştim. Bilinçaltı mesajları verirken dikkate alınan iki nokta var:"Doğum ve Ölüm".. Çünkü beynimiz en çok bu iki olguya tepk veriyor, bu sebeple de bilinçaltı mesajlarda en çok seks, cinsellik, kurukafa, cinsel organ vb. sembolleri kullanılarak oluşturuluyor.

Bu semboller verilmek istenen mesajın içine yerleştirildiğinde bilinçaltı bunları öncelikli duyumlar olarak saklıyor ve sıra kullanıma geldiğinde öncelikle bu depolanan veriler, davranış ve hareketlerimize yön veriyor. Bilinçaltı mesajların insan beynine en rahat işlediği zamansa karaketerin şekillenmeye devam ettiği çocukluk dönemi olduğundan, zaman zaman çizgi filmlerde bile bilinçaltı mesajlara başvuruluyor...

İşte onlardan biri:

"The Rescuers" çizgi filminde bazı sahnelerde arka planda çıplak kadın figürü belirip sönüyor, izleyen gözün algısı ana karakterlerde olduğundan bu kısa geçişi farketmiyor ancak bu görüntüler farketmeden çocukların bilinçaltına kazınıyor...

Hadi canım,nasıl olur diyorsanız:

IMAGES SUBLIMINALES DANS LE FILM : BERNARD ET BIANCA
Yükleyen Lefrenchie70. - Daha fazla bilim ve teknoloji videosu sizleri bekliyor.

Başkayım Bu Akşam,Uçar Giderim Yele Karşı

2009-12-27T00:53:00.020+02:00

Bazen yanımdakilere şöyle diyorum: Biraz ordan biraz burdan, kendimi heryerden gibi hissediyorum. Beni biraz tanıyanlar da şöyle diyor: "Sen doğu-batı sentezisin".. Ne demek bu, açılımı şu aslında; 4 farklı çatal-bıçakla yemek yenen bir sofradan kalkıp, sofrabezinin üzerindeki yer sofrasına geçebilirim.. Böyle bir hayat yaşayabildiğim için çok şanslı sayıyorum kendimi, her iki dünyada da bulunma fırsatım olduğu için, doğup büyüdüğüm yerler bana bu fırsatı sunduğu için, varoş denebilecek bir mahallede başlayıp, lüks denebilecek bir semte uzanan yolculuğum için, her çeşit insanı tanıma fırsatım olduğu, her çeşit insanla iletişim kurabilme imkanı bulduğum için çok şanslıyım..
Bu farklılıkları hayatımın her anında yaşayabildiğim için şanslıyım..

Doğduğumdan bu yana amcam ve teyzem bildiğim aile dostlarımızlaydık bu akşam, o yüzden yine böyle hissettiğim akşamlardan biriydi. Çocukları olmadığından onlar da beni çocukları yerine koydular, o yüzden garip bir bağ var aramızda.. Bu güzel çiftten, amca saydığım taraf müzisyen; ud, kanun, bağlama, tambur çalıyor, çalmakla kalmıyor söylüyor.. İşte çocukluğumdan beri her hafta bir gün mutlaka ya onlar bize gelir ya biz onlara gideriz ve mutlaka bir fasıl gecesi yapılır.. Türk Sanat Müziği, Türk Halk Müziği'ne doyarız.. Çoğu kişi bilmez ki ben çoğu Türk Sanat ve Türk Halk müziği şarkısını bilirim, 25 yaşında Neşet Ertaş'ı tanımayanlar varken ben canlı canlı Neşet Ertaş şarkıları çalınan bir evde büyüdüm.. Şanslı bir velettim dedim ya.. Haftanın 4-5 gününü Taksim'de içip tepinerek, üniversitede makaleler, sunumlarla geçirip bambaşka bir dünya içindeyken, 1-2 günümü diğer B olarak geçiriyorum.. Böyle mutlu oluyorum..

Mesela haftada bir hala çocukluğumun geçitiği o semtte oturan anneanneme gidiyorum, köy evi tadındaki sobalı çatının, sobada kestane yapmanın, yer sofrasında yemek yemenin, davul fırında pişen yemeğin kokusunu duymanın, soba yanında kitap okumanın, uyumanın, bilgisayar, televizyon ve bilimum teknoloji aletlerinden uzak olmanın keyfini çıkarıyorum, arınıyorum.. O evde anneanne, dede var, sadece sevgi var, kavgalardan, kötülükten, hırstan, herşeyden uzak bir sığınak o ev benim için.. Kimseye anlatamam bunu belki ama böyle hissediyorum, böyle mutlu oluyorum..

Sonra hırs, para, çalışma, koşturma dünyasına, daha kültürlü ama daha uzak insanların dünyasına geri dönüyorum..

Bu akşam Ergi amcanın çaldığı türkülerden birini paylaşmak istedim sizinle, sözler Karacaoğlan'a ait.. İçime dokundu belki ondan.. Biraz daha modernleştirilmiş bir versiyon olsun diye Murat Kekilli versiyonunu ekliyorum buraya ama eğer hoşunuza giderse Gülşen Kutlu versiyonunu dinlemenizi tavsiye ederim..

müzik - murat kekilli yeşil başli gövel ördek | izlesene.com

Bir Minibüs Kahyası Olarak B..

2009-12-24T23:07:00.007+02:00

Hayatımda bir minibüs kahyalığı yapmadığım kalmıştı onu da yaptım sonunda..

Olay geçtiğimiz salı cereyan etti. Sabah içimdeki sıkıntıyla en yakın arkadaşımı aradım,gelsene dedim, ona ellerimle kek yaptım, afiyetle yedik, hocamla görüşmem olduğu için evden erken çıktım, Üsküdar'a, sonra motorla Beşiktaş'a geçtim. Yaklaşık 4 aydır kontör yüklemediğimden, ödemelilerimle çıldırmak üzere olan insanları daha fazla dellendirmeyeyim diyerek kontör almaya girdim dükkana, elimi çantaya attım ki....
"Telefonum yok!"
Geldiğin yolları içinde sıkıntıyla geri dönmek nasıl bir his bilir misin okuyucum? Ben söyleyeyim çok fena! Delirmiş gibi yollara baka baka yürürken etraftaki insanlar da koyun psikolojisiyle benim baktığım yöne bakıyor, onlar bilmeden ben bilerek telefonumu arıyoruz.. Motor iskelesine geldim, durumu anlattım, motorlara telsizle haber verdiler.. Bekliyorum, bekliyorum.. Yok zaman geçmiyor, dayanamadım geri döndüm Üsküdar'a.. Gelirken geçtiğim bütün mekanlara uğradım, baktığım son yer minibüs durağı oldu..
Durakta dikilen kahyanın yanına yanaştım, "telef.." dememe kalmadı, "bizde bizde, sen miydin o?" diye bir cevap geldi. İşte olaylar burdan sonra başlıyor.. Telefonumun bulunduğu minibüs diğer hattan gelecek 28. minibüs, kahyayla beraber beklemeye koyulduk..
Kahya ismiyle müsemma, hani doğarken adıyla kaderi çizilenler vardır ya sanki öyle; adı Şerif, Sivaslı, akşama kadar o soğukta bekliyor, gelen geçen herkesi tanıyor, üstelik eksilerde seyreden kontörlerine rağmen bana telefonunu verecek kadar zengin gönüllü..
Beklerken daha önce yüzlerce kez koşturarak geçtiğim yolda görmediklerimi farkediyorum, bir polisin formasının verdiği özgüvenle nasıl yürüdüğünü, bir annenin çocuğuna nasıl özendiğini, bir taksicinin koşturarak yemek alıp geldiğini, kavga eden iki sevgiliyi, birsürü insan görüyorum.. Sonra ezan başlıyor, şimdiye kadar orda ezanı baştan sona hiç dinlemediğimi farkediyorum..

Ben bunları düşünürken Şerif abi;"ben bi sigara alıp geleceğimi iki dakka sen bekle burda" diyor! İşte 5 dakikalığına da olsa Üsküdar minibüslerinin kahyası böyle oldum. Ben minibüsleri yollarken, gelen minibüslerden birinden tanıdık bir kadın iniyor, o kadar tanıdık ki, doğumumdan önce tanıdığım kadın bu, annem.. Telefonunu kaybetmişsin diyor, "ondan da mı haberin oldu, pes" diyorum, annemi işlerin yolunda olduğuna ikna edip geri yolluyorum..
Tam arkamda hep orda olan milli piyangocu var, o hep orda ama ben hep orda değilim öyle ya, işler beni oraya getirdiğine göre bir hayır vardır deyip bu yıl almamaya karar verdiğim halde piyango bileti alıyorum, hem de benim adıma Şerif abi çekiyor bileti,"ben geçenlerde de çektim bi arkadaş içini 400 lira çıktı valla" diyerek..
Denizden gelen soğukla donarak, okula geç kalarak, minibüs kahyalığı yaparak piyango bileti alarak geçirdiğim 2 saat sonunda telefonuma kavuşuyorum, geri dönüş yolunda para da alınmıyor üstelik şahsımdan, sanki minibüsün daimi elemanıymışım gibi davranılıyor.
İşte ben mahalle kültürüyle yetişmeyi bu yüzden seviyorum, işin içinde hep bir delikanlılık oluyor.. O kültürden çıkıp sosyetenin kralı olsanız bile izlerini taşıyorsunuz buna inanıyorum..
Eve döndüğümde "ne gündü" derken bir telefon alıyorum, 45 dakika sonra bir tiyatro oyunu ve fazladan bir bilet, oyun Vahşet Tanrısı, oyuncular Ülkü Duru, Zafer Algöz, Zerrin Tekindor.. Tabi ki apar topar çıkıyorum evden.. Kendimi yine aynı yolda buluyorum, yine Üsküdar, Şerif abi, Beşiktaş motoru ve sonunda Harbiye..
Oyunu bu yazıya sıkıştırmam büyük haksızlık olur, onun için ayrıca yazacağım..

Velhasıl kelam, benim hayatım ilginçlikler yaşamak için varolmuş bir hayat, eğer kader diye birşey varsa benim rolü çok eğlenceli biçmiş sağolsun, her anlamda şanslı bir velet olarak dünyaya geldiğim için yetkili merci kimse kendisine burdan çok ama çok teşekkür ediyorum...

Beş Satırla..

2009-12-23T01:46:00.005+02:00

Annelerin ninnilerinden
spikerin okuduğu habere kadar,
yürekte, kitapta ve sokakta yenebilmek yalanı,
anlamak, sevgilim, o, bir müthiş bahtiyarlık,
anlamak gideni ve gelmekte olanı..

İstemek Yetmez Bana Bilinçaltını Ver!

2009-12-21T23:45:00.010+02:00

Daha önce şurada ve şurada gerilla pazarlamadan bahsetmiş ve ilginç gerilla pazarlama örnekleri vermiştim, başka yaratıcı örnekler vermeye de devam edeceğim ama bu kez reklamın farklı bir tarafını göstermek istedim: "Bilinçaltı Reklamlar".. Daha önce duymuş muydunuz? Bilinçaltı reklamcılık veya görsel her ne ise, izlediğimiz an algılayamadığımız, gözle görmediğimiz fakat reklamların, afişlerin, filmlerin hatta çizgi filmlerin içine yedirilmiş, genellikle cinsellik çağrıştıran görüntüler veya yazılardan oluşuyor. Bu görüntüleri görüyoruz fakat gördüğümüzü farketmiyoruz, beyin bu görüntüleri billinçaltına yolluyor ve özellikle çocuklar üzerinde kişilik gelişimini etkiliyor. Zaman zaman televizyonda da kullanılan bir yöntem bu, gözümüz en fazla 24 kare algılayabiliyor, 25. kareyi ise ancak görüntüyü durdurduğumuzda ve incelediğimizde farkediyoruz, bu yüzden 25. kare, görsel akarken bize farkettirmeden bilinçaltımıza oynuyor..

İşte onlardan biri:

"Feel the curves" yani "kıvrımları hisset" sloganıyla karşımıza çıkan kola markasının şişe dibindeki buzları ilk bakışta gayet sıradan geliyor. Ancak büyütülen resme baktığımızada üzerinde çalışılmış bir iş olduğunu daha net görüyoruz..

Zaman zaman örnekler vereceğim bilinçaltı reklamlar veya görsellerden, vay be diyeceksiniz eminim..

Elektronik Hande'yi Seviyorum

2009-12-20T23:59:00.007+02:00

Hande Yener müzik dünyasında en büyük evrimi geçiren şarkıcıdır herhalde.. Pek çokları eleştiriyor kendisini, nerde o eski Hande diye, nerde o arabesk, o aşk acısı çeken Hande?
Topyekün arabesk olmayı, yaşadıklarımızı abartmayı, ağırlaştırmayı seviyoruz vesselam. Hayat bu kadar ciddiye alınacak birşey değil, kendisi yeterince ağır bizim ağırlaştırmamıza ihtiyacı yok, kafayı taktıkça büyütüyoruz ne yaşıyorsak, biraz bırakmayı bilsek halbuki su akacak yolunu bulacak belki.. Hande Yener de öyle yaptı bana kalırsa, yeni bir aşka yelken açarken eski derisini attı, yeni ruh haliyle yeni sözler yazmaya başladı. Yeni sözlerinde acı yok, aslında var ama sürünen değil gerçekçi, "evet sen gittin canım yandı ama benden de değerli değilsin ya, cehenneme kadar yolun var, bitti gitti" diyebilen bir kadın var, her şarkıda bir "yalan" mevzu bahis, belli ki biri çok fena yalan söylemiş canını yakmış bu kadının (zaten çıkış şarkısı "yalanın batsın"değil miydi?) ama yalan söylenen her kadın gibi toparlandığında hiçbir şeyin kendisinden önemli olmadığını, yalanın söyleneni değil söyleyeni bitirdiğini anlamış, dimdik devam etmiş yola mis gibi sözler yazmış.. İşte örnekleri:

*Bir zaman gelecek o zaman duyarsın beni, yok yok deme bencilken duymazsın..
*Aklım inanmaz o yalanlara, ince hesaplara, mutlak sonlara..
*Söz değil aşk yön verir, gerçek değilsen yalan gelir..
*Düşmanın oldum affettim kaç kez, yerde buldum gökte buldum, inandım kaç kez..
*Herşeyin var ironik çok, büyüdüm derken küçülen çok..
*İyi günler de oldu yalan yoktu, şer yoktu, anladım sonra sen yoktun..
*Yüzüme bir bak o senin, ben aşık olmadım aşk benim..
*Küçüktüm sevdiğim adamlar da kadınlar da büyüdüğümde sanki yalan olmuşlardı, yalanlar içinde yalanlar seçenlere benim gibi aşık olmuşlardı..
*Romantik yalanların ağzına çok yakışıyor, senarist ruhun habire çalışıyor..
*Seviyeyse hayat nerde dengeleri, of doydum bayat..
*Korkma solmadım yaban gülüyüm ben, açmadım anladım daha beni anlamadın..
*Arama beni ben orda yokum ben derinlere aitim, o yeri bilirim..
*Kim ne derse yalan, zamanı değilse duman, kaderi nerde bilen var mı?..

Bütün bu sözlerin alt yapısı elektronik ve hepsi aşkı da acıyı da yenilgiyi de zaferi de en iyi şekilde yansıtıyor bence.. Bu arada bu şarkıların çoğunun melodisi, altından elektronik altyapı çekilince Hande Yener'i eski tarzına döndürebilecek şarkılar bence..
Şahsım elektronik müziği sevdiğim için Hande'nin bu müziğini seviyorum, tarzı, saçı başı beni ilgilendirmez, ama bana kalırsa müziği beğenmiyorsanız da sözlere bir dikkat edin derim..

KelamEttin#8

2009-12-19T23:36:00.004+02:00

"Homo homini lupus"
..İnsan insanın kurdudur..

Thomas Hobbes

Bülent Ortaçgil Röportajı / Müzik Acılı Tatlıdır...

2009-12-17T14:43:00.010+02:00

Fenerbahçe, Bağdat Caddesi dolaylarındayım. Yağmur yağıyor, koştururken içimden, benim ne zaman önemli bir işim olsa yağmur yağar diye geçiriyorum. Saate bakıyorum, "eyvah!"
Telefon edip biraz geç kalacağımı haber veriyorum: "Bülent Bey, yoldayım geliyorum!".. Karşımdaki ses inanılmaz sakin, "Tamam" diyor. Sonunda varıyorum apartman kapısına ve zile basıyorum, zilin üzerindeki isim Bülent Ortaçgil'e ait..

Daire kapısına geldiğimde kapı açılıyor ve tanıdık bir yüz karşılıyor beni, röportaja giden benim ama ilk soruyu o soruyor: "Köpekten korkar mısın?", yok canım ne korkması.. "Hayır" diyorum, "Efe gel oğlum" diyor! Ben köpekten korkmam dedim o da nesi bu kurt! Efe benim üç katım! Korkuyorum tabi ama artık yapacak birşey yok.. İçeri girdiğimde bizim ekibin geri kalanını görüyorum.

Ve Efe peşimsıra geliyor,boyutlarıyla tamamen orantısız ruh haliyle yanıma gelip oyun oynamak istiyor..
"Efecim dur iki dakika, şurada az bulunur, kaliteli müzik yapan bir müzisyen bulmuşum, röportaja ikna etmişim, bırak da iki laf edeyim" diyesim geliyor, diyemiyorum tabi.. Bülent Ortaçgil masanın bir ucunda, Efe masanın altında, biz diğer uçta başlıyoruz sormaya...

Müzik hayatına başlamanızda, okulunuzun etkili olduğunu söyleyebilir miyiz? İmkanlar ve çevre bîr bütün olarak değerlendirilirse.

B.O.: Direkt olarak müzik öğretmenimin etkili olduğunu söyleyebilirim. Bir de o dönemin de biraz etkisi var. Yabancı öğretmenlerle okumanın avantajı, onların dünyadaki güncel olayları bizlere aktarabilmesiydi. Mesela Amerikalı bir öğretmen sizi Amerika’daki yeni bir kitaptan, müzikteki yeniliklerden anında haberdar ediyordu. Yeni rnüzik hareketlerinden bu şekilde haberimiz oluyordu. O nedenle, bizler dünya popüler müziğinin doğuşunu ve gelişimini bilen bir kuşak olduk. 16 – 17 yaşlarımızda yabancı dili bu yeni oluşumla paralel öğrenebildik ve bu bir avantaj oldu.

Liseden sonra ne üzerine eğitim aldınız?

B.O.: Kimya mühendisliği eğitimi aldım. İstanbul Üniversitesi’ni bitirdim. Ama lisedeyken müzikle uğraşıyordum. üniversitede de bu uğraşıma devam ettim. Kimya Mühendisliği okumam, bizim okulda okuyan herkesin biraz averaj üstü öğrenci olması nedeniyle bu tarz mesleklere kanalize olmasından kaynaklanıyor. Bir de yaptığımız müziğin Türkiye gerçekleriyle birebir bağlantısı yoktu. Yani o müzikten para kazanıp da yaşamı devam ettirmek o kadar kolay değildi. Bu da Kimya Mühendisliği tahsili yapmamda etkili olan faktördü. 6-7 yıl sürecinde Kimya Mühendisliği yaptım, dolayısıyla müzikle daha sonraları uğraşmaya devam edebildim.

Müziğin hayatınızda önemli bir yer işgal etmesine sizi iten ne oldu?

B.O.: Yaptığım şeylerin sorumluluğunu fazlasıyla hissetmek diyebilirim. Şöyle söyleyeyim; mesela bir şarkı sözü yazıyorsun, sonra ettiğin o sözleri oturup düşünerek incelediğin zaman, insan hayatının senin yazdığın o sözler kadar kolay olmadığını görüyorsun. Hayatlar o kadar çabuk değişmiyor, insan o kadar çabuk karar veremiyor. Dolayısıyla bir şarkının yaşamla iç içe olması gerekiyor. Yani sanat yapmak isteyen bir insan için o iş part-time bir iş olarak yürütülemiyor. Ben de yaptığım şeylerin ciddi olduğunu, şarkı sözü yazarlığının çok büyük sorumluluk gerektirdiğini hissettim ve şarkı yazarak yaşamam gerektiğini düşündüm. Bu işin bana sağladığı bir avanraj da oldu; Türkiye’de sevdiğim işi yaparak para kazanabilme mutluluğunu yaşadım. Türkiye’de genellikle insanlar istediği mesleği yapamıyor ya da o meslekten zor para kazanıyor. Bu iki kavramı orta bir noktada birleştirmek çok zor. Yani hem çok sevdiğin bir işi yapman, hem de bunun para getirmesi zor yakalanacak bir durum. Bu nedenlerden ötürü, bir sanat adamı olarak Kimya Mühendisliğine devam etmedim ve sırf müzikle yaşamam gerektiğini düşündüm. Sorumlu bireysem eğer, böyle davranmam gerekiyordu.

Yaratıcılığı tetiklediğine inandığınız anlar var mı?

B.O.: Bence yok. İnsanın çok verimli olduğu bazı dönemler oluyor. Ben de böyle dönemler yaşadım. Kimi zaman olur, bir ayda on beş şarkı yazarsın, kimi zaman olur o on beş şarkıyı gece yarısı yazarsın, kimi zaman da sabahın köründe. Eğer insanın çok büyük saplantıları yoksa -bazı insanlarda olabiliyor- bana göre çok büyük kısıtlama yok yaratıcılık süreçlerinde. Öncelikli kafanızın şarkıda olması lazım, belki de ben şarkıyı düşünerek yaşayan bir adamım. Masa basında çalışarak geçirmek zorunda olduğum zamanlar da var. Yazdığım sözleri inceleyerek, elemek ya da değerlendirmek açısından ve o şarkının anahtarlarını çıkarmam için eskiz yapmam gerekiyor. İnsanların çoğunun tahmin ettiği gibi büyük bir ilham perisi gelir, birden yazarsın, böyle şeyler olabilir bir dönemde. Benim de 10 dakikada şarkı yazdığım anlar oldu. Bu başka ama genel olarak bu iş de belli bir disiplin gerektiriyor. Yani sabah saat 8′de – 9′da işe gidip, 5′de eve dönmek gibi bir hayat disiplini olmasa da; şarkı sözü yazmak için yine yapmam gereken şeyleri belirliyorum.

Bu süreç süreklilik ve devamlı bir emek gerektiriyor olmalı.

B.O.: Tabii süreklilik gerekiyor. Her an şarkı düşünerek yaşamıyorsun belki ama olayları şarkı yazma süzgeci içinde görüyorsun. O gözle değerlendiriyorsun. Belli bir birikim oluşup onların şarkıya dönüşeceğini hissettiğin anda daha fazla yoğunlaşıyorsun, uğraşıyorsun ve öyle yazıyorsun. Ama bunun dışında yaratıcılık adına günün belli bir saati, mevsim veya yer çok önemli değil. Başkaları için bilmem ama bende böyle bir şey yok.

Günümüzde popüler kültür çok yaygın ve sizin müziğinizi dinleyenler genelde ortalama üstü insanlar, az önce sizin de dediğiniz gibi. Müzik tarzınızda belirleyici olan etken ne oldu?

B.O.: Müzik tarzımı belirleyici olan benim. Benim aldığım eğitim, okulda öğrendiğim,o zaman okulda okuduğum kitaplar. Bana okuma alışkanlığı kazandıran yerin okulum olduğunu düşünüyorum. Maarif Koleji’nden bana kalan en önemli şey budur. Okul arkadaşlarımın çoğu zaten genel kültür olarak belli seviyenin üstünde insanlardır.

Bu doğrultuda, popüler kültürün yaygınlaşmasıyla, müziğin gittikçe yozlaşması, şarkı sözlerinin anlamını kaybetmesi, bu kadar çabuk şarkı yazılıp, üretilmesi hakkında ne düşünüyorsunuz?

B.O.: Bana yıllar, insanları eleştirmeden önce biraz dikkat etmenin gerektiğini öğretti. Çünkü dünyadaki insanların hepsinin kültür seviyesi belli bir seviyenin üzerinde olacak diye bir şey söz konusu değil. Kültür seviyesi belli bir düzeyin üstünde olan insanlar diğer insanlardan fazla olduğu zaman dünya zaten başka bir dünya olacak. Bu nedenle herkesin yapılan her şeyi anlaması ve değerlendirmesi gibi bir şey de söz konusu değil. Zamanında Beethoven da kimseye dert anlatamamış. Mozart üç kişiyle ölmüş. Bütün bunlar ele alındığında, kitlesel hale dönüşmeyen kavramlar değersizdir denemez. Popüler kültürün sunduğu şarkıları, Türkiye’nin çoğu satın alıyorsa ya da beğeni ile dinliyorsa, beni yüz kişi beğeniyorsa, bu benim kötü olduğumu göstermez. Ben, istediğimi yaptığımı düşünüyorum. Nasıl bir insansam, o insanla eşdeğer boyutta bir şeyler yapıyorum. Kendimle barışık olmak için, kendimden utanmamak için bunu tercih ediyorum. Zaten zevkim de bu yönde gelişiyor. Ortaya koyduğum işler de bana benzeyen, dünyadaki müzik akımlarını takip eden, biraz edebiyattan nasibini almış ya da popüler kültür içerisinde standart insanların çok zevk almayacağı nitelikte oluyor. Ama şunu da belirtmek istiyorum: Popüler Kültürü küçümsemiyorum, çünkü bu oluşum yalnız Türkiye’ye özgü değil, dünyanın çoğu yerinde görülüyor. Çoğunluğun kalitesi genelde ortalama altı zaten. Bir ülkenin, bu kaliteyi ne kadar averaja yaklaştırırsa, o kadar başarılı olacağına inanıyorum.

Şu anki müzisyen kimliğinizin oluşmasında sizi etkileyen isimler ve müzik akımları neler oldu:

B.O.: Lise yıllarında dinlediğim isimler var. Bu yönden kendimi bir bakıma şanslı sayıyorum, çünkü popüler kültürün tohumlarının ilk atıldığı o yıllarda, olaylar bu kadar kitlesel değildi. Dinlediğim isimlerin çoğu Türk değildi. Bu yine okul nedeniyle bana sunulmuş bir farklılıktan ileri geliyordu. Dinlediğimiz insanlar genellikle Anglo-Sakson, Amerikan kökenli sanatçılardı. Aldığım dil eğitimi nedeniyle önce Anglo-Saksonlara özenip, onları dinleyip, anlamayı denedim.

Verebileceğiniz örnek isimler var mı?

B.O.: Beatles’ı çok dinledim, yaptığı her şeyi bilirim diyebilirim. Parçaların hepsini çalarım neredeyse, 300-400 şarkılık bir repertuarı çalarım. Beatles’in gelişmesi o grupla paralel bende de bir gelişme yarattı. Beatles sonrası bir çok rock grubundan etkilendim. Pink Floyd’dan çok etkilendim. Sonra şarkı sözü yazarları beni etkiledi. Bob Dylan gibi… Bütün bu isimleri taklit ettim tabiki, o yıllarda. Bana göre bir standartla uğraşmanın yolu taklit etmekten geçiyor. Kendi çizginizi yakalamadan önce, öncelikle birilerini taklit ediyorsunuz. Sonra, eğer beceriniz varsa, kendi dilinizi oluşturuyorsunuz. Daha sonraki yıllarda, popüler kültürden farklı olarak protest ve rock müzik türü şeyler dinledim. Bunu takiben, sonraki yıllarda klasik müzik dinlemeye başladım. Bach ve ondan sonraki klasik müzik bestecilerinin 20.yy’a kadar hepsini dinledim ve gelişimini takip ettim, bu aşamadan sonra jazz dinlemeye başladım. Tabi bütün bunların beraberinde, dinlediklerimin tümünü harmanlamaya başladım. îşte o zaman, kendimin olmaya başlayan bir gitar çalma ve söz söyleme mantığı oluşmaya başladı.

Peki söz yazarlığınız okul sıralarında mı başladı?

B.O.: Okuldayken iyi bir edebiyat öğrencisiydim. Zaten okuldaki kitap okuma alışkanlığı sayesinde, uzun yıllar bir kitap kurdu olarak yaşadım. Elimden kitap düşmezdi. O zamanki sıra arkadaşım ile -şimdi Kanada’da sinema ile ilgileniyor- senaryolar, şarkılar, şiirler yazardık. İleride yapacağımız şeylerin kurgularını oluştururduk hep.

Okul hayatınıza ait bizimle paylaşabileceğiniz ilginç bir anı var mı?

B.O.: Vardır tabii. Çok ilginç değilse de tiyatro yaptığımız dönemlere ait hatıralarım var. Bir oyunda sarhoş rolüm vardı. Sonra o rolle liselerarası yarışmada ödül aldım.O rolü oynarken kuliste, sahnede yaşadığımız anlar aklıma geliyor. Tiyatro kulisi hayatımı çok etkilemiş bir yerdir. Bütün şarkılarımda kullandığım oyun teması, lise yıllarımdaki tiyatroya karşı olan ilgimden ötürü oluşmuştur. Bir keresinde okul müdürü sarhoş rolünü oynarken, gerçekten içki içip içmediğimi sormuştu. Bir de sahnede doğan karışıklıklar, sahne üzerinde olduğunuzda kendinizi zor durumda hissettiğiniz, kurtarılması çok zor olan, herkesi güldüren kareleri hatırlıyorum. Bunların dışında, yatakhane çok komikti tabii. Yatakhanede erkek erkeğe bizi güldüren çok şey olurdu. Yatakhanede de ufak bi hayatımız vardı. Sınıflar ufak, yatakhane ufak, okulun mevcudu az…

Türkiye’de bğendiğiniz isimler, sanatçılar kimler?

B.O.: Bu soruyu bana yirmi yıl önce sorsaydın hiç kimse derdim. Çünü o zamanlar, insan daha bir efeleniyor bu gibi konularda. Şimdi ise kimsenin hayranı değilim. Şebnem Ferah’ın beğendiğim çalışmalan var ama bu yaptığı her işi beğendiğim anlamına gelmiyor. Teoman’ın beğendiğim dinlediğim çok güzel şarkılan yar mesala. Sınıf arkadşım olan Mazhar Alanson’un da çok güzel şarkıları var. Ama ben Mazhar hayranı mıyım? Hayır. Teoman hayranı mıyım? Hayır. Artık hayran olacak yaşı geçtiğime inanıyorum Bu yaşta kimseye hayran olunmuyor ama yapılan güzel işleri ayırt edebiliyorsun. Türkiye’de böyle bir sürü iş var. Fahir Atakoğlu ve Erkan Oğur başarılı bulduğum isimler. Birkaç genç grup da var şarkılarını dinlediğim. Mesela Vega, sözlerde değil ama konseptte başanlı olduklarını düşünüyorum.

Sizce sanatta başarıyı mutlak kılan etmenler nelerdir?

B.O.: Ben sanat hakkında konuşmaya hakkım olmadığını düşünüyorum. Şarkıyla ilgili konuşabilirim. Bu bağlamda şarkının eğer güzelse zamandan bağımsız olması gerektiğini düşünüyorum. Aradan otuz yıl geçtikten sonra, yine aynı şarkıyı dinlediğinde o şarkıdan birseyler alabiliyorsan, o şarkı güzeldir diyebilirim. Bir şarkı 15 dakika içinde tüketiliyorsa, 16. dakikaya bile gelmiyorsa, o şarkı kalıcı nitelikte değildir. Güzel değildir. Bu nedenle şarkı zamandan, modadan, sayısal değerlerden farklı olmalı. Bunun da yolu modadan söz etmeyerek, insanın kalıcı değerlerini yakalamaktan geçiyor. Dostoyevski, 300 yıl önce yaşadı ama hala okuduğumuz zaman heyecanlanıyoruz. Onun büyük bir insan tanımlayıcısı, anlatıcısı olduğunu şimdi okuyan herkes tespit edebiliyor. Bunu müzikle değerlendirirsek, aradan 300 yıl gibi bir süreç geçmemiş olsa da, Beatles’in yaptığı her şey hala dinleniyor. Daha da eskiye gidersek Bach’ın yaptığı her şeyi dinlediğin zaman arkasında büyük bir matematiğin yattığını, büyük bir birikimin ve zevkin yattığını anlayabiliyorsun.

Küreselleşme sürecinde, kültür savaşları insanları, toplumları kimlik mcadelesine sürüklüyor. Sizce sanat bu dönemde nasıl bir varlık göstermeli?

B.O.: Şu yaşadığımız dönemler geçiş dönemleri olsa gerek. Küreselleşme bir yanda iyi bir kavram çünkü bilginin dolaşımı çok demokratikleşiyor. İnsanlara istediği bilgiyi edinebilme hakkı doğuyor. Ama bazı durumlarda bu oluşum çok güçlü ya da zengin olana diğerlerini yok etme firsatını da veriyor. Şu anda böyle en azından. Dolayısıyla böyle bir konumda sanatın lokal olarak nasıl yaşayacağı çözümlenmemiş konular arasında. Bunları yaşayarak göreceğimize inanıyorum. İnsanlar yeni fikirler üretecek, yeni girişimlerde bulunacak ama nasıl yerel kalacağız bilemiyorum. Dünya 300 yıl önce iki kutuplu bir dünya idi. Şimdi tek kutuplu bir dünya oldu. Tek kutupluluk kolaylık getirse hile beraberinde getirdiği birçok sorun da var.

Sanat bir bakıma kimlik bunalımı yaşıyor denebilir mi?

B.O.:Tabi, insanlar da kimlik bunalımı yaşıyor. Düşünsel bunalımlar da bunu izliyor. Doğrunun, yanlışın belirlenmesi gibi zaten kaygan zeminlere oturtulan bu konu daha da zor bir vaziyette. Sanıyorum bir 30-40 yıl içinde, herkesin fikirlerini belirtmesiyle oluşumlarım rayına oturacağına inanıyorum. Tabi ki sanat bu olaylardan bağımsız bir kavram değil, sanatçı bütün bunları bilecek, fikirler üretecek, taze şeyler söyleyecek ve şarkılarıyla bu olaylardan bahsedecek. Ancak doğrunun, iyi ve güzelin oturduğu temellerin çok kaygan olduğuna inanıyorum. Bunlar kesinlikle sabit ve değişmez değiller. O nedenle bir söz söylerken dikkat etmek gerektiğine, inançları oluştururken dikkat edilmesi gerektiğine inanıyorum.

Müzik yapacak gençlere önerileriniz nelerdir?

B.O.: Müzik benim zamanımda hiç bir işe yaramayan insanların yaptığı iş olarak kabul edilirdi. Ama şimdi, müziğin son derece zor, üzerinde uğraşılması gereken bir kavram olduğunu hepimiz öğrendik. Dolayısıyla, müzik yapacak insanlara öncelikle işi ciddiye alıp, çok çalışmalarını öneririm. Müzik son derece sıkı bir teknik çalışma gerektiren ve ciddiye alınması gereken bir alan. Bunedenle insanlara ilk olarak müziğin dilini öğrenmelerini öneririm. Ayrıca hangi sanat dalıyla uğraşırsa uğraşsın, insanın alt yapısı kuvvetli olmalı. Yani dünyayı görüşleriyle değiştirmiş veya etkilemiş herkesi okumalarım öneririm. 17-18-19 yaşları dolu dolu geçerse, kendi dillerini oluştururlarsa daha güzel şarkı sözü yazarlar. Yoksa yalnızca vecizelerden ibaret sözler yazarlar. İnsanın alt yapısının gençlik döneminde oluştuğuna inanıyorum. Gençlik yıllarında okumalılar, seyretmeliler, dünya adına yeni bir şeyler yapmaya iştah duymalılar. Okudukları yazarların politik görüşleri ne olursa olsun, bu tercihlere ilk başlarda pek takılmamalı bence. Bütün o alt yapıyı, bilgi birikimini oluşturacak gıdayı depolamalı insan. Öğütlere de pek inanmıyorum. Zaten insanlar da öğütleri dinlemiyorlar. Sanatla uğraşıyor olmak, dünyanın en acılı işlerinden, birçok sorunu beraberinde getirse de beni açıkçası çok mutlu ettiğini söyleyebilirim.

10. Marka Konferansı.. Organizasyonun Hası

2009-12-15T22:13:00.009+02:00

Her an organizasyon işine el atabilirim.. Bugün bir organizasyon firmasıyla görüşmem vardı, orda görüşmedeyken bir Pazar Araştırma şirketinden aradılar, ne oluyor yahu dedim, Arap atı misali. Bu hafta üç görüşmem var, eğer ki işe başvuruyorsanız ve kimse sizi aramıyorsa hiç üzülmeyin, bir anda açılıveriyor yol, derlerdi inanmazdım..

Öğrenciliğim boyu organizasyonlar yapmak benim için hem çok eğlenceli hem de çok faydalı oldu. Öğrenciliğinizi yatarak geçirmeyin derim, dersler veriliyor öyle ya da böyle, akademik kariyer yapmayacaksanız not ortalaması da düşünmenize gerek yok kaldı ki ben derse uğramadan 3 üzeri ortalama yaptım, Türkiye'de üniversiteye gitmek demek öyle sınıflarda vaka çalışmaları, katılımcı konuşmacılar, pratik uygulamalar falan demek değil hepimiz biliyoruz, sınavdan bir gün önce hazırla kahveni, sabahla, geç dersi.. Asıl iş kendince neler yapıyorsun burda, dışarda çalışma imkanı olanlar hiç kaçırmasın, staj deyip geçmeyin işveren gözünde direk tecrübe demek, ha okulda birşey yapacağım derseniz de organizasyon tam size göre. Okulunuzda mutlaka böyle işler yapan kulüpler vardır, girin o kulüplere hem birsürü firma ile görüşme imkanınız olsun, hem birsürü ünlü isim tanıyın, hem mezun olmadan iş yaparken çevre edinin, hem de çok güzel arkadaşlıklar edinirken yüze gülüp arkadan konuşanların da olacağını, hırsın ortada ne hinlikler döndürebileceğini görün. Bu yolla kendinize iş bile bulabilirsiniz.. Yapılan iş heba olmuyor inanın, bugün organizasyon firmasıyla görüşmeye gidiyorsam ve beni işe almak istiyorsa bu hem eğlenip hem öğrendiğimdendir.

Ayrıca bugün taksi şoförlerine bakış açımı değiştiren bir şoför tanıdım. Normalde Taksi şoförü insanı nasıldır? Yağmur yağar müşteri almaz, kısa mesafeye müşteri almaz ama hava güzelse adım başı kesik kesik hızlı el hareketleriyle korna çalıp kafayı yan camdan uzatmak suretiyle müşteri avına çıkar, kral fm dinler, dikiz aynasına boncuklu hapishane işi veyahut 33'lü tesbih asar, koltuklara özel kılıf geçirir, mümkünse arka koltuk üzerine postaki koyar, gece olunca taksimetreyi gündüz açtırana kadar ananızı ağlatır ama tam vazgeçmişken "gel tamam gel hadi" der, genellikle sarıda geçildiğini sanır ve en can alıcı nokta sinyal kullanmaz çünkü bütün yollar onundur! İşte bugün bu teorilerimi çürütecek bir şoförle tanıştım, bana yardımcı olmak için telefonunu verdiği, ben yol sorarken kapıda beklediği yetmedi bir de gideceğim yere götüremediği için para almadı. Vay be dedim!

Organizsyon demişken, 17-18 Aralık'ta Çırağan Oteli'nde 10. Marka Konferansı düzenleniyor. Çok iyi markalar ve konuşmacılar var yalnız bir de sorun var, katılım bedeli: 1200 € yazıyor, ben tam kavrayamadım bu iki günlük bedelse "nettin hemşerim krizden haberin yok mu?" diyesi geliyor insanın! Sponsor firmalardan birinde çalışıyorsanız yanınıza beni de alın nolur birlikte gidelim, şaka bir yana katılmayı çok istiyorum bu konferansa bir yolunu bulsam ne güzel olur! Galiba bu organizasyon firmasına girsem iyi olacak:) Bakmak isteyen olursa organizasyonun adresi şurada..

Blog sayfası için de fotoğrafa tıklamanız yeterli..

Marka Konferansı, 1200 € param yok ama aranıza beni de alır mısınız?? Bakın benden çok iyi fikir çıkar,valla!

Medyatik, Sanatçı, Gezenti Ruhlu bir İnsanım!

2009-12-14T23:35:00.011+02:00

Nasıl oluyorsa oluyor medya ve sanat beni bir şekilde çekiyor galiba.. Ben ne kadar yok efendim ben Kurumsal bir firmaya gireceğim diye söylenip duruyorsam da kalbimin sesi mi çağırıyor nedir bir köşeden çıkıp geliyor ikisi de hayatıma. Öncelikle Medya ayağından başlayayım, bu akşam Reklam dersinin sınavından sonra hocam sınav kağıdımı okurken ben de bir yandan toplanaduruyorum, tam çıkacaktım ki "gelir misin?" dedi.. "Allah" dedim kesin can sıkıcı birşey yazdım!Korka korka gidip ne olduğunu sordum, süper yazmışsın tebrik ederim, kalemin çok güçlü dedi.. Bir sevindim, tam ihtiyacım olan şeyi söyledi sanki o an.. İş aradığımdan bahsettim, "NTV'de çalışmak ister misin?" diye sordu, "hocam şaka mı yapıyorsunuz, çok isterim dedim" ama o sıra ne beynim kafamın içinde ne kalbim atıyor..

Sanat kısmına gelince şurada Pera Müzesi'nden bahsetmiştim, geçenlerde bir baktım Özalp Birol blogumu izlemeye almış. Acaba isim benzerliği olabilir mi diye düşünmekteyim halen :) Şaka bir yana sanat da benim için çok ayrı bir yere sahip zaman zaman yazdıklarımdan anlayacağınız üzere.. Ama tiyatronun yeri bambaşka tabi..

Dün Ümraniye Sahnesi'nde "Onlar Ermiş Muradına" yı izledim. Kadro çok iyiydi gerçekten. Vodvil oyunların akışı genelde hızlı ve komedi tabanlı olduğundan daha rahat ilerler ancak oynamak bir o kadar zordur zira 2 yıl önce biz de Noel Coward'ın Ruhlar Gelirse'sini oynamıştık, Madam Arcati'yi oynamak çok eğlenceliydi ama vodvil oynadığınızda oyuna ve repliklere 2 kat daha hakim olmanız gerektiğini anladım.

Oyuna trafik yüzünden ucu ucuna yetiştim, kapıda Erkan Sever'le karşılaştım, oyuna çıkmadan bir su içmek istemiş olacak elinde su şişesi vardı, koşturduğumu görünce "Nerdesiniz siz?" diye takıldı, "İnanın yetişmek için nerdeyse uçacaktım" dedim, içeri girdik o sahneye ben koltuğuma ve oyun başladığı an dekor beni benden aldı zaten, çok güzeldi ve iki kez dekor değişti. Özellikle Yeşim Koçak'ın peformansını çok beğendim, seneler önce Yıldız Kenter, en sevdiğim öğrencim derken haklıymış:)

Bu arada selam faslında bir süpriz var, gidenler olur belki diye söylemiyorum ama yine o selamlama sırasında sahnede olmak için neler vermezdim diye geçirdim içimden..

Cumartesi'ye 3 atraksiyon sığdırdım. İlki her yıl düzenlediğimiz İstanbul Fotoğraf buluşmaları için fikir üretimi toplaşmasıydı, afiş, mekan, slogan vs. için bol bol attık tuttuk. Şunu anladım ki çok dağınık çalışıyorum, masada bir benim önümde karalı peçeteler, kağıtlar, bozuk paralar, renkli kalemler vardı Cafeyi iki dakkada ajans ortamına çevirdim (beni medya- ajans falan paklayacak galiba:) ama işe yaradı, sonunda birşeyşer çıkacak sanırım. Zaten yakında bir blog açacağız, oradan da takip edebileceksiniz, fotosever ve fotoçeker herkesi şimdiden bekleriz.. (Bu arada Balat fotoğraflarımı hala vakit bulup, bastırıp, paylaşamadım çok özür dilerim.)

Fikir kısmı bitince içme-eğlenme faslı başladı, Arasta'ya gidildi. Ucuz ve süper fındık votkası bir yana, Arasta'ya sempatim biraz daha arttı çünkü birden fazla olumsuzluk yaşadığınızda onu en aza indirgemek için ellerinden geleni yapıyorlar. Bize de böyle olunca rezerve olmasına rağmen istediğimiz masayı verdiler sağolsunlar. Oradan kalkıp hep birlikte Küçük Beyoğlu'na..

Küçük Beyoğlu'nda Mojito için tavsiye ederim.. Gece ilerlerken oturduğumuz yer kesmedi, Asmalımescit'te dans etmeye gittik ama şu an adını hatırlayamadığım bir mekana girdik(Wonder gibi birşey olabilir, bilen varsa desin), işte o adını hatırlamadığım mekana gitmeyin, sömürü krallığı! Herşey mecburi.. İçersi bomboş ve koltuklar var, içerde yer yok diye adam başı ücretlendirilmiş Vestiyer masrafı alıyorlar, e bırakma diyeceksiniz, e mecburi! İçeri giriyorsunuz garsonlar zebani gibi tepenizde, şimdi bir şey almayacağım diyorsunuz, MECBURİ!
Mecburen mecburen, mecburiyetten.. Oh sesleri of olunca, sıkılınca bunalınca kalktık, kısacası sevmedim mekanı..
Ondan önceki gün de Quba Club'taydık ama Asmalımescit'teki Quba değil, bu Nevizade'de.. Burası da teenage tayfaya yönelik, içerde satisfaction tadında müzikler çalan bir yer.. Beni sarmadı şahsen ama özlediklerimi gördüm güzel oldu, müziğe dansa falan dikkat etmedim..

"Bunları neden anlatıyorsun B?" diyenleriniz olursa gidip milyon dolar harcayıp öğreneceğinize anlatıyoruz işte:)
Şaka bir yana birkaç gündür yazmamanın verdiği ızdırapla abarttım biliyorum, bir ara Kill Bill serisi gibi ikiye böleyim diye düşündüm yazıyı ama yok kaptıran okur bitirir..
Hem Medya, hem sanat, hem mekan, hem ben, hem siz için az bile :)

Kanaat: "Adam Olmak" Zor Zanaat

2009-12-12T02:16:00.010+02:00

Birimizin ak dediği diğerine kara.. Ve bir gün akla kara aynı tabloda gri bir hayat oluşturuyor eninde sonunda...

Kadın olmak karmaşık iştir.. Duyguları da mantık kadar yaşayabilmek, dibe vurmak nedir bilmektir, tıpkı aynı duygularla başka bir gün uçmanın, hayatın en yükseğinde olmanın ne olduğunu bilmek gibi. Kadın olmak batıda ve doğuda farklı hayatlar yaşamak demektir. Dengesizlikler arasında dengeyi tutturmayı gerektirir kadın olmak..

Kadın olmak bir gün anne olabilecek olmak demektir. O anneler minicik bebekleri kocaman adamlara dönüştüren kadınlardır. O adamlar gün gelir başka kadınların canını yakar, o adamlar kadınlar haddini bilmeli diyebilecek kadar hadsizdir! O adamlar bir oyunun içinde baş kahraman oluverir ve gördüklerinden esinlenip çok da kolay tümevarabilir. Yatağını paylaştığı kadını içki masasına meze yaparken sanki kendi hayatından da bir parça mideye indiren kendisi değildir. Ve ilginçtir kendini bu hikayenin kahramanı olarak görmez çünkü o bir erkektir, canı isterse yapabilir.
"Peki peki anladık her şeyden sen anlarsın, sen neymişsin be abi!"

Ha bir de bir erkeğin ağzından duyduğum şu durumlar var;
*erkekler olgunlaşır ve değer kazanır; kadınlar yaşlanır ve değer kaybeder
*kadınların zekası 25'ten sonra ilerlemiyor vs..

Zekamız 25'imizden sonra da hızla ilerliyor beyler hiç merak etmeyin. Ama zaten etmiyorsunuz değil mi? Güzellik dehadan daha önemlidir çünkü kendisini anlatmaya ihtiyaç duymaz. Kadınlar akıllı adam sever ama tersi geçerli midir bilmem..
Eğer yaşlandıkça değerimiz yitseydi, babalarınız halen annelerinizin yanında olmazdı.Ve eğer zekamızın gelişimi 25'imizde dursaydı, siz de o zekanın ürünü adamlar olurdunuz!

Not: Böyle olmayan adamlar olduğu gibi söylediklerimin zerresini taşımayan kadınlar da var elbet. İstisna iseniz ne mutlu, ressamın griye boyadığı tabloda beyaz nokta olarak kalabilmek ayrıcalıktır, hemen göze batar..

KelamEttin#7

2009-12-10T12:17:00.004+02:00

Hayat üç gün.. Dün zaten bitti, yarına çıkacağın belli değil, o zaman bugünü yaşayabildiğin kadar güzel yaşa!

Gerilla Pazarlamadan Paketleme Cinlikleri

2009-12-09T11:36:00.009+02:00

Daha önce şurada gerilla pazarlamaya olan sevgimden uzun uzun bahsetmiş ve zaman zaman gerilla pazarlama örnekleri paylaşacağımı söylemiştim.

Değişik poşet ve paket tasarımları gerilla pazarlamada en çok kullanılan yollardan biri. İşte örnekleri:

Ykm'nin spor ürünleri bölümü içn dizayn edilen karton poşet:

Herhalde aşağıdaki çanta-poşeti taşıyabilmek için de oldukça düzgün bir fiziğe sahip olmak gerek yoksa bütünlüğü sağlamak zor olacak gibi görünüyor!

Güçlü kadınların poşeti. Biz kadınların alışveriş tutkusunu ancak böyle poşetler hafifletirdi heralde :)

Kazlara işkenceyi protesto eden sosyal sorumluluk tabanlı bir poşet:

Bu da erkekler için, gücü ellerinde tuttuklarını hissederler belki, hiç değilse poşetlerde :)

Şaka bir yana poşet tasarımları önemli çünkü ürünü aldıktan sonra bile kullanılmaya devam edilebiliyor. Hatta bir ara moda bile olmuştu bu karton poşet durumu, Bağdat Caddesi kızları biz lisedeyken okula bir ellerinde karton poşetleriyle gelirlerdi, çoğunlukla ünlü giyim markası poşetleri olurdu tabi bunlar, o yüzden hazır yılbaşı da geliyorken yeni paket tasarımları bizi bekliyordur belki..

Güzel Yaz Okuyalım, Okan Yerine Seni Dinleyelim!

2009-12-07T23:04:00.011+02:00

Uzun zamandır elimde evirip çevirdiğim bir kitap vardı. İnce ama bir türlü ona sıra gelmemişti. Üstüne kaç kitap okudum, köşede kaldı. Geçenlerde bir arkadaşım bir söz yazmıştı avatarına çok beğendim yazarına bakayım dedim, Cesare Pavese çıktı. Ben bu ismi nerden tanıyorum diye geçirirken kitabın durduğu köşeye baktım, kitabın üzerinde, Cesare Pavese "Güzel Yaz" yazıyor. Bu kadar güzel sözler yazan bir adamın kitabı da güzeldir diye düşündüğümden okudum kitabı hemen. Güzel yaz ikinci dünya savaşı sırasında geçiyor, baş kahramanımız Ginia ve onun garip bir arkadaşlık kurduğu Amelia arasındaki ilişkiye daha sonra ressamlar dünyasından erkeklerin de katılımıyla garip aşk ilişkileri doğuyor kitapta. Cinsellik dokundurmalarıyla kadın-erkek, kadın-kadın, erkek-erkek ilişkileri anlatılıyor.

Yazarın beğendiğim bazı sözlerinden alıntılar da şöyle:

*Hiçbir kadın bir adamla parası için evlenmez . Kadınlar bir milyonerle evlenmeden önce ona aşık olacak kadar akıllıdır.
*Kendimi yalnız bırakmamak için bütün gece aynanın karşısında oturdum
*Yaşama sanatı, sevdiklerimize onlarla birlikte olmaktan ne büyük bir zevk duyduğumuzu göstermemekten başka bir şey değildir. bunu başaramadık mı, bırakıp giderler bizi.
*Günleri değil, anları hatırlarız.
*Hayat, yaşantı aramak değil, kendimizi aramaktır.
*İnsan kendini bir kadına duyduğu aşk yüzünden öldürmez.Aşk bizi tüm çıplaklığımız, sefilliğimiz, düşkunlüğümüz ve hiçliğimizle açığa vurduğu için öldürür.
*Yaşanacak bir yaşam vardır.Binilecek bisikletler, yürünecek yaya kaldırımları ve tadına varılacak günbatımları vardır.

Kitabın anlatımını çok sevdim, zaman zaman cümleler arası kopukluklar sezip bir daha okuma ihtiyacı duysam da genel olarak "kelimeleri okumadım" kitabı okudum diyebilirim.

Bu nerden çıktı şimdi? Nedir bu kelime okumak. Okan Bayülgen bu haftaki "Medya Kralı"nda okuma alışkanlıklarımızdan bahsetti bir ara, şimdi uzun uzun Okan Bayülgen beğenimden bahsedecek değilim ama çok güzel bir söz söyledi yine: "Okuma alışkanlığımız zaten yok. Bu sebeple kitapları yaşayamıyoruz. Kafamızı vermeden okuduğumuz kitapları yaşayamadığımızdan kelimeleri okuyoruz".. İyi ki de Yeşim Salkım'ın lafını dinleyip ağzına ayar çekmedi dedim o an! Bu adam bildiğini söylesin, bari birşeyleri söylemekten korkmayan biri olsun, üstelik dolu dolu atmayı başaran biri.. O günden sonra Okan Bayülgen'in üzerine atılan Ayşecanlar, Yeşimler de hap niyetine her gün aynı yazıları yazıp aynı müzikleri yapacaklarına biraz daha yaratıcı olsunlar da 10 yıl boyu gittiğimiz her mekanda "Karabiber" tadındaki aynı şarkıları dinlemek zorunda kalmayalım!

Balat'ta Bir Gün Fotoğrafta Bin Hayat..

2009-12-06T12:33:00.017+02:00

Dün fotoğraf çekimi için Balat'taydım. Balat hem şehrin göbeğinde hem de çok çok başka yerlerden bir dünya gibi.. İnsanı, evleri, dokusu, renkleri, herşeyiyle başka.. İnsanlar fotoğraflarının çekilmesine o kadar alışmış ki çocukların yanlarından geçenlere ilk söyledikleri "hello" oluyor, Türk olduğunuzu anlayınca da hemen poz vermeye girişiyorlar. Bir fotoğrafınızı çekebilir miyiz diye sorduğum hemen herkes "tabi" deyip top model rahatlığıyla geçti objektif karşısına, yalnızca eflatun renkli, beyaz pencereli, masal evini andıran bir evin kapısında bacağında şalvarı, elinde sigarası, dibi siyah uçları sarı saçlarıyla ekmek bekleyen bir kadından red cevabı aldım ama o kadar olduğu gibi görünüyordu ve o kadar içten "hayır" dedi ki onu da çok sevdim.

Çekime en alt sokaktan başlayıp yukarı doğru çıktık. En alt sokakta daha çok dükkanlar var, değişmeyen tek şey sokağın ve insanların rengarenk oluşu.. Bir yorgancıdaki renkli yorganları çekiyorum önce; sonra havluları, duvarları, boyunlukları, herşeyiyle yeşil bir kuaförü ama berber koltuğundaki delikanlı görünmek istemiyor, utanıp kafayı arkaya çeviriyor. Sonra bir tulumbacıdan tatlı almaya karar veriyoruz, adamın muhabbeti süper, hem tatlı dolduruyor kutuya hem anlatıyor: "biz İstanbul'un her yerine tatlı veririz, siz iyisiniz de şu arkadaş pek zayıf, o çok yesin, nerelisin sen?, aa benim oğlan da Eskişehir'de okuyor!.."

Biraz da evlerin arasına karışalım deyip yukarı yürümeye başlıyoruz, çok dik bir yokuştan elinde iki poşetle çıkan bir teyze, biz de arkasında.. Kaldırıma oturuyor biraz dinlenmek için, bizi görünce "Nereye? Az bi yardım ediverin" diyor, elimizde poşetler yanımızda teyze yokulu tırmanıyoruz, o da anlatıyor "Biz aslen Arap kökenliyiz, eskiden şurda otururduk şimdi yeni ev yaptık ama manzaramız güzeldir.. Ben Diyarbakır'a gelin gittimi ordan Urfa'ya geçtik, sonra da İstanbul'a geldik.." Yokuşun sonu düzlük, poşetleri teyzeye geri verip yola devam ederken teyze hala "Allah ne muradınız varsa versin, bütün işleriniz rast gelsin" diyor..

Biraz daha ilerde yol ikiye ayrılıyor, biz sağa mı dönsek sola mı diye düşünürken, "siz niye geldiniz?" diye bir ses işitiyoruz. "Biz öğrenciyiz, çekim gezisi yapıyoruz" diyorum, cevabım tatmin etmemiş olacak "Biz bilmiyor muyuz? Yıkacaklar buraları, geçenlerde de geldiler hep çektiler buraları, bak kızım biz olmasak burda bütün binalar aha şunun gibi viran olurdu, biz baktık bu evlere, fakirliğimizlen yaptık bunları, sanki bunlar yıkılsa ev mi verecekler bize, aç kalacağız, açık kalacağız" diyor. Ne cevap vereyim, ne diyeyim? Kadın haklı! "Üzülme teyzecim" diyebiliyorum sadece..

Sağa dönmeye karar verip ilerliyoruz karşımıza bir kıraathane çıkıyor, burda erkeklerin dünyası da kadınlar kadar eğlenceli.. Bir adam bağırıyor bizi görünce:"Aha Ahmet abi koş senin boyacı sandığını çekiyorlar, otur da seninle çeksinler bari!".. Kıraathanedekilere sizi çekeilir miyim diyorum, kimi yüzü kapıyor kimbilir belki karısından çekindiğinden kimi de poz veriyor.. Biraz sohbetten sonra sokağın ucundan bir çocuk sesleniyor gelin gelin diye, gidiyoruz "bakın ben Osmanlıdan kaldım, bu ev de öyle, bakın şu ev perili.." diye birşeyler saçmalıyor anlıyorum ki kafası çok güzel ama benim aklım yan sokakta kapısının önünde balık pişiren teyzede.. Hemen yanında gidiyorum önce sokağın köşesinde halı sirkeleyen daha genç bayan farkediyor bizi "anne bak çekime gelmişler.." "Nerelisiniz?" diyorum, "Çanakkaleliyiz biz diyor.." teyze atılıyor kenardan "Lapsekiliyiz biz!", ben de Tekirdağ'lıyım, annanem Malkaralı diyorum, bir anda sanki o evde doğup büyümüşüm havası esiyor, "anne bak Tekirdağ'lıymış be!", teyze "gel bakayım buraya balık ye, al çocuğum" diyor, "teşekkür ediyorum, bi fotoğrafınızı çekelim o bize yeter".. " ay kız rezalet, e hadi çek bakayım!" diyor. Genç olana "sizi de halı sirkelerken çekecektim ama yakalayamadım diyorum, "gene sirkeleriz be, gel" diyor! Biraz trakya muhabbeti edip ayrılıyoruz ordan da.. Çocuklar Balat'taki en girişken ve sevimli olan tayfa, bir üçlü poz verince dayanamayıp çekiyorum, bir kız camdan sesleniyor "lan Berat Şov TeVe'ye çıkçan he?".. "Ohoo diyorum, o kadar ünlü olsaydım.." cevabı yapıştırıyor "doğru, o zaman burda ne işin vardı de mi?!"

Benim için çok güzel bir gün oldu Balatlılarla geçirdiğim gün, bazı bazı keşke onlardan biri olsam diye geçirdim. Çünkü aralarında öyle bir bağ hissediyorsunuz ki, görünmüyor ama orda var biliyorsunuz.. Yıkmasınlar, yok etmesinler Balat'ı.. İstanbul'u İstanbul yapan her dokuyu yerle bir edip yerlerine koca koca binalar dikmesinler! İster duygusal yaklaşıyorsun deyin ister dönüşüm, modernleşme, kentleşme.. Bir kenti kent yapan sadece binaları değil insanlarıdır, insalar yaşadığı mekanı şekillendirir, mekanlar da içindeki insanları.. Bir andan sonra hangisi hangisine ait ayıramazsınız. Sokakta ölen adam görsek bakmaz hale geldik! Bu insanları alın koca gökdelenlere koyun bakalım, bu kent hangi haliyle daha çok kente benziyor?

Not: Analog makine kullandığım için fotoğrafları henüz bastıramadın ama en kısa zamanda paylaşacağım..

Barbun ve Tekir'in Fındık Vodkalı Taksim Geceleri

2009-12-03T15:24:00.020+02:00

Aslında dün gece eve geldiğimde yazmak istedim ama kafam o kadar dönüyordu ki harflerin yerini karıştırdığımdan bu geceden yazı çıkmaz diyerek kapadım bilgisayarı.. Benim gibi bira içmekten sıkıldıysanız ya da yaş geçtikçe göbek yapar diye ufaktan tırsıyorsanız fındık vodka için tavsiye ederim ama abartmayın, ya da abartın gitsin kurallar çiğnenmek için yok mu zaten?
Küçük Beyoğlu'nda Trinity(söylenmesi de çok cool:) üçlüsü var 10 TL, aslında 1 karamel, 1 fındık, 1 kavun shot var ama ben sonuncuyu sevmediğimden onun yerine de fındık istiyorum, kırmıyor veriyorlar sağolsunlar. Arasta'da da tekli fındık shot 3 lira duble 6 lira.. Hal böyle olunca kafa da 1 milyon..

T ile dolaşırken yine abuk subuk şeyler yaşadık..

1)T: Şu Tekirlere bak ne güzeller ya!
B: Onlar Tekir değil, Barbun!
T: Hadi be Tekir!
B: Pardon şu balıkların cinsi nedir?
Adam(Durumdan Habersiz): Barbun..
T: Yine .ıçtım, nası bi hata bakışı
B: Yine mi ben haklıyım?
Adam(Hemcinsi korumak için): Yok yok Tekir!
T: Abi geçti artık bırak bari sıvama!!

2)T'nin eski takıntılarından biri karşıdan gelmekte gözgöze gelindikten bir saniye sonra T'nin "aha Şükufe, seni öpebilir miyim demesi", benim o şaşkınlıkla "yok artık" isyanımın 5 dakika sonra "keşke öpseydin ha" ya dönüşmesi!

3) İstiklal'de bütün er kişilerin arkasına bakakalarak yürümesinden kelli üstüme basıp geçme eğilimi, T'nin her birini son saniye araya kolunu sokaraktan durdurması. Bunlardan sonuncusunun elindeki ekmeğe gömülmüş gelen ve şu an bir mizah dergisi çizeri olan ilkokul arkadaşım çıkması ve 10 gün sonra askere gideceğini öğrenmem..

4) Kafa güzelleştikten sonra abuk subuk fotoğraflar..

Bugün sabahın köründe kalkıp iş görüşmesine gittim, dünkü çingen halimden eser yok tabi.. Üzerimden kurumsallık akıyor.. Akıyor akmasında da şu iş görüşmelerini sabahın körüne koymasınlar rica edicem, yüzüm şiş, sabahları çok çirkin oluyorum, prezantabllık sıfırda hatta eksilerde seyrediyor! Onca sınavın ardından bir de kişilik envanteri dayadılar burnuma, hepsinde eşyalarımı toplamam, düzensizim, kurallara uymak çok sıkıcı, yeni şeyler denemek çok eğlenceli vs. gibi şeyler işaretledim.
Testi yaparken içimden keşke "fındık vodkayı çok severim" şıkkı olsa da işaretlesem diye geçirmedim desem yalan..

Franz Ferdinand - Take Me Out
Yükleyen G4briHell. - Diğer müzik videolarına göz atın.

Pera Müzesi, Özalp Birol, Marc Chagall.. Daha Kimler Kimler..

2009-12-02T01:16:00.008+02:00

Geçen hafta konuğumuz olan Özalp Birol bugün bizi yöneticiliğini yaptığı Pera Müzesi'nde ağırladı. Güzel ev sahipliği ve anlatımları için bu yazımı belki hiç görmeyecek olsa da kendisine burdan bir kez daha teşekkür ederim. Öncelikle Özalp Bey'in hayatında katettiği aşamalara hayran kaldım, biraz şans biraz kader, biraz azim, biraz çaba karışımının karşılğını fazlasıyla almış olanlardan bana kalırsa. "Ben Kızıltoprak'ta mahalle maçı yapardım" diyen dobra bir adam var karşımda, kah halktan bir adam oluyor "dostum nasılsın?" diyor, kah adını telafuz etmekte zorlandığım sanat eserlerinin tarihçesini sayıp döküyor. Mahallede top oynadığını, ilk işine nasıl girdiğini sonrasında nasıl ilerlediğini anlatan nerdeyse amca deyip sarılasım gelen bu babacan adam, beş dakika sonra dünyanın her yerinden sanat eserlerinden bahseden bir Fransız edasına bürünüveriyor. İşin gerçeği beni biraz şaşırttı, Nükhet Duru'nun eski, Mehveş Emeç'in yeni eşi olduğunu öğrendiğimde şaşkınlığım daha da arttı.İşin sırrı budur aslında değil mi? Hem aileden biri gibi olmak hem ulaşılmaz, soyutlanmış görünebilmek..

Pera Müzesi Odakule'nin hemen arkasında Tarlabaşı'nda kalıyor. Çok güzel bir bina, içi ayrı dışı ayrı güzel.. Şu sıralar iki katında Marc Chagall'ın "Yaşam ve Aşk" konulu sergisi, bir katında "Oryantalist Resim" adı altında Osmanlı ve Doğu tarzını yansıtan, çok güzel İstanbul resimleri görebileceğiniz bir sergi, ve bir katında da Kütahya çinileri ve Anadolu Ağırlık Ölçüleri sergisi var. İçlerinde beni en çok çeken Oryantalist resimler oldu, her ne kadar arkadaşlarım benimle doğu-batı sentezi diye dalga geçse de galiba doğu tarafım, oryantalist yanım hep ağır basacak. Ne yapalım yani resimler çok güzeldi! Unutmadan söyleyeyim, Osman Hamdi'nin meşhur "Kaplumbağa Terbiyecisi" de şu an sergide..

Tüm bu sergileri ücretsiz görebiliyorsunuz, ücretsiz sinema gösterimleri de var. Üstelik giriş katındaki Pera Cafe sakin bir sohbet isteyenler için biçilmiş kaftan. Hatta daha iyisi alın kitabınızı, gazetenizi, derginizi, bir kahve söyleyin kendinize kafanızı dinleyin. Ben İstanbul'da böyle özenli hizmet görmedim.(tabi bunda Özalp Bey'in misafiri olma payı nedir bilemem :) İsterseniz şuradan bakın, bir gidin görün derim.. Üstelik çıkışta Taksim'in göbeğinde olduğunuzdan arkadaşlarla Amalımescit'e içmeye gitmek de bonus mutluluk :)

Küçük İskender Büyük İnsan

2009-11-30T21:05:00.007+02:00

2 sene önce yağmurlu bir gün, şakır şakır yağıyor ama görmelisiniz, Gümüşsuyu'ndan yukarı koştura koştura çıkarken ne saçımda fön kaldı ne çorabımın rengi görünüyor çamurdan.. Konuğumu karşılamaya gidiyorum, AKM'nin önüne hızlı adımlarla ilerlerken işte karşıdan görünüyor, yaklaşınca elini uzatıyor, Merhaba B? diyor. O an yol boyu düşündüğüm bütün fikirlerden, önyargılardan, acaba nasıl olacak hissinden kurtuluyorum, o nasıl etkileyici bir ses öyle...

İki yıl önce okulda bir fikir olarak ortaya attığım edebiyat haftası içinde şiir dinletisi yapmak üzere konuk etmiştim Küçük İskender'i.. Telefon ettiğimde beni kırmamış, tabi ki gelirim demişti. Arabada yaklaşık bir buçuk saat yolculuktan ve sohbetten sonra vardık okula ve o yağmura, trafiğe, uzun yola rağmen baktım hala pozitifti Küçük İskender. Elinde şiir kitapları, yanında ben, üçümüz oditoryuma girdiğimizde herşey hazırdı, sahne ortasında bir koltuk, yanında küçük bir sehpa, su, merdivenlere yerleştirilmiş ufak mumlar ve karartılmış sahne ışığı, eksik olan tek şey izleyici çoğunluğuydu. Beklentimin çok altında katılım olmuştu ama neden şaşırıyordum ki sonuçta yanımdaki magazin bombası bir adam değildi, yalnızca üretiyor ve ürettiklerini yorumluyordu!

Şiirlerini okurken bir kez daha geçti aklımdan, nasıl etkileyici bir sesi vardı bu adamın! Sanki yazdığı şiirleri okuyabilmesi için ek bir yetenek verilmiş gibiydi, o kadar etkileyici.. Sahnedeki koltuğa oturmadı İskender, bütün şiirleri yanımızda okudu, her birinden sonra kısa bir sohbet edildi, şiirlerinde de karşımda duran adamdan başkası değildi, doğal, samimi, olduğu gibi, süslemeye gerek duymadan dosdoğru söyleyen... Ritüel gibi geçen 1 saatten sonra dinleti bittiğinde kendisi için yaptırdığımız çiçeği uzatırken "düşük katılım için kusura bakmayın lütfen" dedim, "senin ne suçun var hayatım" diye karşılık verdi o çok beğendiğim sesiyle..

Biz anlamıyoruz kimi zaman, biz anlamıyoruz ve anlatamıyoruz kimseye birşeyleri. Ama o anlatıyor işte korkmadan! Demem o ki sevdim Küçük İskender'i,önyargılardan kurtularak bakabilirseniz doğruluğu, düşüncesi, sesi, fikri, tavrıyla adam gibi bir adam görürsünüz sadece...

"siz bir kelebeğe tutunuyorsunuz telaşla, onu incitmeden,
kelebek telaşla geldiği tırtıla tutunuyor
insan bu, azat etmek de gerek
korkmayın, unutuluyor!"

Küçük İskender

Tarla Kuşuydu Juliet

2009-11-29T16:19:00.007+02:00

Romeo ve Juliet klasik oyunun sonunda trajik bir şekilde zehri içip ölmemiş olsalardı ne olurdu?

Bazen merak ederim, mesela ayrıldığın bir sevgilinden ayrılmasan, annenle baban o gün tanışmamış olsa, evden 1 saat geç çıksan kaderin nasıl değişirdi acaba diye.. İşte "Tarla Kuşuydu Juliet" de bize Romeo ve Juliet'in tutkulu aşkı 30 yıllık bir evliliğin içinde ne hale geliyor onu anlatıyor. Oyunun adı ilk gördüğümde hemen ilgimi çekti ve bilet aldım, sonunda dün oyunu izleyebildim.. Baştan söyleyeyim, 7 numara izleyicilerine oyuncular hiç yabancı gelmeyecek çünkü oyunda 7 Numara'nın Vahit'i Romeo, Asiye'si Juliet ve Yusuf Güdük'ü Shakespeare olarak çıkıyor karşımıza.. Lükretia rolünü ise Murat Bavli üstlenmiş ve bence çok da güzel olmuş.. O zamanların sahne yasaklısı kadınlara atıfta bulunmak için yapılmış seçimi çok başarılı buldum. Oyunun repliklerini çok başarılı bulmasam da oyuncuların yeteneği oyunun düşmesini engelledi. Her oyunda olduğu gibi 1.perde 2. perdeye göre daha yavaş ilerledi.. Ancak her haliyle mükemmel bulduğum tek şey Shakespeare rolüyle "Çağlar Çorumlu" oldu. O kadar iyi oynadı ki Engin Alkan hayranlığımın bile önüne geçti bu oyunda..

Dikkatimi çeken diğer nokta ise oyun müziklerinde oyuncuların her şarkıda enstruman değişikliği yaparak her birinin ayrı ayrı her enstrumanı çalması oldu. Özlem Türkad'ı bir şarkıda davul başında izlerken, diğer şarkıda bas gitar çalar bulduk. Engin Alkan mandolin bile çaldı..Murat Bavli zaten bir konsrvatuar mezunu ona lafım yok :) Bu yüzden de ayrıca tebrik ediyorum hepsini zira yaptıkları gerçekten kolay iş değil..

Ve son olarak dekoru ve dekor kullanımını çok beğendim. Oyuncular oyunun başlamasından 2 dk. önce sahneye gelip gerçekten yemek yapmaya başladılar ve izleyici dikkatini üzerlerine çok güzel çektiler..

Kısacası oyuncuları, konusu ve kurgusuyla bu sezonun izlenmeye değer oyunlarından "Tarla Kuşuydu Juliet". Günümüz ilişkilerine atıf yaparak, günlük hayatın içinde yaşanası aşkları nasıl basitleştirdiğimizi, sudan sebeplerle tartışmalara girip birbirimizi nasıl kırıp döktüğümüzü gösteriyor. Efsanevi bir aşkın bile zamana yenilip nasıl pul pul dökülebileceğini, evlilik oyununun kural kaide tanımazlığını anlatıyor.

Küçük bir paylaşım: Oyunu izlerken her saniye içimden geçen şey, "Allahım nolur bende bir gün o sahnede olayım!" oldu.. Tiyatro vazgeçilmezim olmuş artık, tutkum olmuş, vazgeçemiyorum kalbimi ele geçirmiş...

Son söz oyundan: "İnsan dünyayı yönetiyor, sınıfta kalıyor aşk oyununda..."

KelamEttin#6

2009-11-28T21:53:00.005+02:00

Sen adı aşka eşdeğer olan
Özlendin bilmezsin, söylemem
Ben ki sözü ölümden gerçek
Gel desen bile artık gelmem...

B.

Hepsi Okumuş Kızlar

2009-11-26T18:34:00.003+02:00

Hürriyet, Posta ve Sabah gibi gazetelerin arka sayfalarında her gün bir "güzel"in fotoğrafı yayımlanıyor.
Hemen söyleyeyim, bunu eleştirecek değilim. Samimi olmak gerekirse bu fotoğraflara bu gazeteleri okuyan herkes gibi her gün ben de bakıyorum. Bazılarını beğeniyorum, bazılarını beğenmiyorum. Bu fotoğraflarda benim dikkatimi en çok çeken şey "resim altları".. Gazete sonuç olarak bir enformasyon aracı ve bu özelliği nedeniyle bu fotoğrafların altında yayımlanan haberler de bizi bilgilendirme amacını taşıyor.
Memnuniyetle tespit ediyorum ki, sadece cennet yurdumuzun değil, bütün dünyanın güzel kızları kendilerini eğitime ve okumaya adamış durumdalar!
Milliyet Muhabiri Gülay Fırat, 9 Temmuz - 20 Temmuz tarihleri arasında yayımlanmış bu gazetelerde yaptığı küçük bir arşiv taraması ile bakın neler tespit etti:

Bilmedikleri dil yok

"Brezilyalı manken Anna ülkesinde yöneticilik eğitimi alıyor."
"Rus manken İveta 16 yaşında, 89 - 60 - 89 ölçülerinde ve lise ikinci sınıf öğrencisi. Londra'da sanat eğitimi de alıyor." (Kızdaki azmi gördünüz mü, Rusya'da liseye gidiyor, oradan çıkıyor Londra'da sanat eğitimi almaya koşuyor!)
"Seksi manken Valeria turizm üçüncü sınıf öğrencisi, 22 yaşında, 91 - 60 - 89 ölçülerinde."
"Güzel Karolina Bartova mayo çekimleri için kamera karşısına geçti. Bartova, İngilizce, İtalyanca, Almanca ve Fransızca biliyor."
"Brezilyalı Anna Beatriz Borroso kısa sürede bir numaralı manken oldu. New York'ta yaşayan 20 yaşındaki manken Portekizce, İngilizce ve İtalyanca biliyor." (Bir Brezilyalı mankenin Portekizce konuşması? İşte gerçek haber bu!!!)
"Moskova'da turizm işletmeciliği tahsili gören 20 yaşındaki Petrova, Kemer sahillerini incelemeye geldi.." (Yani kız bir tur şirketine para ödeyip, tatil için Kemer'e gelmiş!)
Örnekler böylece uzayıp gidiyor.. Kızların hepsi, Ali Desidero'nun deyişiyle "okumuş çocuklar".. Ya bir - iki üniversiteyi bitirmişler, bitirmek üzereler.. Ya da en az üç dört lisan biliyorlar.. İçlerinde kitap yazanlar bile var..
Bu tablonun basit bir "yaratıcılık" sorunu olmadığını düşünüyorum. Belki, fotoğraflarla ilgili olarak daha ilginç bir haber bulma konusunda tembellikten söz edebiliriz..

Güzel hep 'aptal' mıdır?

Ama yine de bu tablo, nedeni ne olursa olsun, bilinçaltımızda yatan bir başka düşünceden de güç alıyor diye düşünüyorum.
"Güzel kadın" ile "akıl"ın bir arada olmayacağı düşüncesi.. Güzellerin aptal, çirkinlerin de çirkinliklerini örtmek için mecburen akıllı olduklarına olan yaygın erkek inancı! Salt inançtan da öte, felsefi düşünce tarihinin belki de en eski kuramlarından biri, "akıl"ın erkeğe ait bir şey olması.. Pisagor'a kadar geri gidebileceğimiz, Hegel'de, Rousseau'da izlerini bulabileceğimiz bir durum.
Arka sayfa güzellerinin, bu kadar iyi eğitimli ve çok dil konuşur olmalarının nedeni bu diye düşünüyorum.. Bir tür "köpek adamı ısırırsa haber değildir, adam köpeği ısırırsa haberdir" durumu gibi bu..
Belki de neden, yine bilinçaltımızdan kaynaklanan başka bir şey de olabilir..
Bu güzel kızların fotoğraflarını görüp, âşık olmayalım, kendi normal hayatlarımızı altüst etmeyelim diye özellikle düşünülmüş ve resmin altına konulmuş bir tuzak!
Erkeklerin, akıllı kadınlardan ölesiye korktuklarını bilen birisinin kurduğu bir tuzak!

Mehmet Yılmaz
20 Temmuz 2003, Milliyet

NEF(E)S'ini de Al Git!

2009-11-24T22:44:00.008+02:00

Kurumsal iletişim proje ödevimi hazırlarken canım sıkıldı, bir bakayım dedim televizyonda ne var ne yok, sonra aklıma bugünün Salı olduğu geldi, Salı günleri Atv'de yayınlanan "Nefes" ilgimi çekmişti, Naz Elmas'ın beğenmediğim ve hep aynı mimikleri kullanarak sürdürdüğü oyunculuğu kadroda Uğur Polat, Çolpan İlhan, Sinan Tuzcu, Onur Saylak, Engin Şenkan gibi isimleri gördüğümde o kadar da gözüme batmadı, bir de dizide giydiği nefis kıyafetleri hesaba katarsak, izliyordum yani Nefes'i..

Ama bugün de geçen Salı olduğu gibi göremedim ekranda. Ne oldu acaba derken kısa bir internet araştırmasıyla anladım ki yayından kaldırılmış! Ne var bunda olabilir değil mi? Dizi tutmaz, izleyici çekmez, günü yanlıştır kaldırılır. Öyle değil işte neymiş efendim bu dizi toplum ahlakını bozup, enseste özendiriyormuş insanları.. Bütün gün kadın programlarında "kaynım bana şöyle yaptı, sonra bakkal geldi böyle oldu, sonra efendim sonra hepimiz uşağa.." diye anlatan bizim toplum değil sanki hem de gündüz gözüyle tövbe(!) ya da öz babasının kendi kızından çocuk yaptığı haberleri de bizim toplumdan çıkmıyor, kızkardeşinin kocasıyla evlenen ünlülerimiz de yok, yıllar önce aynı konuyla çekilen Fatma Girik ve Hülya Avşar'ın aynı adama aşık ana-kızı oynadığı film de hiç yayınlanmadı bizim kanallarda.. Mazallah tüm bunlar olsaydı ne yapardık, ne ahlaksız bir toplum olurduk, televizyonda böyle bir durum var diye örnek alır da hepimiz babamızı, abimizi, kardeşimi falan ayartırdık neme lazım!
Bir de dikkatimi çeken diğer husus şurada yazan habere göre diziyi yayından kaldırtan kurumun gerine gerine "BUNU BEN YAPTIM! MALKOÇOĞLU BENİM!" diye ortaya çıkması. Sanarsın ki 2012'de dünyayı kurtardı..

Nefes'in nefesini anasının kocasını ayartmaya çalışan bir kızın öyküsünü anlatıyor diye kestiler. Artık izlemediğimden son derece ahlaklı bir insan olarak yaşıyorum ülkemde ve son derece ahlaklı bir insan olarak yazıma son verirken "anamı da alıp gidiyorum!"

Ben bir Küçük Gerillayım Reklam Pazarında, Hem Sen Bunun Farkındasın Hem de Rakip Farkında

2009-11-23T21:48:00.005+02:00

Reklam ve Pazarlama üzerine eğitim alan biri olarak mesleğimin bir bölümünü kayırdığımı utanarak itiraf ediyorum.. Küçükken babama sorardım:"Baba hangimizi daha çok seviyorsun?", cevap değişmezdi, "iki parmağını kessen hangisi daha çok acır? anladın mı şimdi?", aptal aptal bakıp anladım derdim ama aslında aklımdan hep şu cevap geçerdi: "hangisini çok kestinse!"
İşte bu da öyle bir şey, evet pazarlama taktiklerini komple oldukça çekici buluyorum ama içlerinden birini daha çok kesiyorum:"Gerilla pazarlama!"

Nedir Gerilla Pazarlama, mümkün olan en küçük bütçeyle, geleneksel araçların yaratacağı etkinin üstüne çıkan bir etki yaratacak pazarlama yöntemlerini bulmak ve uygulamak..

Neden daha çok cezbediyor beni? Biraz yoklukların, acıların çocuğu edası var bende galiba, hafiften sıkıştıran koşullar yaratıcılığın körüklenmesi ve ortaya çıkan muhteşem sonuç beni kendine hayran bırakıyor. İşin içindeki yeni fikirler ve yaratıcılık.. işin sırrı bu galiba.. Alttan alttan insanların fikirlerini oyup kafalarına yerleşmek..

Hani devlet okullarında okuyanlar, özelleri beğenmez ya.. Siz paralı biz beleş demek ki neymiş bak biz daha akıllıyız fikri olur ya.. Onun gibi.. Hem imkanım yok hem harikalar yaratıyorum durumu...

O yüzden bu blogda yeni bir etiket yaratıyorum ve sevdiğim gerilla reklamları sizinle paylaşıyorum bundan böyle..

İlki gelsin o halde: "Becel, kalbini sev harekete geç" kampanyası.
Sadece alkışlıyorum...

Bir Pazar Sabahı Kültür Mantarları ile Malta Köşkü

2009-11-23T19:21:00.008+02:00

Dün güzel bir Pazar günü yazısı yazmayı planlıyordum ama hem ruh halimdeki karmaşa hem de sokaklarda sürtmenin verdiği keyif yüzünden haftaya Pazar'a kaldı.. Onun yerine dün kahvaltı için gittiğim, burnumuzun dibinde duran ama kimsenin görmediği bir yerden bahsedeceğim: "Malta Köşkü"

Üyesi olduğum hatta bir dönem başkan yardımcılığını yaptığım kulübün eski ve yenileri yılda iki kez toplaşıp buraya bruncha gidiyoruz, çok da keyifli oluyor..

Sabah açlıktan ölen bir insan olarak gidip öğleden sonra tıka basa doymuş olarak çıkmayı, keşfettiğimiz gizli köşeye 3-5 kişiden başka kimse olmadan saklanıp lak lak yapmayı, bir Türk Filmi fetişi olarak Türk Filmlerinin nerdeyse yüzde ellisine mekan olmuş bir yerde olmayı ve tabi ki orada sevdiğim insanlar görmeyi seviyorum..

Ulaşımı da oldukça kolay. Beşiktaş'tan Ortaköy'e kaptırıp yürümeye başlayın, çok geçmeden Çırağan Caddesi'nde Yıldız Korusu'nun girişini göreceksiniz, korudan yukarı yürümek ayrı bir keyif, hatta ben kahvaltımı evde eder çıkarım diyenler için her renk çiçeği, sakin havasıyla sevdiğinizi alıp gitmelik cennet gibi bir yer..

Malta Köşkü'nün adının bu kadar afilli durduğuna bakmayın, gerçi içi gerçekten de saray görünümünden pek uzak değil ama öyle çok büyük paralar harcamadan da tarihe tanıklık etmiş bir yerde brunch yapma keyfini yaşatabilir size. Bir Pazarınızı ayırın derim.. :)

SS Kuralı

2009-11-18T21:51:00.006+02:00

"Yaşama sanatı, sevdiklerimize onlarla birlikte olmaktan ne büyük bir zevk duyduğumuzu göstermemekten başka bir şey değildir. bunu başaramadık mı, bırakıp giderler bizi.."

Bu sözü okuyunca önce kızdım, ne demek şimdi bu, ne saçma diye geçirdim içimden ama sonra biraz düşündüm, düşündükçe buldum ne anlatmak istediğini.. Söz doğruydu, yanlış olansa insanların her zaman düştüğü bir yanılgıya düşmesi, genelleme yapmasıydı ama meramını anlatmak için genellemeden başka yolu da yoktu..

Kendi hayatımı düşündüm, çok eğlendiğim zamanları, yanımdakileri eğlendirdiğim kısacası beraber eğlendiğimiz zamanları. Benim birlikte çok iyi vakit geçirdiğim insanlar için hiçbir zaman vazgeçilmez olmadım ben, oldumsa da bunu hiç hissettirmediler bana yani yukardaki sözü güzel uyguladılar. "Benim için çok değerlisin" cümlesini saymıyorum. Ben de kusursuz değilim tabi ki demem o ki, ne zaman vazgeçilmez olmak istedimse olmadı ama kim umrumda olmadıysa vazgeçilmezi oldum.. Yani bir "sevdim sevilmedim seveni sevemedim" durumu söz konusu bende..

Etrafıma baktım, hep mızmızlanan, şikayet eden, memnun olmayan insanların her istediği yapılıyordu, beni fitil eden bu durum başkalarının hoşuna gidiyordu demek ki.. Bir düşünün şöyle hiç olmadı mı böyle bir tanıdığınız sahiden? Şanslısınız o halde!

Ben hep eğlenceli, iyi vakit geçirilen bir insandım, mutlu olduğumu yanımdakinden hiç saklamadım onlar da bana birşeyleri söylemekten hiç çekinmedi, kırılır mı, incinir mi diye düşünmedi, içine atmadılar bazı şeyleri sırf beni kaybetmekten korktuklarından çünkü bildiler ki ben her sözün karşılığını verir, kırık kalbimi onarır yoluma devam ederim, bildiler ki ben sözü uzatmam, sandılar ki uzatmadığım için kafaya da takmam, hep orda kalırım oysa pek çok birikintiyle çok insan bitti o kalpte, ben göstermedim, onlar görmedi..

Aklımdan bunlar geçerken söze döndüm yine, ne zaman birinin yanında sıkılsam ve sıkıldığımı belli etsem daha da özen gösterdi aramızdaki ilişkiye, daha da düştü üstüme.. Yalnız ben değil, herkes için gözlemledim bunu, insan itildikçe daha çok çekiyordu karşısındaki onu.. Mutsuzsa mutlu etmek, sıkılıyorsa neşelendirmek istiyordu sanki böyle bir misyonu varmış gibi..

Ütopik hayaller kurdum bazen, keşke herşey güzel olsundu, keşke herkes mutlu olsundu, seven sevilsindi ama hayallerim hiç gerçekleşmeyecekti çünkü ortada bir gerçek vardı "hani birisi daha çok sever ya o misal"..

Galiba şu meşhur SS kuralı hep varolacaktı..Ve bu söz çok güzel bir sözdü..

"Yaşama sanatı, sevdiklerimize onlarla birlikte olmaktan ne büyük bir zevk duyduğumuzu göstermemekten başka bir şey değildir. bunu başaramadık mı, bırakıp giderler bizi.."

KelamEttin#5

2009-11-18T15:53:00.003+02:00

Yaşanacak bir yaşam vardır. Binilecek bisikletler, yürünecek yaya kaldırımları ve tadına varılacak gün batımları vardır...

Cesare Pavese

Bir Fincan Kahve Olsam Mona Lisa Olurdum!

2009-11-17T16:14:00.004+02:00

Kim Leonardo Da Vinci kadar zeki ve yetenekli olmak istemez ki? Yüzyıllardır yapıtlarına bakıp hala "vay be" diyebiliyorsak işte deha budur diyebilirim sanırım. Leonardo'nun en ünlü tablosu da şüphesiz "Mona Lisa".. Bir yanı gülümserken bir yanı hüzünlenen bu kadın şekil olarak günümüz kadınlarından biraz farklı olsa da aslında tüm kadınların ruhunun bir özeti gibi..
Mona Lisa'nın gülümseyen yanıyla "Mona Rıza" gibi eğlence bazlı uyarlamalara konu olurken duygusal yanıyla da "Mona Roza" gibi harika bir şiire de esin kaynağı olduğunu düşünüyorum.

İşte Mona Lisa geçenlerde bir organizasyona daha ilham kaynağı olmuş: Sydney'de içinde çeşit çeşit kahve bulunan tam 3604 kahve fincanıyla 6 metre boyunda kocaman bir Mona Lisa tablosu yapılmış.

Fotoğraflar da çok ilginç:

Kahve her işimi yaparken yanıbaşımda durur benim. Çalışırken, konuşurken, sohbet ederken, film izlerken, banyo hariç her anıma arkadaş olabilir, fal baktırmaya bayılırım! Şimdi kahveye bakınca bir de Mona Lisa göreceğim :)

Günün şarkısı da Mona Lisa için yazılmış olsun o zaman, keyifli dinlemeler :)

Nat King Cole - Mona Lisa
Yükleyen basileblog. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Ve Tanrı Ayakkabıyı Yarattı!

2009-11-16T20:32:00.011+02:00

Dün İnovasyon dersi sunumumuz için 3 kız sırtlandık laptopları Kadıköy'ün yolunu tuttuk, güya ders çalışacağız, sunum hazırlığı yapacağız ve hocaya teslim etmek üzere bir outline çıkaracağız. Oturduk Starbucksa, konumuz olan "Popüler Kültürün İletişim Piyasasında yarattığı trendler ve eğilimler" üzerine düşünmeye başladık, aradan 20 dakika geçti geçmedi, "durun ya kahvesiz olmuyor" deyip birimiz kahve almaya indi aşağıya, kahve sade olur mu, tabi ki olmaz "cheesecake+kahve kombinasyonuyla" geri döndü bizim kız.. Hadi artık çalışalım! Bir yandan bilgisayar ekranına bakıyoruz, bir yandan da alt başlıklar yazıyoruz.. Diziler, filmler, müzik, yazılar.. Popüler kültüre konu olabilecek herşey! Aradan 20 dakika geçti geçmedi (diyeceğim ama biz kahveydi, sohbetti, dergiydi derken meğer 2 saat geçmiş, "burada internet çalışmıyor!" diyerek kalktık Mosquito'ya gittik. Bendeniz Kadıköy Anadolu mezunu olduğumdan öğrencilik yıllarımın bir bölümünü burda geçirdim ama hala aynı sıcaklıklığı taşıyor bu cafe.. Şu sıralar giderseniz makarna yiyenlere içeceği bedava veriyorlar, öğrencilere duyurulur! Oturduk Mosquito'ya ama "yemek yemeden başlamayalım di mi?" diyerek birer de yemek söyledik, afiyetle yedik, yerken de boş durmadık tabi ki, nasılsa yanımızda bilgisayarlar var diyerekten aşağıda gördükleriniz ve muadili fotoğraflara baktık..

Bunlara baktıktan sonra ders mi olur? Olmadı tabi! Kalktık doğru alışverişe.. Derimod,İnci vs. derken, elimizde laptoplara ek olarak artık etek ve ayakkabı poşetleri vardı.. İşte o an anladım ki popüler kültüre karşı koymak imkansız!

Ey ayakkabı sen ne güzel şeysin!

Ajda Pekkan Sever misiniz?

2009-11-15T02:29:00.005+02:00

Kişiliğinden bahsetmiyorum, tanımam da zaten kendisini nasıl tanıyacağım.. O lüx restoranların, pahalı mağazaların, estetik cerrahların kraliçesi, bense.. Neyse konumuza dönüyorum..
"Ajda Pekkan bir markadır!"

Marka İletişim böyle diyor.. Ajda Pekkan'ı marka yapan sesinin rakiplerinden çok farklı, çok daha güzel olması değil diyor(ki bence bu konuda yanılıyor Ajda Pekkan çok özel bir sese sahip)..
Size firmanın sözlerini aynen aktarıyorum:

"Sizce Ajda Pekkan'ı diğer sanatçılardan ayıran sadece sesinin güzelliği mi? Döenmdeki onca sanatçı arasında sadece onun "süperstar" olarak anılması bir tesadüf mü?

Ajda Pekkan'ı diğerlerinden ayıran en önemli özelliklerinden biri güzelliği ve sürekli güzel kalmak için gösterdiği gayrettir. Sürekli hem sesiyle hem fiziğiyle güzelleşti! (bu ne şimdi ne kaz yansın ne tavuk mu?)
Reklam filmlerinde, TV programlarında, sinema filmlerinde ve sahnede dikkatler hep O'nun üzerindeydi, meşgul oldu, meşgul etti (o sahnedeyken gözler benim üzerimde olacak değil ya).. Tüm bu uğraşın içinde güzelliğine özen göstermeyi ve müziğine yenilikçi yorumlar katmayı hiç ihmal etmedi.
Bolluk dünyasında sıradan bir alternatif olarak kalmak istemiyorsanız estetiği önemsemelisiniz!"

Elçiye zeval olmaz, yorum sizin..

Güzelliği, estetiği, gerilmiş yüzü, dudak kenarından akan salyayı, bacakları çorapla mı spreyle mi güzel görünüyoru bilemem ama ben Ajda Pekkan şarkılarını seviyorum, dinlemek isteyenler için de Ajda'nın bütün şarkılarını dinleyebileceğiniz bir yer isterseniz buraya tıklamanız yeterli..

KelamEttin#4

2009-11-11T14:51:00.005+02:00

Bir de arkadaş olacak insan: Bir de sol elinle atmayı dene topu..
Bendeniz: İyi de ben solak değilim ki!
Bir de arkadaş olacak insan: Salaksın canım onu biliyoruz!..

Tanıdık Yabancı

2009-11-10T21:59:00.008+02:00

Ne kadar güvensiz olmuşuz biz İstanbul tayfası olaraktan bunu farkettim bu akşam...

Yine bir minibüs macerası ile karşı karşıyaydım ama korkmayın bu sever kimse kimseyi götürmeye kalkmadı.. Olay iki bayan arasında geçti, bayanlardan biri benim,
Minbüse bindim, minibüs şoförlerinin çoğu ikinci öğretim pilotluk eğitimi de aldığından yaklaşık 15 saniye sonra yolu yarılamışken genç bir hanım bindi minibüse. "Bakar mısın" dedi, "birşey sorabilirmiyim?" "Tabi" dedim. "zımbırtıdan geçer mi?" "Evet" dedim. Birinci deneyimimden ibretle bu kez "aa evet evet, hatta bakın orda şu kuruluşlar mevcut, benim evime de şu kadar uzaklıkta falan diye şakımadım, edebimle "evet" dedim sustum. "Birşey daha sorabilir miyim?" "Sorun" dedim. "Ne kadardır acaba?" Onu da söyledim..
"Burası ne kadar farklı, ben pek bilmiyom buraları da.."
"Neden? Yeni mi geldiniz İstanbul'a?" (Var var, bende de içten içe bi Seda Sayan merakı mevcut)
"Evet, Erzurum'dan geldim ama buranın insanı çok farklı, bizim oralarda herşey çok başkadır"
"Burda kimse kimseye güvenmez" dedim, güveneni "SEVERLER!", yüzüme alien görmüş gibi baktı.
"Yaaa!" dedi, "Zaten az önce otobüste yolcuyla şoför kavga ediyordu, hemen polis geldi, çok şaşırdım, nerde inicem ben?" (bu kız ne kadar doğal, pat diye söyleyiveriyor aklından geçeni)
"Şu ışıklarda"
"Kafanı şişirdim kusura bakma.."
"Ne demek, iyi akşamlar."

Kız indikten sonra, acaba ben Erzurum'a gitsem nasıl hissederdim diye geçirdim içimden, o zaman da o kız bilgi veren, ben hiçbirşey bilmeyen, bilgi alan konumunda olacaktım.

Bu kısa konuşma bana çok şey anlattı.. Biz koca bir ülkede bambaşka hayatlar yaşayan insanlarız, birbirimize gün geçtikçe daha da yabancılaşıyoruz, birbirimizle konuşmaya korkar oluyoruz, hepimiz kardeşiz demeyi çok iyi biliyoruz da kardeşlerimiz kimdir daha onu bile bilmiyoruz, birbirimizin hayatının içinde yaşamaya kalksak sendeliyoruz, yalpalıyoruz, şaşırıyoruz.
Gün geçtikçe birbirimize nasıl da yabancılaşıyoruz..

Kırmızı Bir Ölüm..

2009-11-10T11:47:00.010+02:00

Bugün bana hep ölümü hatırlatmıştır.. Hani hayattayken insanlar, hakkında konuşmayı pek sevmez,hep soğuk, konuşulunca moral bozan, siyah renkli bir "şey"miş gibi algılanır, aman kapat tamam kapat diye susturulur insan!

Bence ölümün böylesi üzücü olmasının sebebi, mistik, ruhani havasının,hayata veda etmenin yanı sıra yaşarken yapılamamış şeylerdir.. Düşünün bir kaç kişi tüm hayatı boyunca tam tamına istediği hayatı yaşayabiliyor, hep bir sonraki adıma atmıyor muyuz yapmak istediklerimizi, hayallerimizi? Ya maddi sıkıntılar ya manevi dayatmalar, ya zaman ya mekan tutmazlığı vs. vs. alıkoymuyor mu bizi birşeylerden? İşte istediklerimizi ha bugün ha yarın diye sonraya ata ata geliyoruz yine bizim malum konuya! Amma velakin kusursuz bir hayat düşünün "hiçbir sıkıntısı olmadan istediği her şeyi icra etmiş, kafasında hiçbirşey kalmamış artık, belki biraz daha çiçek yetiştirmek belki biraz daha nefes almak ve dünyanın güzelliğini yaşamak için elbet burada kalmak isteyecek ama bence ölüm bu insana o kadar da ürkünç gelmeyecektir çünkü bu insan dünyadaki misyonunu tamamladığını ve kendisi "Benjamin Button" değilse bir zaman sonra fiziksel olarak kendini kötü hissedeceğini biliyordur. Böyle bir hayat olmadığından da bütün ölümler üzücüdür, üzücü olmaya devam edecektir çünkü insan her zaman daha fazlasını yapmak ister.. Bir an daha nefes alabilmek için mücadele edecektir. Hiç kimse "Ay ben misyonumu tamamladım, artık gidebilirim demez!"

Geçenlerde de aynen böyle bir konuşma geçti, nerde hatırlamıyorum.Neden kefen hep beyaz olur ki diye sordum, beyaz temizliktir, saflıktır dediler.İyi de beyaz bana hiç yakışmaz ki dedim, zaten beyaz tenliyim kim bilir ölünce rengim nasıl açılıcak iyice bembeyaz olacağım, bi de beyaz kefen, yok dedim ben beyaz istemiyorum! Dalga geçiyorum sandılar "git işine be" deyip kapattılar konuyu, yanımdan uzaklaştılar.. Bu işin şakası mı olur ya, ölmüşüm ben ne şakası!

Burdan sesleniyorum eğer olabilitesi varsa ben kırmızı kefen istiyorum! Bu hayatı ne kadar canlı, ne kadar severek, mutlu yaşadığımı herkes bilsin! Dualarımı okuyup da beni uğurladıktan sonra da kimse öyle çok fazla üzülmesin, ne güzel bir hayat yaşadı/yaşıyordu desinler benim bıraktığım yerden devam etsinler..

Kırmızı kefen olayına gelince, oluyorsa ne ala, bakalım müftülüğe soracaz!

Not: Bana kırmızı şeytanın rengidir falan diye gelmeyin! Bakın ben zaten zamanında bunu düşünenler olacak deyip saçmalık olduğuna karar vermişim. Ne Ecevit'in kuşu, o benim kuşumdur! Anladın sen..

KelamEttin#3

2009-11-08T23:04:00.006+02:00

"Üçüncü kattan düşmek de yüzüncü kattan düşmek kadar hasar bırakırdı."

Düşeceksem çok yükseklerden düşmeliydim...

Şeytan Marka Giyer, Marka İşsiz Kadını Yer!

2009-11-07T12:18:00.012+02:00

Hayatımda hiçbir şeyi öyle çok fazla istemedim ben.. İstediklerim öyle çooook fazla uğraşmam gerekmeden hep oldu nasıl olduysa, iyi okullar, güzel arkadaşlar, kısa süreli olsa da istediğim adamlar:),mutlu olmaya yetecek kadar para, güzel kocaman bir aile vs.vs.. Ama şimdi hayatımda ilk kez birşeyi o kadar çok istiyorum ki ve birşeyi bu kadar çok istemenin nasıl birşey olduğunu keşfediyorum, şimdiye kadar hep olduğu kadar deyip herşeyi akışına bırakan ben ilk kez birşey için hırslanıyorum, kafaya takıyorum, neden olmuyor diye sorguluyorum!.. Çalışmak istiyorum!

Durmadan iş görüşmelerine gidip, "Evet Balkaymak Hanım, bize biraz kendinizden bahseder misiniz, sizi neden işe alalım, neden firmamızda çalışmak istiyorsunuz, neden, neden, neden" sorularıyla karşılaşıp sonra da sırf iki torpili fazla, okulunun adı daha havalı veya cv'si daha güncel olduğu için benden önce İK'cının eline ulaşmış bir kabağa o işi kaptırmak istemiyorum! Türkiye'nin en iyi okullarından birinde yüksek lisans yapan azınlıktan biri olup da(ki iş bulamayanlar yüksek yaptığından bu sayı gün geçtikçe çoğalmakta) birilerinin kulu kölesi olmayı, bir mezun olarak staj yapmayı bile göze aldım ben, bakın o kadar da motivayon sahibiyim yani, o durumda bile deli gibi çalışırım diyorum, vallahi!
Bu kadar yakınma yeter, içimi döktüm rahatladım ama işin bir de eğlenceli kısmı var:

Sinemalarda gösterileli 32 yıl olmasına rağmen ben "Şeytan Marka Giyer" i geçenlerde ilk kez TV'de izledim.. Anne Hathaway'e bir kez daha hayran kaldım, bir kadın bu kadar mı güzel ve şirin olur.. Ama esas ilgimi çeken iş dünyasındaki acımasız rekabet ve tabi ki dış görünüşün ne kadar önemli olduğuydu.. İşin eğlenceli kısmı da bu işte, yeni bir iş yeni kıyafetler demek, artık kot pantolon+converse beraberliğini noktalayıp, kumaş+topuklu ayakkabı berberliğine adım atmanız demek.. Sizi bir süreliğine filmden beğendiğim kıyafetlerle başbaşa bırakıyorum..

Güzel bir laf duymuştum bir yerde, şimdi ne kadar doğru olduğunu daha iyi anlıyorum..

"Çalışan kadın hanımefendi gibi görünmek, erkek gibi davranmak, eşşek gibi çalışmak zorundadır"

Hanımefendi gibi görünme kısmı alışverişe girdiğinden orda bir itirazım yok ama o kıyafetlerin içinde erkek gibi davranmak, o topuklarla bütün gün eşşek gibi çalışmak, Hugo misali bütün levelleri atlayıp, iki kat eforla daha iyi bir performans çıkarmaya çalışmak ve rekabet ortamında ayakta kalmak..

Kadınlar ne harika varlıklarmış da haberimiz yokmuş di mi!
Günün anlam ve önemine uygun bir şarkı gelsin o halde..

Madonna - Vogue
Yükleyen zocomoro. - Diğer müzik videolarına göz atın.

*Bu arada yeni bir izleyicim olmuş, hoşgeldin Scarlet... =)

KelamEttin#2

2009-11-05T15:21:00.005+02:00

Üsküdar'dan motora binmek üzere olan yolcu görevliye sorar:

"Bu motor karşıya mı geçer, Kabataş'a mı gider?"

Görevli kitlenir:

"Hıq!..??.." Biraz düşünür ve cevap verir: "İkisi deee!!"

Yolcu beğenmez, motordan iner!

Ya-Şa 7-8 Hasan Paşa!

2009-11-03T00:38:00.006+02:00

Bu akşam bir arkadaşımla konuşurken 7-8-9 rakamları içeren bir cümle kurdu ve serbest çağrışım ile aklıma 7-8 Hasan Paşa geliverdi..

7-8 Hasan Paşa,1831-1905 yılları arasında yaşamış ve okuma yazması olmadığı için kolaylık olsun diye imzasında Arapça yedi (٧) ve sekiz (٨) rakamlarını kullandığı iddia edildiği için bu lakabı almış Çorumlu Osmanlı paşası..

Bir dönem Beşiktaş karakol komutanlığı yapmışlığı da var.. Bu sebepten olsa gerek Beşiktaş'ta 7-8 Hasanpaşa Fırını var bir tane, işte benim asıl gelmek istediğim yer orası.. Fırının adını paşadan almasının sebebi fırının şimdiki işletmecisinin büyük büyük dedesinin 7-8 HasanPaşa'nın oduncubaşısı olması..

Beşiktaş'ta bir medya ajansında staj yapmıştım bir dönem, çıkışta yolumun üzerinde de bu fırın arz-ı endam ediyordu, önünden geçerken sokağı saran kurabiye kokusu o kadar çekici oluyordu ki, her akşam kurabiye yemekten o yaz 6 kilo aldım, eve getirdiğim simitleri bitiremediğimizden kuşların midesi bayram etti o yaz!

Beşiktaş'ta BKM'nin sokağından girip balık pazarını geçip meydana geldiğinizde solunuzda uzanan sokağa saparsanız 7-8 HasanPaşa fırınına ulaşabilir, günlük kurabiyelerin tadına bakabilirsiniz, hala yapıyorsa özellikle portakallı kurabiyeyi tavsiye ederim..

HasanPaşa adının bir okula, köprüye falan verilmek yerine fırına verildiğini duysa bozulurdu belki ama inan hakkını veriyorlar HasanPaşam, sen olsan sen de yerdin!

Kalan..

2009-11-01T01:56:00.005+02:00

...

Bir şey kaldı, bir denizin kıyısında senden,
Bakışlarla yüklü, söylemelerle sessiz..
Seninle dolu, seninle sensiz bir şey..
Arandıkça bulunmamış yıllar yılı,
Bulundukça aramaklı..

Özdemir Asaf

Fenerliyim ama Seviyorum Ulen!

2009-10-31T14:35:00.008+02:00

Aslında yazıya gerek bile yok.. Yukarıdaki başlıkla takımıma ihanet edip kendi pimimi çektiğimden hadi devam edeyim de sıvama kısmına geçeyim dedim o kadar. Geçen hafta gelmiş geçmiş en son Fener-GS derbisine şahit olduk-ki bana derbi heyecanı veren tek maçtır-. Sonucun değişmeyeceğini, burasının Kadıköy olduğunu, çıkışın mecazen değil hakkaten olmadığını* bir anlığına bir kenara bırakıp maçı izlerken heyecanlandım "bu kadar hava attık da ya yenilirsek de dillere düşersek" diye!

Hatta ilk yarı bitti üç kat altta oturan GS'li kuzen geldi "ben burda izlicem maçı uğur getiriyo" diyerek, nerdeyse perdeye sarı-lacivert çöp adamlar çizip iğne batıraraktan VooDoo büyüsü yapacaktı da zor tuttuk, işte ondan bile tırstım ya uğur getirirse diye.. İşte takım tutmak, taraflı bakmak böyle bir adrenalin oluşturuyor insanda, ölümüne inanıyorsunuz, fiyat-fayda bazında hep fiyat tarafı ağır basan şeye bağlanıyorsunuz vs. vs..

Fenerli olarak tabi ki Alex, Carlos, Volkan falan seviyoruz, ailecek beğenerek izliyoruz ama bana FB-GS maçlarını izlettiren üç şey daha var!

#1Hakan Balta! Fener'e gitmezdim dediği için kendisine minnet duygularımı sunuyorum zira zaten bir adet Guizamız var ama sahada arzı endam edince, kendimi alamıyorum, beni spider man gibi ekrana yapışmış buluyorlar..

#2 Tabi ki Fırat Aydınus.. Bana kalırsa bütün maçları Fırat yönetsin!

#3Üçüncü şık ise (şair burada şık derken hüsnü talil yapıyor) Gökhan Gönül.. Kendisine sahada mukayyet olan adamları severim, bkz:Alex, Gökhan zaman zaman karşı takım oyuncularına el ense çekerekten, bakın sadece futbolda değil güreşte de kabiliyetim var mesajını verse de yine candır..

İşte bu üçü bir aradayı hazırlayıp ekrana koyarsanız dudağımın kenarında salakça bir gülümsemeyle nasıl hipnoz oluyorum görebilirsiniz..

Öpüldünüz!

*Koca Kadıköyün sadece iki çıkışı vardır es kaza bulamadınız mı dön dolan aynı yere gelirsiniz ya da yüzerek kaçmak zorunda kalırsınız. Bir arkadaşım bize Kadıköy'de eylem olan günlerden birinde gelmeye kalktıydı da, en sonunda kızıp telefonda "yahu burdan hakikatten çıkılmıyomuş, hay ben bu Kadıköy'ün a.q" dediydi bütün aile telefonu duyarken..

Kelamettin Açılımı#1

2009-10-31T00:27:00.005+02:00

Bir açılım da ben yapıyorum, blog benim değil mi istediğimi yaparım! Kelamettin bölümü açıyorum.. Twitter açılımı da diyebiliriz buna.. Beğendiğim, aklıma gelen bir kelam olursa sizinle burdan paylaşacağım..

No Tweete Yes Kelamettin!!
İlk kelam gelsin o zaman...

"Bir minicik kız çocuğu bak duruyor orada hala, anlatamam gördüklerimi o neşeli çocuğa..."

Sertab Erener - Incelikler Yüzünden by Aluxton
Yükleyen Aluxton69. - Yüksek çözünürlüklü video keyfini yaşayın!

Minibüsten Kız Kaldırmak mı Kaldı Yaa!!

2009-10-30T00:03:00.008+02:00

Geçenlerde akşam 9-10 sularında minibüse bindim,minibüste nefes alacak boşluk ararken kapı açıldı orta yaşlı, uzun boylu bir adam bindi minibüse.. Aşk-ı Memnu oyuncuları milyarları götürüp,öpüşmek için aralarına yastık koyarken ben yurdum insanı tanımadığım adamla dipdibe yolculuk halindeyim, hem de beleşe.. Neyse, alışılagelmiş bir durum olduğundan çok da umursamadım, neticede burası İstanbul! İki dakka sonra adam "burası da çok alçakmış, uzun boylu olunca zor tabi" dedi. "He" dedim.. An geçmedi ki adam "Aşşağı Ayrancı?" edasıyla "Pardon, birşey soracağım, ben X sitesine yeni taşındım da, ordan sadece minibüs mü geçiyor".. Ben tüm saf, iyi niyetli, yardımsever duygularımla "aa ben de orda oturuyorum","yok ürün skalasında şunlar da var" falan şakıyorum.. Ben konuştukça o soruyo, "okuyo musun,kaça gidiyosun?", "hangi okul", "ne üzerine","aa ben de zımbırtıda çalışıyorum ama bi yandan da eğitimime devam ediyorum".. yer boşaldı atladım hemen, oh diyorum içimden de, ben öyle otobüs,minibüs sosyalliğine gelemem, takarım kulaklığımı camdan baka baka hayal kurar yolculuğumu yaparım! İki dakka sonra yanımdaki abla kalkma hamlesinde bulundu, "yapıştım koluna ablacım nooolur inme dedim!"..demedim tabi indi.. Bizim kabak da geldi oturdu yanıma ama hala kondurmuyorum, iyi niyetliyim, daha yeni taşınmış yazık, sosyalleşmeye ihtiyacı var diyorum.. Kabak ne dese beğenirsin: "Kaderde yan yana yolculuk etmek de varmış".. Nassı yanii?? "Lan manyak zaten sabahtan beri döt döte yolculuk etmiyoz mu yanyana olmuşuz da nolmuş!" Adınız ne dedi, "Şükufe" dedim, ben de "Kabak".. Benim cinler geldi hemen tabi, açtım telefonu bi arkadaşımı aradım..

"Alo, nerdesin hayatım?"
"Evdeyim film seyrediyorum"
"Ha tamam aşkım ben de gelmek üzereyim, iki dakkaya ordayım"
"Sıyırdın mı kızım? Ne aşkı? Bana mı geliyosun?"
"Ben de seni hayatım.."
"??"

Bizim kabağın surat muşmulaya döndü tabi, ve çok geçmeden ikinci gol geldi:
"siz şurda ineceksiniz beyfendi"..
"aa ben iniyim o zaman, ben, şöför, kabak, muşmula.. ııgh.. şey inebilir miyim!"

İndi gitti bizim kabak, balkabağı gibi poff dedi gitti..
En son kaldırım kenarında cigarasını tüttürürken görmüşler, "ah nerde o mor ışık altında, arabesk melodiler eşliğinde sıkıştırdığımız safolozlar" deyi..

Öyle bi dünya yok kabakçım, istersen sen artık doğal ortamına geri dön!

*Photo by tabbathehutt-deviantart

Zamana Yenilmeden "Uyut Beni"

2009-10-29T17:27:00.006+02:00

Kurban'ın bir şarkısı var belki duymuşsunuzdur:"Uyut Beni".. Şarkının sözlerinin bir satırı insanın Tanrı'ya yakarışı/isyanı, sonraki satırı Tanrı'nın insana cevabı olarak kurgulanmış. Söz-müzik Deniz Yılmaz'a ait ama çok yakın bir arkadaşım uzun zaman önce şarkıyı dinleyip, sözlerin Aşık Veysel'e ait olduğunu düşünerek hayran kalmış.. Bugün şarkı bir şekilde yine gündemimizdeydi ve arkadaşım arayıp, "sözler Aşık Veysel'in değilmiş baktım hakikatten Deniz Yılmaz'ınmış" dedi.. Ben de "ya demek ki günümüz insanından da böyle şeyler çıkabiliyor" cevabını verdim..

- The funniest bloopers are right here

Telefonu kapatınca aklıma acaba bu şarkıyı ilk dinlediğimizde Aşık Veysel'in sanmasaydık bizi yine bu kadar etkiler miydi sorusu geldi.. Sanki var olan eserler belli isimlere ait olduğunda ve üzerine zaman faktörü bindiğinde daha bir değerleniyor, anlamlanıyor.. Sizce de öyle değil mi? Şimdi ben bugün "Kim olursan ol yine gel.." desem kime ne ifade eder? Tamam, ben yıllarca bir tekkede yaşayıp, ruhumu arındırıp, Kamil insan sıfatına erişemedim belki ama tüm bunları yapsaydım da insanlar üzerinde etkim aynı olmayacaktı şüphesiz.. Ya da bugün "ben giderim orgum kalır, dostlar beni hatırlasın" desem dostlarım bana "Kızım zaten her gün Taksimdeyiz manyak mısın? Hem orgunu niye bırakıyon, ne yapçaz afedersin" demezler mi? Ben biliyorum derler! Ya da geçtiğimiz yıllarda "ben Mesihim" diye çıkan o sarı elbiseli, güneş enerjisiyle çalışan kostümden giyen, sarılı beyazlı sakalı olan adamı hatırlayın.. Hepimiz ona bi tarafımızla gülmedik mi? Acaba biz 7. yüzyılda yaşasaydık bugünkü inancımıza aynı kolaylıkla, aynı gönül rahatlığıyla, inanabilir miydik?

Cem Yılmaz'ın da dediği gibi Anadolu Rock şarkısı yazıyorsun, şarkıyı yazdın yazdın, step step ilerledin biri geldi sana "Haddi Lan!" dedi.. Eee "Karacoğlan der ki.." kısmı devreye giriyor, "Hadi beni salla Karacoğlan diyo oğlum!!"..

Biraz zaman herşeye, herkese iyi geliyor sanırım..
İnandırıcı olamadım mı? O zaman "Hadi beni salla Cem Yılmaz bile öyle diyo oğlum!!"

Günün fotoğrafı Ersih Şahin'den..

Hassas Terazi

2009-10-27T00:21:00.004+02:00

Her şeyin para ile ölçülebileceği dönemlerdi bunlar..Sevginin bile..Artık terazide ağırlık yerine para kullanır olmuştuk.Bir kefeye parayı diğer kefeye de kafayı koyduk mu halloluyordu bütün işler.Öyle ya bir kağıdın üzerinde sıfırlar ne kadar çoksa ağırlığı da o kadar çok olacaktı.Sıfırların külçe dönemini yaşadığı zamanlardı anlayacağınız.. Kağıtların sayısı arttıkça yerçekimiyle doğru orantı kuruyorlardı.Haliyle kafayı koyduğunuz kefe de yeterli olmuyordu.Neden diye merak edersiniz.Neden olacak çoğu kafanın içinde ağırlık yapacak kadar beyin yoktu da ondan. “Kafayı koymak” kelimesini tamamen yanlış anlayan şahsiyetlerden oluşuyordu “ortamlar”! Kafanın içindekileri kullanmak yerine dışını kullanıyorlardı. Bir vadiye dalıyor “düşünen adam” olmak yerine “kurt adam” olmaya çalışıyorlardı. Öyle ya böylesi çok daha kolaydı. Ama farkında olamadıkları hesaba katmadıkları bir şey vardı: Ne kadar çok kalınlaştırıyorlarsa kafalarının dışını içindekiler o kadar azalıyordu.Azaldıkça da çalıyorlardı,hem de çok değerli şeyleri.Çaldıkları kefenin diğer yanı değildi hayır,bol sıfırlı kağıt parçaları değil.Çaldıkları bir daha geri dönemeyecek zamandı,hayatlar,insanlardı.

Belgesel izleyen “teraziperverler” den oluşuyordu çoğunluk ama dillerdeki sükse ekran karelerinde reyting getirmiyordu.Belgesellerde timsahların ceylanları avlayışına tanık olanlar merak etmediler onların neden birer koltuğa dönüştürüldüğünü.Belli ki izlerken gözden kaçırdıkları pek çok şey vardı.Oysa ceylanların da bir özel hayatı vardı ve pekala ilgi çekebilirdi insanlarınki kadar.Onlar magazin gündemine oturmasalar da kabine onların üzerinde oturuyordu işte,hem de siyaset yapmak için “sanatçı” olmaya,kabine girip,podyuma çıkmaya gerek bile kalmadan.Rahattı ceylanlar,üzerinde oturanı uyutabilecek kadar rahat..Bir tanışan ölünceye dek bırakmak istemedi onları öyle ya ceylanlar korunmaya muhtaçtı. Konuşmaya gerek yoktu, nasılsa konuşarak değişmezdi bu düzen,böyle gelmişti ve böyle gitmeliydi.Susurluk ayranı içirilmeden de uyutulabilirdi bir insan bir de şu kamyonlar olmasaydı.. Doğanın “doğal” dengesini bozmak olmazdı.Koltukları olmayanlar da doğal yollardan uyuyordu şiltelerinde.

Garip dönemlerdi bunlar.Kelimelerin anlamlarını yitirdiği,rakamların altında ezildikleri dönemler..Anlamını bilmediğimiz saçma sapan deyişleri kullanır olmuştuk.Sebebi de elbette teraziydi yine.Bir kefesinde boş bir kafa,bir kefesinde para,umurumda mı dünya diyen bir sahibi ne yapsındı. Kesesi doluydu terazinin sahibinin ama aklı,dili kısaca kefesi boştu.Küpünde hiç kelime kalmamıştı kendisini ve zenginliğini ancak “çüş falan olarak” tanımlayabiliyordu.Seviyordu zaman zaman,belki yalnızca sevdiğini sanıyordu bu kez de “boyfriend”i veya “girlfriend” iyle sabaha kadar denizin komşusu bir barda sonu bir başkasıyla bitecek kurlarla gösteriyordu aşkını. Oysa deniz çok yakınında bekliyordu onu.Yazık ki göremedi.Öyle ya kim atacaktı o sıfırları bir kadehin içine.Aslında haklıydı bir bakıma,denizi kirletmek istemedi rakamlarla..

Çok yükseklere çıktı terazisiyle birlikte..Bir kefesi boş,bir kefesi dolu..Haliyle dengesini yitirdi bir gün en tepedeyken.Hızla düşmeye başladı yere.Hayatı bir film şeridi gibi gözlerinden geçmedi belki ama bir film kadar sahte olduğunu kavramaya başladı var saydıklarının.Yere çakıldığında terazinin kefeleri darmadağın oldu.Bir kefesindeki rakamlar havaya saçıldı,diğer kefesinden düşen kafasını toplamaya çalıştı uzun bir süre;belki tüm hayatıydı bu süre kimse bilemedi.Yine de tüm parçaları toplayıp,bir araya getiremedi.Hayat boyu eksik yaşadı bir şeyleri terazinin sahibi,darma dağın olmuş terazisiyle birlikte.

Dedim ya bir acayip dönemlerdi bunlar, Kırık kalpler üzerine inşa edilen betonarme binalarda, kamyonların kasasında sandıklar dolusu hayal kırıklığı ile, dillerinde bilinmeyen sözcükler sayıkladı durdu pek çok terazi sahibi, kulaklarında nereden geldiği belirsiz gaipten masallarla uyudu, uyanmak istedi uyanamadı,aklını kaybetti onu bile fark edemedi uykusu arasında.Geride kalacağı kesindi tüm bunların ama bilirkişilerin de söylediği gibi önemli olan sonuçtu ve sonlarda yaşanırdı sonuçlar,sonu gelmeyen rüyalarda değil. Sonlar da her zaman mutlu olmazdı Türk Filmlerindeki gibi..

Dengesi bir kez şaşmıştı terazinin, bütün suç onundu!

Photo by tembelkrnca-deviantart

Hiromi Uehara

2009-10-22T02:14:00.006+03:00

Aşık olma bünyesi var kaç gündür üzerimde okuyucum.. Geçenlerde kulağımda müzik otobüs camından hayalleri seyre dalarken birşey farkettim: Hayatımda ilk defa düşünecek kimsem yoktu.. Ardından hayal kurulacak, yokluğundan acı duyulacak, ne yapsam da sesini duysam diyebilecek, başka birinin yanında olduğunu düşünüp kıskanabilecek, bir şarkı seçip onu düşünerek dinlenecek, birinin yanından geçerken kokusu onu hatırlatacak, yolun ortasında iki saniye durulup sonra devam edilecek kimse yoktu aklımda ilk defa.. Ne garip dedim içimden, garip marip değil halbuki gayet olası.. Neyse sen bana bakma okuyucu düşün, sev, ye, iç, gül, oyna..

Eğer aşıksan, yanında elini tutarken ateşini 67 dereceye vurduran bir sevdicek varsa Yeşilköy sahile git.. (aman Avcılar sahile gitme)!Kumlara uzan, saçmasapan herşeye gül..
Yok mu? O zaman müziğin benden olsun..

İnanılmaz şirinlikte bir kızımız var, kendisi uzakdoğulu, çekik gözlü, deli divane bir müzisyen.. 1979 yılında Japonya'da doğan piyanist.. Hiromi Uehara'dan bahsediyorum. Ben izlerken kızın mimiklerinde kaybolup gittim.. Müzik aşkla yapılacak bir iş olduğundan kızın yaptığı işi ne kadar sevdiği, nadir şanslı insanlardan biri olduğu yüzünden açıkça anlaşılıyor.. Fotoğraf bloguna gitmek isterseniz aşağıdaki fotoğrafa tıklamanız yeterli.. Bu tatlı müzisyenin fotoğrafını aynı zamanda günün fotoğrafı ilan ediyorum..

"Photo by perfectSky on deviantart"

Bu kadar aşk meşk dedik, güldük eğlendik madem.. O zaman buyrun Hiromi'den canlı bir performans: Love&Laughter..

Hiromi Uehara - Love & Laughter
Yükleyen AntiFlag607. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Zambak Zumbak Dön Arkana İyi Bak

2009-10-11T01:21:00.007+03:00

Nerdeyse 10 yıl önceydi, hani liseliyken en çılgın aşkınızı yaşadığınızı sanırsınız ya, işte o zamanlar.. Ben de daha yeni kaybetmiştim aşık olduğumu sandığımı, hem de çok uzun bir süreliğine.. Şimdinin en yakın dostuyla o zamanlar yeni yeni tanışılıyordu, vizyona bir film girmiş gidelim mi? Hadi gidelim.. Okul kırıldı, filme gidildi, başka kimseye yer açmadan yalnız iki kız kardeş.. "La Finestra Di Fronte"- "Karşı Pencere".. Film başladı, bitti.. Kalkmıyoruz yerimizden, elimizde mendiller ağlıyoruz hüngür hüngür.. Ne kadar oturduk öyle bilmiyorum sonra "hadi" dedim, "kimse kalmamış, gidelim".. Neden yazıyorum bunları? Çok sebebi var aslında, insan zaman içinde nasıl değişir farkediyorum diye yazıyorum, dostlar, dostluklar, aşklar,aşıklar nasıl değişir diye yazıyorum, değişmeyen tek şey sahiden değişim midir diye felsefe yapayım diye yazıyorum.. Kulağımda aynı müzik var, o aynı.. Müzik başka birşey yeri ayrı...

Filmimizin ana teması aşk..Neymiş aşk? Yıl 2009, aşk ölmüş.. Bu benim lafım değil, ama doğruluğuna inanmaya başlamadım desem yalan! Neden mi? Anlatayım..

Taksim'e bu yazıyı okuyan/okuma potansiyeli olan her insan muhakkak bir kez gitmiştir diye tahmin ediyorum. Taksim'e çıktık mı? Çıktık... Ne görüyorsunuz? Mini etekli,dar kotlu, topuklu ayakkabılı,çizmeli, botlu, koyu renk rujlu, sarışın,kumral,esmer, taş gibi hatunlar ve yanlarında adamları... Seviyorlar mı birbirlerini, valla yüzlere şöyle bir bakıyorum, yok be daha çok mutual yaşam üzerine kurulmuş birliktelikler sanki... İnanç yok, sadakat yok, güven yok, eh iyi yanları da var dert yok tasa yok..Karşıdakilere pencereler kapalı, bazen aralanıyor da hiç ardına kadar açılmıyor.. Kim daha iyi saklanırsa pencerenin ardına, kazanan o oluyor çünkü bu bir oyun..

Yanımda çok sevdiklerim var, dostlarım, herşeyi paylaştıklarım, üzülsem koştuklarım sevinsem coştuklarım.. Erkekler.. Erkeklerin aşk konusundaki anafikirlerini çözmeme sebep erkekler..
Sonra biraz düşününce inanası geliyor insanın, yıl 2009 aşk ölmüş, yaşasın bencillik!

Ee öyle ya burası İstanbul..

Nerdeyse 10 yıl sonra ben de büyüyorum, görüyorum, öğreniyorum ve biliyorum artık, gerçeklik zamana yayıldığında kendini açığa vuran birşey.. Şimdi yaşarsan tam anlamıyla tadamazsın, yaşamaya geç kalırsan bir daha yakalayamazsın.. Tıpkı aşk gibi...

Film biter..Biraz oturursun önce, anlamazsın olanı biteni, kalırsın olduğun yerde, sonra biraz ağlarsın, kendine geldiğinde başını kaldırıp bakarsın etrafa ve şöyle dersin: "Hadi, kimse kalmamış gidelim..." Tıpkı aşk gibi...

Gocce di memoria(点滴记忆)-Giorgia
Yükleyen HRZJ. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Günün fotoğrafı:

Fotoğraf: Love-Kübra Kayıkçı

B is back!

2009-09-30T01:37:00.005+03:00

Okuldu, Taksim'di, evdi, işti bilmemneydi derken blogu boşladım da boşladım, özür dilerim okuyucu.. Ama döndüm işte, yine sana geldim, bana kucak açarsın dedim, kürkçü dükkanına adımı atıverdim.. Tamam kısa kes, lafı uzatma dediğini duyar gibiyim..

Vallahi Galatasaray süper okulmuş, şimdilik izlenimlerim bu yönde. Hayatımda ilk defa aynı anda bu kadar çok kız arkadaşım oldu, üstelik 9 dişi varlık bir arada oturuyor, konu pazarlama, iletişim falan filan, kıskançlıkyok, dedikodu yok, erkekler yok, diğer sürtük hatunlar(!)yok konuşmalarda, karşıda boğaz manzarası, elde kahve.. Allahım cennete falan mı düştüm! Aklı başında bu kadar hemcinsi hem de aynı anda yolladın bana şükürler olsun! Reklam kampanyaları analiz ediyoruz, konuşuyoruz, kimse konuşmaktan ya da tartışmaktan çekinmiyor, yargılayan gözlerle bakmıyor, mis bir durum yani..

Sonra gözünü sevdiğimin Taksim'i.. Ne çok özlemişim gecelerini.. Beni senden ayrı koyan budur okuyucum, al sana benden bir itiraf..

Ha bir de yarın tiyatro oyunculuğu için bir görüşmem var, baktım kimsenin beni farkedeceği yok, bir tiyatro oyuncusuna ulaşıp "ne yani tiyatro oynamak bu kadar mı zor?" diye sızlandım, sağolsun geri dönüş yapıp " tabi ki değil" dedi.. Umarım yine sahnelerde deliririm!

Ayşe Arman sakal sevmiyormuş, ben bayılıyorum.. Öyle Brad Pitt olmazsa yakışmazmış erkeğe sakal, bak hele! Bi kere en tipsiz adamı bile olduğundan daha erkeksi, daha yakışıklı gösterir sakal artı hafiften uzun saç(ama bak hafiften diyorum, Barış Manço'ya dönmeye lüzum yok, o bir tek Barış abiye yakışır)..

O zaman bunca aradan sonra duygusal bir başlangıç yapayım, sizinle çok sevdiğim bir şiiri paylaşayım.. Bugünlük böyle dağınık yazılar bütünlemesiyle idare edin. Keyifli okumalar..

SEN..

En güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
Ben sokakta rastlasam bile tanımayım diye
en güzel günlerimin bu üç mel'un adamını
yer yer tırnaklarımla kazıdım
hatıralarımın camını..
En güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
Biri sensin,
biri o,
biri ötekisi..
Düşmanımdır ikisi..
Sana gelince...
Yazıyorsun..
Okuyorum..
Kanlı bıçaklı düşmanım bile olsa,
insanın
bu rütbe alçalabilmesinden korkuyorum..
Ne yazık!..
Ne kadar
beraber geçmiş günlerimiz var;
senin
ve benim
en güzel günlerimiz..
Kalbimin kanıyla götüreceğim
ebediyete
ben o günleri..
Sana gelince, sen o günleri -
kendi oğluyla yatan,
kızlarının körpe etini satan
bir ana gibi satıyorsun!.
Satıyorsun:
günde on kaat,
bir çift rugan pabuç,
sıcak bir döşek
ve üç yüz papellik rahat
için...
En güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
Biri sensin,
Biri o,
biri ötekisi...
Kanlı bıçaklı düşmanımdır ikisi...
Sana gelince...
Ne ben Sezarım,
Ne de sen Brütüssün...
Ne ben sana kızarım
ne de zatın zahmet edip bana küssün..
Artık seninle biz,
düşman bile değiliz..

NAZIM HİKMET

Ve son olarak günün fotoğrafı Hakan Damyan'dan geliyor:

Bugün Bayram, Şener Şen'in Ellerinden Öperim

2009-09-21T21:50:00.007+03:00

Bir insanın canı hiç mi dışarı çıkmak istemez.. Depresyon belirtileri gösteriyorum şu sıralar, bütün gün yatağa yatıp, pijama, kitap, kahve kombinasyonu ile hayatıma devam etmek istiyorum. Canımın içi kuzenim geldi askerden, asker yalan söylemez, asker yürümez, asker yatmaz, asker kalkmaz!! nidalarıyla... Hayatımda ilk kez bir asker künyem oldu, çok heyecanlandım :)

Ne diyordum evet bayram, bugünler bayram günleri erken kalkmak gerek, evden çıkmak gerek, tatile gitmek gerek ama bunun için de enerji gerek.. Annaneler ve babanneler ziyaret edildi elbet, hayatın en tatlı, en sevecen iki kadını... Ama hepsi bu, ziyaret edildi sonra eve gelindi pijamalı günlere devam edildi...

Küçük bir haberden bahsetmeden geçemeyeceğim. Dünyanın en önemli sinema filmleri veritabanı sitelerinden biri olan "imdb.com"un yaptığı oylamada komedi filmleri sıralamasında "Şabanoğlu Şaban" en iyi komedi filmi seçilmiş. Listede Kibar Feyzo, Süt Kardeşler, Hababam Sınıfı Tatilde, Davaro gibi filmler de var..

Kemal Sunal bu yeri hakeden bir oyuncu kuşkusuz, çok sevdiğimiz, her gün filmlerini bıkmadan izlediğimiz, oyunculuğu tartışılmaz çok iyi, çok usta bir oyuncu.. Ama bana kalırsa atlanılmaması gereken bir nokta var ki bu çok önemli: "ŞENER ŞEN"

Listede yer alan Kemal Sunal'lı filmlerin neredeyse hepsinde Şener Şen ismi de geçiyor. Bana kalırsa bu filmlerin bu kadar iyi olmasının en önemli sebeplerinden biri de Şener Şen'dir.. Şener Şen hayranlığımı, filmlerini ağzım açık izlediğimi, ne kadar komik ve usta oyuncu olduğunu bir kenara koyuyorum, on numara insandır da Şener Şen.. Yetenekli değil yeteneğin ta kendisidir kanımca..

Ha bunları zaten biliyoruz, ne gereği var dillendirmenin derseniz onu da söyleyeyim.. Bu haberi yapan her medya kuruluşu listede "Kemal Sunal filmi birinci oldu", "Kemal Sunal'ın filmleri listede yer alıyor" cümleleri üzerine kurmuşlardı haberi, Şener Şen'in de bu filmlerdeki katkısının "azımsanamayacak" kadar büyük olduğunu hatırlatmak istedim hepimize hepsi bu...

Bayram büyüklere saygıdır ne de olsa, ben de ustalara saygıyı elden bırakmamak gerek dedim.. İyi mi ettim? O zaman 600 lira emekli maaşı alan Yıldız Kenter'den sonra bahsederim...

Günün fotoğrafı bayram tadında gelsin o zaman;

fotoğraf: deviantart by kadox

ve küçük bir şarkı ile tekrar kutlu olsun bayramınız...

Barış Manço - Bugün Bayram
Yükleyen Petite_plumes. - Diğer müzik videolarına göz atın.

Bugünü "Rahatça Yalan Söyleme Günü" İlan Ediyorum, Arçelik Reklamlarına Bitiyorum

2009-09-18T00:11:00.008+03:00

Barney Stinson kendine "baba olmayanlar günü" icat eder de ben "yalancılar günü" icat edemez miyim yani? Bugünü "rahat rahat yalan söyleme günü" ilan ediyorum. Yalan söylemek çocukluğumuzdan beri kafamıza kakıldığı kadar da kötü, pis birşey değil hatta iyi kıvırıyorsan ve yakalanmıyorsan (yani söylemeyi becerebilmişsen) mis gibi gelir insana vallahi!
Bugün o kadar çok yalan söyledim ki...

-Pasomu okuldan aldıkları halde kırıldığını ve okul açılınca yenisini alacağımı söyledim bu sayede bütün gün yolda olma faslını yarı fiyatına geçiştirmiş oldum..
-Sonracığıma GS'ye kayıt için gittim ama öğle tatilinden sonraya kaldım. Öğleden önce gelenler bir liste yapıp kapıya asmış,baktım o listeyi beklesek yüksek lisansı üç yıl sonra yapacaz, ben de dedim ki işte sekizinci sıradaki kız benim.. Hmm evet "Nergis, Nergisim ben"! Böylelikle yarım saatte hallettim işimi çıktım.. Zaten Nergis de gelmedi, iyi oldu anlayacağınız..
-Yoldaki unicef görevlisine iki saat acelem olduğunu anlatmadım, tek bir söz söyledim:"Üyenizim".. İyi bildiniz yalandı tabi ki!

Doğrucu Davut bendeniz bir güne bu kadar yalanı nasıl sığdırdı ben de şaştım kaldım! İş dünyasına yaklaştıkça insanın yalan kapasitesi artıyor sanırsam...

Eve dönerken minibüste bir kadına yer verecek oldum tersledi beni.. Yüzü muşmula gibiydi zaten.. İşte dedim cezalandırılıyor muyum ne?

Tamam bir daha yalan söylemeyeceğim! Zaten yarın "rahat rahat yalan söyleme günü" de değil.. Surpik abla gibi oldum.. "Bir daha ağzıma içki koyarısam, sülalemi eşşekler tepsin! Olduuu??"

Arçelik yine yapacağını yapmış.. Hayranı olduğum "Parmak İzi Bırakmayan Ankastre Inox Serisi Reklamı"ndan sonra şimdi de Çelik ve Ayben ikilisine rap yaptırmış,mesaj şu:

Arçelik + 3G= Dünya Senin Elinde

Daha önceki reklamlarda bir başka hayranlık beslediğim kişi Özkan Uğur'un seslendirdiği Çelik bu kez aranjör olmuş yetmemiş almış eline mikrofonu Ayben'e eşlik ediyor.. Reklamın Temposu yüksek, ilgi çekici, hedef kitle gençler olduğuna göre rapsever gençliğin de sayısı günden güne arttığına göre güzel taraftan yakalanmış bir reklam olmuş bence.. Çelik gibi bir "fantazi karakter" i uzun soluklu kullanmak iyi fikir, bu karakteri kullanarak göze ve kulağa hitap etmek de iyi fikir, sözler zaten artık hepimizin bildiği "Arçelik demek yenilik demek" melodisi üzerine oturtulmuş, ürün de Koç grubunun, ne duruyorsuuun? Helva yapsanaaa!

Buyrun burdan yakın:

Ayben - Arçelik Reklamı - www.pattack.net
Yükleyen wwwpattacknet. - Öne çıkan müzik videolarını izleyin.

Alakasız bilgi: Ben zaten oldum olası Beko reklamlarını da sevmişimdir..

Bugünkü günün fotoğrafını çok beğendim, umarım siz de beğenirsiniz:

Burası İstanbul!

2009-09-16T23:25:00.009+03:00

-kızım bu ne kılık?
-anne burası İstanbul!
-ne bu oğlum daracık giyinmişin?
-baba! burası İstanbul

Mavi jeansin "burası İstanbul" sloganlı yeni reklamı dönüyor şu sıralar televizyonda.. Yukarıdaki ve benzeri diyaloglarla süslü reklamı görünce Allah Allah dedim, ya ben Tunus'ta falan mı yaşıyorum acaba? Süslenip püslenecem, kısacık daracık giyinecem sokağa atıverecem kendimi ne o burası İstanbul..

Bakın bu durumda neler oluyor birkaç örnek;

-Kırmızı rujunu ve topuklu ayakkabılarının üzerine çektiği mini etek kombinasyonunu gören güzide delikanlılarımız renkli görüntüsü ile "fazlaca" dikkat çekmesi üzerine kapıdan çıktığı anda Taşkınsu'yun peşinden aç kuzgunlar misali yürümeye başlar, "hey Beyonce, nereye böyle" isimli girizgah cümlesinden sonra "al dudaktan bal yanaktan.." şeklinde devam eden yer yer şarkılı türkülü tacizlerde bulunurlar, ama suç delikanlılarımızda değildir elbet çünkü burası İstanbul'dur ve Taşkınsu haddini aşacak derecede cesurdur..

-Taşkınsu aynı zamanda fotoğrafla ilgilenmektedir ve ayvayı yemiştir. Bir kapalıçarşı gezintisi sırasında dükkan çalışanları dahil olmak üzere bakışlar hanımkzımızın üzerindedir.. Yalnız bakışlar mı? En kısa zamanda renkli fenerlerin fotoğrafını çeken Taşkınsu'ya beklenen cümle geliverir "şu fenerler kadar çekici olsaydım!".. Çünkü burası İstanbul'dur...

-Taşkınsu havaalanından yeni gelen Rus turist arkadaşını alır ve yılbaşını kutlamak için Taksim'e götürür.. Ama kızcağız kutlamayı bir otobüs durağının tepesinde asılı kalarak geçirir, geçirdiği en farklı yılbaşı olduğu doğrudur çünkü burası İstanbul'dur...

-Taşkınsu ve birkaç arkadaşı bir akşam okul çıkışı Tarlabaşı'ndan aşağı doğru evlerine yürümektedirler.. Birkaç kapkaççı "beyaz şahinleriyle" yanlarına usulca yanaşır ve güzelim çantalarını Taşkınsu ve arkadaşlarını birkaçyüz metre sürüklemek suretiyle kapıp kaçarlar çünkü burası İstanbul'dur.

- Taşkınsu'yun arkadaşı Hamido 4 yıl önce üniversiteyi kazanınca ailesiyle birlikte Anadolu'dan taşı toprağı altından sandıkları ama pekala her yanın inşaat, beton, çamur olduğunu görünce çok şaşırdıkları İstanbul'a göç edip gelmişlerdir. 4 yıl sonra mezun olan Hamido işsizdir çünkü burası İstanbul'dur..

Dünyanın en güzel şehridir İstanbul, bir bakanı bir daha baktıracak güzelliktedir, havasını soluyan bırakamaz kolay kolay bunların hepsi doğru, İstanbul benim için bambaşka bir şehir, dünyanın neresinde yaşarsam yaşayayım dönüp dolanıp gelmek isteyeceğim yer.. Asla bir başka şehirle değişmem İstanbul'umu...

Ama...Altan Erkekli, Güneşi Gördüm'de bir konuşma yapmış ve şöyle demişti:

"Yaşadığımız yer dünyanın en güzel yeriydi ama cehenneme çevirdiler!"

İşte bana kalırsa bu da öyle birşey okuyucum. Mavi konuşulmayı, reklamının farkedilmesini, dikkat çekmeyi başardı, o yüzden bu kampanya başarısızdır diyemem ama fikir doğru mudur orası tartışılır, ne de olsa burası İstanbul!

Bugün günün fotoğrafı yerine,yanılmıyorsam 10.000 adet fotografin birlestirilmesiyle 5 yıllık bir çalışma sonucu oluşan, Veysel Gençten'in "Dört Mevsim İstanbul" projesini sizinle paylaşmak istedim. Keyifli seyirler...

Istanbul Tribal (Dört Mevsim İstanbul Filmi) Turkey
Yükleyen forumpasha. - İlginç videoları keşfedin.

Herşey Birdenbire Oldu, Karmaşık Bir Yazı Doğdu

2009-09-15T22:47:00.020+03:00

Bloglar aleminde şöyle bir gezineyim dedim, amma da çok küçük Ayşe Arman'lar türemiş şaştım kaldım! Meğersem "Ayşe" bir fenomenmiş de haberim olmamış şimdiye dek.. Cinsellik üzerine apaçık yazılar, toplum düzeninde "sinkaf" diye tabir edilen sözcükler, günlük hayat koşuşturmalarını sade bir dille anlatanlar, blog demek özgürlük demekmiş, farkedememişim şimdiye kadar.. Dün yazdığım "sözcüklerin özgürlüğü" meğersem bloglarda işlememekteymiş, eh kim uğraşacak blogla falan değil mi, bazılarının daha önemli işleri var, bazıları da sıcak sever ama onun konumuzla ilgisi yok!

İnternette gezinirken, hayallerimin ayakkabısıyla karşılaştım! Eğer benim gibi bütün okul hayatınız lastikten yapılma tabanların, spor ayakkabıların, converselerin üzerinde geçti ama şimdi iş hayatı gelip çattıysa,topuklarınızın uzaması gerekiyorsa ve siz o topuklara ancak yarım saat dayanabiliyorsanız işte size muhteşem bir icat!

KATLANABİLİR TOPUK!..

Topuklar sizi rahatsız mı etti, hoop katlayıp kısacık bir topuk haline getirebiliyorsunuz, harika değil mi! Bu sayede iş yerinde taş gibi görünürken, iş çıkışı Taksim gezmelerinde kendinizi rahatlıkla dans pistine atabilir, İstiklal'i boydan boya yürüyebilirsiniz.

Hatta er kişilerimizin topuk hastalığını göz önünde bulundurursak, mekan kapısında kedinin pençelerini çıkartması misali topuklarınızı çıkarabilir, "vay be" içeren hayranlık dolu bakışların keyfini çıkarabilirsiniz.. Teoride harika görünen bu icat pratikte de rahatlıkla kullanılabiliyorsa benim için yüzyılın favori icadıdır!

Bu arada bu akşam Accessorize'a uğradım, nasıl güzel çantalar, saç bantları, cüzdanlar, atkılar, şallar var.. Hele ki bir cüzdan beğendim, insanı para harcatmaya özendirir billahi! Alışveriş en iyi ruh terapisidir okuyucum ben bunu bilir bunu söylerim, hele ki konu ayakkabı ve çantaysa!

Ruh, terapi falan demişken liseli olduğum yıllarda uzun bir süre "psikolog" olmak istemiştim ama sonra bu sabrı gösterebileceğime inanmayıp vazgeçtim.. Psikolojiye de psikiyatriye de saygım ve sevgim sonsuz ancak bazen bunlara konu olan şeyler o kadar garip geliyor ki, örneğin nasıl bir ruh hali "şizofreni" ye sebep olur diye düşünmeden edemiyorum.. Bir insan kendi beyniyle kendisine nasıl oyun oynar.. Nasıl birşeyleri yoktan var eder ve buna inanır, nasıl bir yaşam böyle bir dünya yaratmaya varır? Bütün bunlar benim için merak konusuyken elime geçti "Sana Gül Bahçesi Vadetmedim"..

Yazar Joanne Greenberg, genç yaşta yaşadığı akıl hastanesi deneyimini 16 yaşındaki şizofreni hastası Deborah'ın gözünden anlatıyor bize. Kitapta Debaorah'ın kendi dünyası ile gerçek dünya arasındaki gel-gitleri, diğer hastalarla ve doktorlarla olan ilişkisi, hastane günlerinden önce ailesiyle yaşadıkları, farklı olduğu için toplumun onu kendisinden nasıl uzaklaştırdığı ve onun aynı topluma kendisini hiçbir zaman ait hissetmeyişi o kadar gerçek bir dille anlatılıyor ki kitabın ne ara bittiğini farketmiyorsunuz bile.. Böyle konular ilginizi çekiyorsa okumanızı şiddetle tavsiye ettiğim bir kitap ancak şu sıralar depresif bir ruh halindeyseniz okumaya daha sonra başlamanızı öneririm...

Buyrun günün fotoğrafı:

Uzunca bir yazı oldu, sıkıntınızı alacak bir şarkıyla veda edeyim o zaman, keyifli dinlemeler...

Le vent nous portera - Noir Désir
Yükleyen jetaimezaza. - Diğer müzik videolarına göz atın.

Müjdeli Haber!!

2009-09-15T16:30:00.004+03:00

Son günlerde aldığım en güzel haberi aldım ve hemen sizinle paylaşmak istedim...

Evvet.. Artık Galatasaray Üniversitesi öğrencisiyim... Pazarlama İletişimi Yönetimi yüksek lisans başvurum kabul edildi!! Ben ya kabul edilmezsem diye düşünedururken 3. sıradan girivermişim programa!

Günler çok güzel, hayat güzel, evet bildiniz ben de güzelim..

Ve bu yazıyı okuyan kişi, nefes aldığını hissediyorsan, içinde umut varsa, en güzeli de sensin..

Dipnot: Güzellik dediğin nedir, iç güzelliği mi dış güzelliği mi geyiklerine hiç girmeyelim..

Bekir Coşkun Hürriyet'ini kullanabiliyor mu?

2009-09-15T01:38:00.005+03:00

Son günlerde Bekir Coşkun'un Hürriyet'ten ayrılması ya da belki ayrılmak zorunda kalışı kafaları meşgul edecek kadar yer alıyor basında. Nasıl almasın ki? Bir ülkenin en çok okunan yazarlarından biri medya patronları kapısında kuyruk olması gerekirken, yazısını yazacak "güvenilir" bir köşe bulma konumunda bırakılıyor!

Yalnız bir gazeteden ayrılma mevzu değildir bu, fikri hakların savuculuğu zaten yıllardır tartışma konusu ancak bir gazeteci çıkıyor ve korkusuzca düşündüklerini söylüyor, yazıyor yani işini yapıyor diye bu adama "ülkeden" bile gitmesi tavsiye edilmemiş miydi?

Nerden geliyordu bu "düşünceli tavırlar"?

Cevaplar Bekir Coşkun'un OdaTv'ye verdiği röportajda gayet açık ve net görülüyor:

"Ben bu kararı bundan 15 gün önce vermiştim. Bu kararı verdiğimde cezadan haberim yoktu tabii ki. Şunu hissediyorum ki bu cezanın bir parçası Aydın Doğan’a, bir parçası da bize kesildi. Bu bir tek Aydın Doğan’a kesilmiş bir ceza değil ki.

Bu durum biraz da bir yazarın psikolojik durumuyla ilgilidir. Bir yerdesiniz ve o yerde baskılar var. Siz de sanki o işten sorumluymuş gibi hissediyorsunuz. Sanki sizden dolayı da orada baskı yapılıyor gibi…

Dedikodular, listeler dolanıyor. Başbakan’ın ekibinden patrona listeler gidiyor. “Bu adamlar çok aleyhte yazıyorlar” gibi. Patron dik duruyor, izin vermiyor ama bu kez o eziliyor. Cezalar ortada…

Bana baskı falan yapıldı, sansür uygulandı diyemem. Böyle bir şey olsa bile ben bunu söylemem zaten.

Ben 6 yıldır aynı şeyi yazıyorum. Diyorum ki bu AKP yönetiminin niyeti kötü. Bu yönetimin niyeti Hürriyet’i ve karşı medyayı bitirmek. Adamlar Türkiye’yi değiştiriyorlar, kendi rejimlerini kuruyorlar. Bunun farkına varın artık. Hürriyet, siyasi çekişmeler veya o parti, bu parti değil Türkiye değişiyor. Bu adamlar Türkiye’yi yıkıp yeniden yapmak istiyorlar. Kendileri yeni bir devlet kuruyorlar. 6 yıldır ben bunu söylüyorum ama bir türlü bunu kimseye anlatamadım.

Hürriyet’in yayını için deyeceğim bir şey yok. Hürriyet’in yayını eskiden beri aynı çizgide devam ediyor. Ama AKP’nin bazı yanlışlarını görmezlikten gelmek hataydı. Benim bir gitme durumum olursa orada da aynı şeyler olacaktır. Bu milyarlık ceza korkusu bütün patronları korkuttu. Bu durum sadece benimle ilgili veya Aydın Doğan’la ilgili değil. Ben 17 yıl Hürriyet’e emek verdim ve Hürriyet’in bir parçasıydım. Bu insanın kendi oğlunu kesmesi gibi bir duygudur. Kolay mıdır bırakıp gitmek?

Büyük bir gazetede el üstünde tutulan ve en çok okunan yazar olarak , işler tıkır tıkır yürürken “hadi ben gidiyorum” demenin bedeli kolay olabilir mi? Bu büyük yıkımın bir parçasıdır, bunu unutmayın. Son iki-üç gündür herkes Hürriyet’in başına gelenlere baksın. Bunun diğer kurumların başına gelenlerden bir farkı yok. Hürriyet’in başına bunlar geldi. Yargının başına gelenleri zaten biliyorsunuz, yargıçların yatak odalarına kadar girip dinlediler. Askerlerin başına gelenleri biliyorsunuz, generaller tek tek istifa ettiler. Bazıları da mahkemelerde sürünüyor. YÖK’ün başına gelenleri gördünüz. Türkiye’de herhangi bir kurumun bunların elinden kurtulması mümkün değil. Bu zorluklar bugün benim başıma geldi ama yarın bir başkası olabilir. Aydın Doğan’la ben aslında aynı kaderin iki parçası gibiyiz. O büyük bir para cezasına uğrarken ben 17 yıllık yuvamı kaybettim. Bunlar kolay şeyler değil."

Bekir Coşkun kendisine şimdilik sözlerini saklamak zorunda kalmayacağı bir köşe buldu ancak duruma yüzeysel bakmamak gerek, yukarıdaki röportaj bilmediğimiz, görmediğimiz, bir gazetecinin saklı sözlerinde gizli anlamlar da taşıyor bana kalırsa..

Soru şu? Gitmek, susmak zorunda kalan birileri varsa,susturan birileri de olmalı.. Susturma çabaları bir amaç taşıyor olmalı.. Başarılı oluyorlarsa kullandıkları bir araç olmalı..

Sorun ise şu, bizler koyun değil insanız, düşünmek ve konuşmak için var edilmişiz.

Peki şimdi size soruyorum, bu sözcüklerimiz amaç mı olacak, araç mı?

Çaylak Modellik Tüyoları & Burak Bulut Photography

2009-09-15T00:02:00.015+03:00

Bu aralar fotoğraf çekmek de çektirmek de pek bir moda. Ne tarafa baksam birilerinin elinde dijital SLR makinalar çekiyor da çekiyor.

Ben de ilk defa 4 yıl önce üniversiteye ilk başladığım yıllarda kaynaştım fotoğrafla. Bakmayı bilirseniz çok çey gösterir objektif size, sanki minik bir pencereden bütün hayatı izliyormuşsunuz hissi verir, hele bir de güzel bir an yakalamışsanız, ballı kaymak olur demedi demeyin..

2 yıl kadar önce 6 kız toplanıp fotoğraf topluluğumuzun en kıdemlisi Burak'ın stüdyosuna gittik. Sanmayın ki ders almaya gittik, derdimiz ders mers değil, Burak fotoğraflarımızı çekecek biz de ona yaptığımız yemekleri götüreceğiz! Ama görseniz dersiniz ki bu kızlar memleketi terkediyor! Her birimizin elinde en az iki bavul, bavullar ağzına kadar dolu, 6 tane hatun kişiyiz ve fotoğraflarımızı çekmek için Burak'ın sadece birkaç saati var.. Varın siz düşünün durumu, tabi kıyafetler stüdyoya serildi, makyajlar yapıldı, hazırlanıldı süslenildi ve olay Burak'a havale edildi.. Burak ise ne nezaketinden ne profesyonelliğinden taviz verdi, normalde bir tane kızla uğraşmak bile zor zanaatken Burak altısıyla birden baş etti, 8 saat aralıksız Nikon D100 tutarak kol kası yaptı ama gık bile demedi..

Çaylak bir modelden tüyolar isterseniz,

siz siz olun çok fazla kıyafetle girmeyin stüdyoya, kafanız karışıyor, hepsini giymek isterken neye uğradığınızı şaşırıyorsunuz,
makyajınızı çok özenli yapın, badana misali yapılan makyajlar objektifte çok göze batıyor benden söylemesi,
stüdyoya tıka basa yemek yeyip girmeyin zira şişko bir karınla poz vermeyi kimse istemez herhalde ama çekim uzayabilir, hafif atıştırıp gitmekte fayda var ben bunu öğrendim,
stüdyo yakınlarında kuaför varsa oraya gidin, saçlar çok çabuk bozuluyor,
siz de profesyonel çekime değil de eğlence olsun diye gidiyorsanız mutlaka arkadaşlarınızla gidin tavsiye ederim.

Burak'ın tek talebi çektiği fotoğraflar karşılığında ona yemek götürmemizdi yani üstüne üslük bizim yemeklerimiz karşılığı çekti bu işkenceyi! Yine de harika fotoğraflar çıkardı... Bugün günün fotoğrafı yerine o fotoğrafları sizinle paylaşmak istedim, buyrun;

Bkz. dağıttığımız anlar:

Yeniden ellerine sağlık Burak'çım..

Burak'ın kişisel web sayfası için buraya tıklayabilirsiniz..
Fotoğrafla ilgilenenler için atölye çalışmaları da devam etmekte duyurulur!

Sıradaki şarkı Burak için gelsin o zaman,

Kings of Convenience - Misread
Yükleyen skrewkid. - Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Bol fotoğraflı, müzikli, arkadaşlı günler gerek insana her daim!